درست ۳۱ روز از انتصاب رئیس جدید اداره ورزش و جوانان مشهد می‌گذرد. محسن پورتقی چهل‌وهشت‌ساله، کارشناس ارشد تربیت بدنی و از کارکنان قدیمی ورزش مشهد است که حالا در آستانه بیست‌وهفتمین سال خدمتش در عرصه ورزش، سکان‌دار هدایت کشتی ورزش مشهد شده است. او در یک ظهر گرم تابستانی و در دفتر کارش از رؤیای استقلالِ هیئت‌های مشهد گفت تا اهداف کوتاه‌مدت یک‌ساله‌اش.

 

یک ماه است که به‌عنوان رئیس اداره ورزش و جوانان مشهد بر سر کار آمدم و در این مدت فقط با خودم فکر می‌کردم چه کار‌هایی می‌توان انجام داد، چه کار‌هایی نشده و من باید انجام بدهم و چه کار‌هایی را انجام دادند و من نباید انجام بدهم. اولین چیزی که به ذهنم رسید، این بود که وضعیت ورزش مشهد را رصد کنم و ببینم ورزش مشهد، الان کجاست؟ روز اول به مدیرکل گفتم اجازه بدهید برای کمک به استان، مشهد مستقل باشد و روی پای خودش بایستد و مدیرکل آن‌قدر خیالش جمع باشد که بگوید من در مشهد یک نفر را دارم و به سایر شهرستان‌ها بچسبد.

اولین ایده‌ام این است که استقلال مشهد را به هر شکلی، حفظ کنم. بعد از اینکه استقلال را تثبیت کردم، تلاش می‌کنم تعاملم را با هیئت‌ها شروع کنم. هیئت‌های استان با هیئت‌های مشهد مشکلات عدیده‌ای دارند. من معتقدم هیئت‌های استان باید نگاه حاکمیتی داشته باشند، اما دخالت نکنند. این توانایی در مشهد هست که خودش کار کند، نه اینکه همه‌اش پای هیئت استان در میان باشد. در برنامه‌هایم این مسئله مدنظر قرار داده شده است که هیئت‌های مشهد مستقل عمل کنند.

 
یکی از ایده‌های من از سال ۸۲-۸۳ تفکیک رشته‌ها بر اساس بضاعت استان‌ها بود؛ اینکه هر استانی قرار نیست همه رشته‌ها را داشته باشد. زمانی که طرحی به نام آمایش سرزمینی بود، من گفتم در خراسان باید در کشتی، هندبال، فوتبال، والیبال، دوومیدانی و شنا کار کنیم. این رشته‌ها در خون مشهدی‌هاست و به نوعی بومی محسوب می‌شود.

 

یکی از مشکلاتی که ما داریم، فاصله‌ای است که هیئت‌های مشهد از هیئت‌های استان گرفته‌اند. این فاصله به لحاظ ساختاری نیست، بلکه به لحاظ ارتباطی است. هیئت‌های مشهد می‌گفتند هیئت استان هست، ما چه‌کار کنیم؟! هیئت‌های مشهد خودشان را به همین خاطر کنار کشیده بودند. به‌دنبال ایجاد همدلی بین هیئت‌های مشهد با هیئت‌های استان هستم. خیلی از مشکلات، رفاقتی حل می‌شود و باید هیئت‌های استان بدانند هیئت مشهد مقابل آن‌ها نیست، بلکه می‌خواهد به آن‌ها کمک کند. این باور باید در هیئت‌ها ایجاد شود. هیئت استان باید بداند که هیئت مشهد را با هماهنگی خودشان ما انتخاب کردیم، کارهایش را به‌راحتی بسپارد به هیئت مشهد و بگوید ما می‌رویم به کار‌های شهرستان‌ها می‌پردازیم.

در یک ماه اخیر اداره کل ۵۰ میلیون داده است و من یک مبلغ جزئی به پنج‌شش هیئت داده‌ام. چرا به همه ندادم؟ چون اولا مبلغ کم بود و ثانیا به فعال‌تر‌ها و آن‌هایی که در تابستان برنامه دارند، این پول را دادیم؛ اما از مهر به بعد، فقط بر اساس برنامه و کار به هیئت‌ها کمک‌های مالی می‌کنیم. خیلی از هیئت‌ها در این مدت آمدند و گفتند یک پولی نمی‌دهید در لیگ شرکت کنیم؟ گفتم در لیگ شرکت کنید که چه شود؟ عده‌ای حرفه‌ای را پیدا می‌کنید و می‌فرستید لیگ کشور و یک قهرمانی هم نهایت به دست می‌آورید. خروجی‌اش برای رشته ورزشی خودتان چیست؟ گفتم همین پول را اگر در بخش‌های دیگر هزینه کنید، می‌توانید بعد از چند سال ۵ تا قهرمان آُسیا بدهید.

یک بحث دیگر که خودم خیلی دنبالش هستم، این است که به ورزش پایین‌شهر توجه ویژه‌ای کنیم. همیشه از قدیم این در ذهنم بوده که اگر من یک مسئولیت و قدرتی داشته باشم، ورزش را از بالاشهر به پایین‌شهر می‌برم. شما ببینید در بالا شهر چه امکانات ورزشی و چه باشگاه‌هایی است، اما در پایین شهر هیچ چیز نیست! به‌عبارتی توزیع خدمت در مناطق بالاشهر و پایین شهر عادلانه نیست. این درحالی است که همه قهرمانان ما از پایین شهر هستند، اما این بالاشهری‌ها هستند که می‌آیند وام می‌گیرند، امکانات می‌گیرند و...، این‌ها زدوبند می‌کنندو نرخ‌های بالا از مردم می‌گیرند.

 

اعتبار ۳ چمن مصنوعی برای ۳ مجموعه قدس طلاب، گلشهر و شهید رجایی را گرفتیم، اما زیرساخت‌ها باید فراهم باشد. مردم آن منطقه باید بپذیرند که آنجا چمن مصنوعی شود. باید رصد دقیق‌تری دراین‌زمینه صورت بگیرد. اگر دست من باشد و تصمیم‌گیرنده باشم، همین امسال ۳ چمن مصنوعی ایجاد می‌کنم. اما مدیران مجموعه آمدند و گفتند مردم ماتم گرفتند که چرا می‌خواهید اینجا را چمن مصنوعی کنید؟! آن‌ها به زمین خاکی عادت کرده‌اند و با آن انس گرفته‌اند. ما آماده این کار هستیم و چمنش آماده است، فقط نصبش مانده، اما اینکه واقعا جامعه می‌پذیرد یا نمی‌پذیرد باید بیشتر بررسی کنیم.۵ مجموعه ورزشی در اختیار اداره ورزش و جوانان مشهد است؛ گلشهر، شهید رجایی، قدس، نصرت و نوده. تمام مجموعه‌های درآمدزایی که بخش مرفه از آن استفاده می‌کنند دست ما نیست و هیچ نقشی روی آن نداریم، اما این طرف که مشکل آب و برق و گاز و پرسنل و... دارد، دست ماست.

تنها ابزاری که باعث می‌شود یک هیئت موفق شود، زیر ساخت است. شما اگر از شنا استخر را بگیرید نمی‌تواند موفق باشد. از هیئت فوتبال چمن را بگیرید نمی‌تواند موفق باشد. پس لازمه موفقیت هیئت فوتبال و سایر هیئت‌ها این است که ابزار اولیه را کامل در اختیار داشته باشند. قانون می‌گوید اماکن را به بخش خصوصی واگذار کنید. اما همان قانون می‌گوید کلیه درآمد‌های حاصل از واگذاری باید برگردد به همان استان. یعنی اگر ما این ۲ تا چمن را یک میلیارد به بخش خصوصی می‌دهیم، باید این یک میلیارد برگردد و پولش را بدهیم به فوتبال مشهد. موضوع دوم اینکه ایده‌آل این است که هر هیئتی یک مکان اختصاصی به خودش بدهیم و دیگر دنبال اجاره کردن نرود، البته بستگی به این دارد که قانون اجازه بدهد یا ندهد. حالا کاری نداریم این می‌شود یا نه. بنا را بر این می‌گذاریم که قرار است ما طبق قانون همه را واگذار کنیم. پس نگاه استراتژیک من این است که ما اگر زمین را اجاره دادیم باید ۳ تا تایم خوب را بگیریم و سه‌چهار تایم دیگر را هم اجاره کنیم. حالا هیئت مشهد نباید این‌طور باشد که بگوید من صبح تا شب زمین می‌خواستم. ما باید برنامه‌ریزی کنیم. چرا هیئت باید بازی‌هایش را فقط در تختی برگزار کند؟! هیئت باید با زمین‌های خصوصی دیگر مثل شرکت آب، برق، گاز و ... تعامل کند و برخی از بازی‌هایش را اصلا آنجا برگزار کند.

بانوان از نظر من در ورزش سهم ۵۰ -۵۰ دارند. این را تعصبی و شعاری نمی‌گویم. همان مقدار که آقایان در ورزش سهم دارند، بانوان هم دارند. اما سهم بانوان با محدودیت رو به روست. آقایان راحت در هر فضایی می‌توانند ورزش کنند، بانوان نمی‌توانند. حالا ما باید این نگاه مساوی را به سمت استفاده بیشتر اماکن توسط خانم‌ها ببریم. به نظرم ما باید ۷۰ درصد وقت اماکن را به بانوان بدهیم و ۳۰ درصد را به آقایان. چون آقایان از آن ۳۰ درصد می‌توانند ۵۰ درصد استفاده کنند، اما این را هم باید در نظر بگیریم در برخی رشته‌های ما خانم‌ها نیستند. در بعضی رشته‌ها ما بخواهیم ۵۰ درصد به بانوان اعتبار مالی بدهیم فایده‌ای ندارد، چون خروجی ندارد. اما جا‌هایی که پتانسیل هست و شرایط فراهم است باید اعتبار را اختصاص بدهیم.

یکی از دغدغه‌های اصلی من ۱۲۴۰ باشگاهی است که در مشهد است. تمام تلاشم این است که این‌ها را به یک سامان‌دهی و نظم و انضباط خوب برسانم. در نرخ‌ها، مربیان، کیفیت خدمات و... باید شرایطشان بهبود پیدا کند و به نظم و انضباط برسند. باید بتوانیم در آخر سال به جایی برسیم که بگوییم ما باشگاه متخلف نداریم یا تعدادشان به اندازه انگشت‌های دست شده است. برای اینکه بتوانیم این کار را انجام بدهیم دوسه کار را در دست اقدام داریم. نخست اینکه صنف برایشان درست کنیم، اتحادیه باشگاه‌داران. یک کار خوبی هم با اتاق اصناف انجام دادیم و توافقی با هم داشتیم. آن‌ها پذیرفتند باشگاه‌ها را به عنوان یک صنف بپذیرند، بدون اینکه برایشان بار مالی داشته باشد. دیگر برنامه ما که انشاءا... در پایان سال باید به آن برسیم، استقلال عمل هیئت‌های مشهد است. باید هیئت‌های مشهد استقلال عمل داشته باشند، مستقل کار کنند، درآمدزا باشند و روی پای خودشان بایستند و مورد سوم هم اینکه تمام تلاشم این است که در پایان سال وزنه ورزش مشهد را سمت پایین شهر بیندازم.