به گزارش شهرآرانیوز؛ در تاریخ فرهنگ ملت ایران، مردم همواره به تماشای آثار کمدی علاقه نشان دادند؛ خصوصا آن دسته آثاری که درمیان لبخندها، حرفهای عمیقی را نهان کرده بود و آموزههای مفیدی را برای اعضای خانوادهها به همراه داشت. انتظاری که در سینمای کمدی ایران، با فیلمهایی همچون بیپولی، مارمولک، لیلی با من است و دایره زندگی برآورده میشد، اما امروز گویا این هدف برای فیلمسازان مفقود شده و شاید هم توسط اهداف دیگری نظیر مادیات و بالا رفتن رقم تماشاگران فارغ از رضایتمند بودن یا نبودنشان به تاراج رفته است.
حالا سالهاست که تماشاگران و علاقهمندان به ژانر کمدی سینمای ایران با ناامیدی به سالنهای سینما قدم میگذارند تا شاید این آثار اندکی از انتظاراتشان را برآورده کند. این انتظار نیز در مرور زمان تقلیل یافت و از آموزههای تربیتی و خانوادگی به لبخند کوتاهی رسید که از عمق وجود برآید.
سکانسی که میخنداند اما حرفی برای گفتن ندارد
«کفایت مذاکرات»، فیلمی که با یدک کشیدن نام بازیگران مطرحی در سینمای کمدی نظیر مهران غفوریان، محسن کیایی و رویا میرعلمی، اخیرا سروصدای زیادی به پا کرده و در بسیاری از استانها جزو پرمخاطبترین فیلمهای سینمایی شده است. اکران این فیلم درست در همان زمانی رخ داد که مخاطبان گمان میکردند دیگر راه گریزی از جهان بیروح کمدی جدیدی که سینماگران خلق کردهاند، وجود ندارد و این بار هم قرار است با اثری مواجه شوند که تنها نام کمدی را یدک میکشد و حتی قرار نیست لبخندی کوتاه را بر لبشان بیاورد، اما این اثر پس از مدتها، مخاطبان را با سکانسهایی مواجه کرد که حداقل توانست آنها را بخنداند.
با این حال فیلم کفایت مذاکرات تهی از هرگونه معناست. خالی از هر محتوایی که میتواند برای یک وقتگذرانی خانوادگی مناسب باشد! اما میخنداند. گاهی حرفهایی را در گوش مخاطب زمزمه میکند که جا و مکانش میان جمع خانوادهای که برای تفریح به سینما آمدند، نیست، اما صدای خنده بیننده را در سالن پخش میکند.
این فیلم از آن دسته محتواهایی است که هیچ حرفی برای مخاطبش ندارد، اما قدرتش در آن است که در برخی از سکانسها میتواند مخاطب را «واقعا» بخنداند. با این وجود کفایت مذاکرات به تهیهکنندگی سیدابراهیم عامریان و کارگردانی سهیل موفق، از ۵ دی در سینماهای سراسر کشور اکران شده و تا امروز (۲۱ دی ۱۴۰۴) یکی از پرمخاطبترین فیلمهای بر پرده است.
{$sepehr_key_180524}
سخنی کوتاه با هنرمندان کمدی
با اینکه نمیتوان این فیلم را اثری کامل و نمونهای از یک کمدی صحیح دانست، اما شاید بتوان امیدوار شد که هنرمندان کم کم به یاد آوردهاند که لبخند مخاطب ارزشمند است، باید برای به دست آوردن آن تلاش کنند و نمیتوان تنها با یک دوربین و چند چهره آشنا، فیلمی در شأن مخاطب ساخت. بسیاری از هنرمندان نام آشنای کشور، سالهاست که در عرصه کمدی در حال فعالیت هستند، اما گویا از زمانی به بعد، فراموش کردهاند که بدون شوخیهای خارج از چهارچوب و دور از عرف اجتماعی هم میتوان از مخاطب خنده گرفت.