ما عکس می‌گیریم تا درباره آن حرف بزنیم، اما بعدتر یاد می‌گیریم که سکوت کنیم و با عکس‌هایمان حرف بزنیم.
لطفا لبخند بزنید، یک دو سه... چیلیک! این اولین ذهنیت ما از عکاسی است، اما وقتی وارد دنیای عکاسی می‌شویم و عکس گرفتن بخشی از زندگی روزمره می‌شود، وضع فرق می‌کند. یک عکس خوب می‌تواند به اندازه هزار کلمه حرف بزند و دولتی را به چالش بکشد یا جنگی را به صلح تبدیل کند یا جهانی را بیدار کند، مثل عکس الان پسرکرد سوری که لب دریای یونان جان داد.
سال 90 بود که عکاسی خبری را در دانشکده خبر می‌خواندم، بیشتر واحدهای عملی به دوربین نیاز داشت و من دوربین نداشتم و از دوربین دوستانم برای تکمیل پروژه‌ها استفاده می‌کردم. داشتن دوربین برای من لازم بود، اما واقعا در آن سال‌ها هزینه‌ای برای خرید دوربین نداشتم. بعدترها یک دوربین دسته دوم مدل پایین خریدم و جدی‌تر عکاسی کردم، اما همیشه دوست داشتم با یک دوربین حرفه‌ای مدل بالا عکس بگیرم و تصور می‌کردم اگر یک دوربین خیلی گران قیمت داشته باشم، حتما عکس‌های بهتری می‌توانم بگیرم. وقتی با آن دوربین مدل پایین در جمع عکاسان خبری شهرمان قرار می‌گرفتم که همه‌شان دوربین‌های خیلی خوبی داشتند، احساس خوبی نداشتم و همیشه دغدغه داشتن یک دوربین خوب همراهم بود. بگذریم! چندین سال گذشت تا اینکه من با کسانی آشنا شدم که همگی عکاس بودند اما هیچ کدامشان دوربین نداشتند، یا اگر داشتند دوربین‌هایشان از دوربین من بهتر نبود. آن‌ها با تلفن‌همراه عکاسی می‌کردند و اتفاقا در کارشان موفق هم بودند. آشنایی با گروه عکاسان گلشهر تصورات باطل من که فکر می‌کردم ابزار کار مهم‌تر از همه چیز است، دگرگون کرد، حالا می‌دانم که محتوا، تکنیک و نوع دیدن سوژه هستند که عکس خوب را می‌سازند نه ابزار. گروه عکاسان گلشهر یکی از گروه‌های جوان و پویای شهرمان است که در چند سال اخیر توانسته است بازار عکاسی موبایلی و عکاسی خیابانی را رونق تازه‌ای ببخشد. حالا دیگر من همان دوربین دسته دوم را هم ندارم، عطایش را به لقایش بخشیدم و همه عکس‌هایی که می‌گیرم موبایلی هستند. زمستان 2017 به عنوان اولین شرکت‌کننده مهاجر به نمایندگی از گروه عکاسان گلشهر در کنفرانس هنر و مهاجرت از طرف انستیتو گوته به برلین(آلمان) دعوت شدم. قرار بود درباره عکاسی و مهاجرت برایشان سخنرانی کنم، آن‌هم به زبان انگلیسی! عکس‌ها به صورت اسلاید عبور می‌کردند و من توضیحاتی می‌دادم، وقتی سخنرانی تمام شد و من گفتم تمام این عکس‌ها با تلفن‌همراه ثبت شده است، باورشان نشد. عکاسی با گوشی همراه فضای صمیمی‌تری در برابر عکاسی با دوربین دارد، حس سوژه‌ها واقعی‌تر هستند و لنز دوربین گوشی می‌تواند در نزدیک‌ترین فاصله با سوژه قرار بگیرد، آن هم به شکلی نامحسوس. تا همین چند سال قبل خیلی‌ها تصورشان از گلشهر به عنوان محله حاشیه شهر مشهد، تصویری سیاه بود و فکر می‌کردند اگر به گلشهر بیایند، ممکن است اتفاق ناگواری برایشان بیفتد، اما تلاش تک تک اعضای گروه عکاسان گلشهر امروز تصویر سفید و جذابی از گلشهر ارائه کرده است و بسیاری از اهالی شهر مشهد با نام گلشهر و قابلی و کباب و شیریخ آشنا شده‌اند و هر از گاهی به گلشهر سر می‌زنند. این شاید بزرگ‌ترین خدمتی باشد که عکاسی خیابانی به گلشهر کرده است.
راستی! شما تا حالا قابلی خورده‌اید؟