بسیاری از رسانه‌های منطقه و جهان، مراسم تشییع باشکوه پیکر رهبر شهید انقلاب و حضور میلیونی مردم ایران را پوشش دادند.

تهران از فراز آسمان، یکپارچه حماسه حضور در تشییع و وداع با پیکر رهبر شهید انقلاب و خانواده شهید ایشان بود.

امروز دوشنبه، فقط روز آیین تشییع یک رهبر نبود؛ روزی بود که میلیون‌ها دل، همزمان شکست. روزی که مردم، با چشمانی اشکبار اما قامتی استوار، آخرین بدرقه را برای مردی رقم زدند که سال‌ها او را تکیه‌گاه خود می‌دانستند. امروز بانوان نیز میدان‌دار این عزدارای باشکوه بودند.

پیکر رهبر شهید انقلاب و خانواده شهید ایشان پس از تشییع باشکوه در تهران به شهر قم منتقل شد.

بعضی انسان‌ها آن‌قدر بزرگ زندگی می‌کنند که پایان راهشان هم رنگ جاودانگی می‌گیرد. رهبر شهید انقلاب، سال‌ها از شهادت به‌عنوان «مرگ تاجرانه» یاد می‌کرد؛ معامله‌ای که سرمایه‌اش جان است و سودش رضوان الهی. سرانجام نیز همان‌گونه که آرزو داشت، با خون خود پای این باور ایستاد و نشان داد مردان خدا، شهادت را نه پایان، که شیرین‌ترین معامله عمرشان می‌دانند.

مستند «پلاکاردنویسی» روایتی از فعالیت‌های بانوان قرارگاه شجره طیبه در مشهد و نقش‌آفرینی آنان در تولید پلاکاردهای مورد استفاده در برنامه‌ها و رویدادهای فرهنگی و انقلابی است. این مستند، مراحل طراحی، نگارش و آماده‌سازی پلاکاردها را به تصویر می‌کشد و بخشی از تلاش‌های بانوان جهادگر قرارگاه شجره طیبه را در پشتیبانی از فعالیت‌های فرهنگی و مردمی روایت می‌کند.

مستند «پرچم قرمز» روایتی از فعالیت‌های «کارآگاه کوچک مردمی» در تولید پرچم‌های سرخ خون‌خواهی رهبر شهید در مشهد است. این مستند با تمرکز بر روند طراحی و تولید پرچم‌های سرخ در قالب پویش «پرچم سرخ خون‌خواهی رهبر شهید»، تلاش دارد جلوه‌ای از مشارکت مردمی، روحیه جهادی و حضور نوجوانان در این حرکت فرهنگی را به تصویر بکشد.

تهران امروز، نه فقط پایتخت ایران، که قلب تپنده ملتی سوگوار بود. خیابان‌ها، میدان‌ها و کوچه‌ها شاهد اشک‌هایی بودند که از عمق دلدادگی بر گونه‌ها جاری می‌شد.

امروز دوشنبه، فقط روز آیین تشییع یک رهبر نبود؛ روزی بود که میلیون‌ها دل، همزمان شکست. روزی که مردم، با چشمانی اشکبار اما قامتی استوار، آخرین بدرقه را برای مردی رقم زدند که سال‌ها او را تکیه‌گاه خود می‌دانستند. وداعی که پایان یک حضور بود، اما آغاز ماندگاری نام و راه «امام شهید ایران» در قلب‌های مردمی شد که با اشک، او را تا آرامگاه ابدی بدرقه کردند.

امروز سپیده که سر زد، تهران دیگر آن شهر همیشگی نبود؛ شهری بود که در سوگ فرو رفته و هر خیابانش به رودخانه‌ای از اشک و دلدادگی تبدیل شده بود.