چندی پیش در حال عبور از خط‌کشی سفید عرض خیابان بودم که مردی میان‌سال از دور به سویم آمد و پیش از آنکه به پیاده‌رو برسم با صدای بلند شروع به سخن گفتن کرد. از حالت چهره و لحن صدایش کاملا آشکار بود که به شرایط کشور اعتراض دارد و اکنون که کسی را در لباس روحانیت دیده، فرصتی برای بیان درددل‌ها و گله‌ها یافته است. نخستین چیزی که گفت، این بود که «حاج آقا، ما انقلاب نکردیم که به اینجا برسیم.» و بعد ادامه داد: «من که هرروز توی راهپیمایی‌ها بودم، فکر این روز‌ها رو نمی‌کردم. ما انقلاب کردیم که ...» هنوز حرفش را تمام نکرده بود که گفتم: «عجب! پس شما بودین؟ من مدت‌ها دنبال این بودم که ببینم کی ما رو گرفتار کرده!» از این شوخی من چنان غافل‌گیر شد که ناخواسته می‌خندید و بعد که آرام شد به او گفتم: «شما خودتون توجه دارین که به چه موضوع مهمی اشاره کردین؟ شما خودتون انقلاب کردین. ما خودمون انقلاب کردیم! یعنی دست خارجی نبود. کودتای بیگانه نبود. تصمیم اجنبی نبود. همین مردم کوچه و بازار بودن که به این باور رسیدن و به میدون اومدن و قیام کردن.» و بعد که قدری با خنده و شوخی آرام‌تر شد، ادامه دادم: «همه‌جا مشکل و کمبود و ایراد هست. خود من بیشتر از اونی که تصور کنین همیشه نوشته‌م و گفته‌م و انتقاد کرده‌م، اما نباید فراموش کنیم چیزی که امروز به عنوان انقلاب اسلامی می‌شناسیم و طومار سلطنتی پرزرق‌وبرق رو درهم پیچید، از این حیث در تمام جهان منحصربه‌فرد و کم‌نظیره.» ایراد هست. اشکال هست. مشکلاتی، چون تبعیض و فساد و رشوه و ربا را به هیچ عنوان نمی‌توان پذیرفت و توجیه کرد. این تجربه چهل‌ساله در کنار کامیابی‌ها و موفقیت‌هایش به طور طبیعی ناکامی‌ها و شکست‌هایی هم داشته است. ما خودمان باید مشکلاتش را برطرف کنیم و برای اصلاح کشور و نظام بکوشیم، چنان‌که خودمان هم آن را شکل داده و به وجود آورده‌ایم.
مهم‌ترین خصوصیت و برترین ارزش انقلاب اسلامی ایران همین مردمی بودن آن است تا جایی که حتى مخالفانش می‌گویند: «ما» عجب اشتباهی کردیم! حتى در بیان ایراد‌ها و انتقاد‌ها و اشکال‌ها و نقایص هم کسی نمی‌تواند بگوید فلان دستگاه جاسوسی دنیا برای سقوط رژیم شاهنشاهی زمینه‌چینی کرد یا فلان حزب سیاسی با پشتوانه حمایت خارجی هدایت و رهبری انقلاب را بر عهده داشت. همین موضوع یکی از دلایل حقانیت انقلاب اسلامی و درستی اصل و اساس حرکت در مسیری است که تا‌کنون طی کرده‌ایم. مردمی بودن انقلاب اسلامی حقیقتی تابناک است که هیچ داور منصف و بی‌طرفی نمی‌تواند آن را انکار کند و نادیده بگیرد. در کنار همه نقاط ضعفی که کارنامه انقلاب اسلامی ایران دارد و در کنار همه لکه‌هایی که از فساد‌ها و ناکارآمدی‌ها و سوءاستفاده‌ها و خیانت‌ها بر این دامان پاک نشسته است، همین یک نقطه درخشان به‌تن‌هایی تاریکی‌ها و سیاهی‌ها را خواهد زدود. شاید نمره آزادی در این کارنامه چنان نباشد که می‌پسندیم، شاید نمره اصلاحات اجتماعی آن نباشد که می‌خواهیم، شاید میزان موفقیت ما در رفع تبعیض‌ها و فساد‌ها اندک باشد، شاید چنان‌که سزاوار این مردم و این کشور است به جایگاه شایسته‌ای در پیشرفت صنعتی و اقتصادی نرسیده باشیم، اما در یک موضوع اختلافی نداریم و آن استقلال و وابسته نبودن است. وفاداری نظام به رأی و مشارکت مردم و پایداری مردم در مسیری که خود آغازگر آن بوده‌اند مهم‌ترین عاملی است که عزت و اقتدار جمهوری اسلامی را رقم زده است. انقلاب اسلامی از آغاز، اراده آگاهانه و خواست و خیزش و قیام مردم ایران بوده و هنوز هم همین مردم هستند که با تمام وجود پای همه‌چیز ایستاده‌اند. مهم‌ترین انگیزه مردم در این انقلاب هم خودکامگی رژیم سلطنتی و بی‌اعتنایی آن به مردم بود. همین موضوع مردم را به جایی رساند که به صورت یکپارچه به آن رژیم خودکامه «نه» بگویند و در مقابل آن بایستند. مردم از طبقات مختلف اجتماعی و طیف‌های گوناگون فکری، همه در ضرورت جایگزینی آن دستگاه ظالم و فاسد یک‌رأی و هم‌سخن شدند و نظامی جدید بر اساس اراده و خواست خود پایه‌گذاری کردند. اگر انقلاب اسلامی ایران هیچ دستاورد و درخشش دیگری نداشت، باز هم با این ویژگی اصیل و مردمی در دنیایی که حکومت‌ها با کودتای نظامی داخلی یا دخالت سیاسی خارجی تغییر می‌کنند سربلند بود.