به گزارش شهرآرانیوز؛ اسلام همانقدر که بر تعظیم شعائرا... از طریق سوگواری و عزاداری اولیای الهی تأکید میکند و برای آن الگو و مسیر مشخص میکند، درباره شادی و شادمان بودن هم حساس است و راه آن را نشانمان میدهد، اما این ماییم که با کمکاری و غفلت، خودمان را از این شادی و لذتهایش محروم میکنیم. در بررسی نگاه اسلام به شادی با حجتالاسلاموالمسلمین سیدمهدی واعظموسوی، کارشناس مذهبی و مشاور خانواده، گفتگو کردهایم.
شادی علامت سلامت فرد، خانواده و جامعه است. فردی که شادمان نیست، از سلامت بهدور است و خانواده و جامعهای که شادی را تجربه نمیکند، سلامت نیست. شادی یک اصل دینی است؛ چنانکه خداوند در قرآن کریم میفرماید: «وَ أَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَ أَبْکى؛ و هماوست که (بندگان را) شادمان و خندان سازد و غمین و گریان کند» (نجم، ۴۳). نکته مهم آنکه خنده را مقدم بر گریه آورده است؛ یعنی اولویت با شادی است؛ البته انسان غم و اندوه هم دارد و در غم عزیزان و خوبان و محبوب خود اشک میریزد.
اسلام بر شادی و خنده مدیریتشده و حلال تأکید میکند؛ مثل باهم خندیدن نه بههم خندیدن. اینکه به بهانه شادی، فردی را تحقیر نکنیم و حرامی را مرتکب نشویم. اسلام بر شادیهای اصیل و پایدار و هماهنگ با فطرت تأکید میکند، نه شادیهای دمدستی و الکی که غم بهدنبال خود دارد. ما دو فصل داریم؛ شادیهای غمافزا و غمهای شادیافزا. خیلی از غمها به انسان انبساط روحی میدهد؛ مثل غم تفکر و اندیشیدن و از آنسو شادیهای غمافزا داریم که برای کسب دقایق و ساعاتی خوش، مدتها غمگین میشویم.
چه بسیار افرادی که به ظاهر اهل خنده و خنداندن دیگراناند، اما شادی عمیق درونی ندارند و افسردهاند؛ الکی خوش بودن و دیگران را خنداندن، شادی درونی نیست. به قول شاعر: «خنده میبینی ولی از گریه دل غافلی/ خانه ما اندرون، ابر است و بیرون آفتاب». ما باید روی شادی مؤمنانه و عمیق و پایدار کار کنیم. اکنون که دو ماه محرم و صفر را پشتسر گذاشتهایم و شعائر و فرهنگ حسینی را تعظیم کردهایم (که لازم و خوب است) جا دارد در ماه ربیعالاول، شادیهای مؤمنانه را ترویج دهیم.
هفده ربیعالاول، سالروز ولادت باسعادت پیامبر خاتم (ص)، را پیشرو داریم. شادیهای این ایام را جدی نمیگیریم و به نصب چند پرچم و ریسه چراغانی بسنده میکنیم، درحالیکه میتوان یک دهه را به شادمانی اختصاص داد یا بین ۱۲ تا ۱۷ربیعالاول که معروف به هفته وحدت است، شادی مدنظر دین را ترویج داد و نشاط مؤمنانه را بر فضای جامعه حاکم کرد. ما در اینباره کمرنگ و ضعیف عمل میکنیم، درحالیکه مسیحیان سالروز ولادت حضرت عیسی (ع) را به قدری جدی جشن میگیرند که جهان متوجه آن میشود.
از منظر آموزههای دینیروایی، شادی اصیل لحظهای نیست و آرامش و انبساط روح به انسان میدهد و بعد انسان را غمگین نمیکند؛ هستند قرصهای شادیبخش و روانگردان که ممکن است برای ساعاتی انسان را شاد کنند، اما با محو آثار این قرصها، انسان بهشدت غمگین و افسرده میشود. اما شادی مؤمنانهای که از راههایی همچون ارتباط با خدا، شاد کردن یکدیگر و باهم شاد بودن بهدست میآید، متین و استوار است و جای خود را به حس غم نمیدهد.
شادی عمیق و پایدار نیاز جامعه است، باید گعدههای علمی تشکیل دهیم و فرهنگ شادی در اسلام را استخراج و مرزها و حدودش را تعیین کنیم تا بدانیم چطور هم خودمان شادمان باشیم و هم دیگران را خوشحال کنیم. ما در فرهنگمان غم و سوگواری و سینهزنی داریم و بلدیم چطور شور بگیریم، اما بلد نیستیم چگونه خود و دیگران را شادمان کنیم. رهبر معظم انقلاب در دیدار با مداحان فرمودند: اگر شما را نبینیم، دست زدن شما در شادیها با سینهزنی در غمها تفاوتی ندارد... این آسیبی بزرگ است که ما روش شادی را بلد نیستیم.
{$sepehr_key_78426}
باید بسته شادیهای مؤمنانه در اسلام، استخراج و به نسل جوان عرضه شود تا بداند چطور شادی کند؛ جوانان ما برای فرهنگ غم هیچگاه به غرب نظر نمیکنند؛ چون در محرم و صفر و ایام فاطمیه بلدیم چطوری سوگواری کنیم، اما در فرهنگ شادی میبینیم جوانان به غرب و الگوهای وارداتی نگاه میکنند. یک دلیل کمکاری ما در این زمینه، در الگوسازی از شادیهای مؤمنانه است؛ برای همین دست جوانان ما خالی است و برای شاد بودن به بیگانگان نگاه میکنند.
اسلام بهخوبی الگوهای شاد بودن را عرضه کرده است و باید آنها را استخراج و عرضه کنیم. نمیشود سلیقهای و بدون الگو در اینباره عمل کرد. همانطور که دربرابر فرهنگ سوگواری حساسیم، باید دربرابر الگوهای شادی هم حساس باشیم و هر چیزی را نپذیریم. باید دانشگاه، حوزه علمیه، آموزشوپرورش و رسانه ما بررسی و الگوی شادی مؤمنانه را تدوین کنند؛ چون فقط در سایه این شادی است که فرد، خانواده و جامعه آرامش میگیرد و بهدنبال الگوهای شادی جعلی و آسیبرسان نمیرود.