«جیمی مارگولیس»، کارتونیست آمریکایی، مثل خیلی از کارتونیست‌های دیگر با لحنی طنزآمیز و تلخ، به موضوع نابودی زمین پرداخته است. او که برنده پیشین ۲ جایزه معتبر در زمینه کارتون مطبوعاتی Headliner و Fischetti است، در اثری دومرحله‌ای این موضوع را مطرح می‌کند.

طرح از علیرضا پاکدل، کارتونیست روزنامه شهرآرا

کارتونیست رومانیایی در این اثر به سادگی آسیب چاپلوسی را به کسی که از او تملق گفته می‌شود و خود متملق، با توسل به عناصر تصویری ساده و قابل شناخت برای همه، بیان می‌کند.

در اثر «مارتین سوتووک»، کارتونیست اهل اسلواکی، سگی از نژاد «استفوردشایر بول‌تریر» که نژاد اصیل انگلستان به حساب می‌آید، ظرف خالی غذایش را در دست گرفته است و رو به مخاطب اشک می‌ریزد. طعنه به اینکه دست انگلیس خالی مانده است و نتیجه آن چیزی نشد که قرار بود بشود.

اثر «واسکو گارگالو»، کاریکاتوریست پرتغالی، با لحنی طنزآمیز به شباهتی عجیب می‌رسد و مرز بین انسان و شترمرغ را برمی‌دارد.

«پیتر کوپر»، کارتونیست دائمی و طراح گرافیک مجلات «نیویورکر»، «مَد» و «نایشن»، انگار دارد لطیفه‌ای را در بلندگو تعریف می‌کند. کم‌شنواترین آدم آن حوالی هم متوجه منظورش می‌شود و می‌خندد. ولی لابه‌لای تعریف کردن این لطیفه، چیز‌های دیگری هم می‌گوید که شنونده را به فکر فرومی‌برد. ضربه‌ای به شنونده می‌زند که وقتی آن حرف‌های خنده‌دار تمام شد، تازه دردش شروع می‌شود. ضربه‌ای که این‌بار، به مخاطب وارد می‌کند.

طرح از محمدرضا میرشاه ولد، کارتونیست روزنامه شهرآرا

وقتی که آگاهی هنرمند افزایش بیابد، بدون تردید اثری که تولید می‌کند، نیز به سطح آگاهی مخاطبانش اضافه خواهد کرد؛ چیزی که «سرگی سمندایف»، کارتونیست اوکراینی، سعی می‌کند به آن اشاره کند.

اثر به شدت مفرح و خنده آور «دیو گرانلوند»، کارتونیست روزنامه‌های معتبر «نیویورک تایمز» و «شیکاگو تریبیون»، می‌تواند نماد واقعی یک طنز تصویری موفق باشد. او باتوجه به اخبار چند روز اخیر، توانسته است ازبین آن‌ها اتفاقی خنده آور را جلوی چشم مخاطب بگذارد.

پاتریک چاپات در این اثر، آخرین سرباز را مثل شوالیه پیروز نکشیده است، بلکه تصویری شکست‌خورده و خسته از او نقش کرده است. او درحالی‌که سلاحش را دنبال خودش می‌کشد، به‌سمت تصویر می‌آید و در همان حال در فکرش به زمین و زمان فحش می‌دهد. شخصیت او انگار سربازی است که مدت زیادی را در جنگ‌ها و دور از خانه بوده است.