فاطمه شوشتری| 32 سال است که مراقب عقربه‌های فولادی ساعت حرم مطهر رضوی است تا درست بچرخند، به موقع بچرخند و سر ساعت زنگ بزنند. محمدعلی عنبرانی بچه کوچه حوض امیر و پسر عباس علی کفاش، سومین نسل از ساعت‌سازانی بود که مسئول ساعت حرم شدند. او که اینک 4 ماه از بازنشستگی‌اش می‌گذرد، می‌گوید: منزل ما در نزدیکی حرم بود. در دوران کودکی از صبح تا غروب از این سر حرم تا آن سر حرم می‌دویدم و بازی می‌کردم. کمی که بزرگ‌تر شدم در تابستان‌ها آب خنک درست می‌کردم و به زائران می‌دادم.
بعد از مدتی به واسطه یکی از دوستانم فراش و خادم حرم شدم. او به دلیل عشق و علاقه‌ای که به کارش یعنی تعمیر ساعت داشت، در مواقع بیکاری‌ ساعت‌های خادمان را تنظیم و تعمیر می‌کرد. عنبرانی هم داستان کوک کردن ساعت آرزوهایش را این‌گونه بیان می‌کند: اولین روزی را که با مرحوم داروگر برای بازدید ساعت‌ها رفتیم فراموش نمی‌کنم. از دیدن چرخ‌دنده‌های بزرگ ساعت و عقربه‌هایش وحشت کردم. تا‌به‌‌حال چنین عقربه‌های بزرگی ندیده بودم. در دلم گفتم: «خدایا من چطور باید این ساعت‌ها را کوک کنم.» مرحوم داروگر که متوجه وحشت و تعجبم شده بود، گفت: «چشمانت را به عقربه‌ها و موتور بزرگ این ساعت عادت بده، چون تا‌به‌حال هر ساعتی دیده‌ای کوچک بوده است» و تمام زیر‌و‌بم کار را برایم توضیح داد. او کم‌کم شد «کوک‌کن ساعت حرم». مشروح این گفت‌وگو را فردا در شهرآرا‌محله منطقه ثامن بخوانید.