کتاب «زندگی رزمندگی؛ تاملی در باب یافتن عرصههای نقشآفرینی»، حاصل بیش از ۱۰ سال تجربه کار فرهنگی مولف اثر در مسجد و پایگاه بسیج است که با دغدغههای طلبگی و دانشجویی او در عرصه جهاد فرهنگی درآمیخته است.
در فهرست مطالب کتاب در بخش مقدمه، «طرح مساله، «درد دل» و «پیشگفتار» جای دارد. بخش اول کتاب با عنوان «این نیرو جبهه ندارد» دارای دو بخش «در آیات و روایات» و «برداشت تربیتی» است. عنوان بخش دوم «این جبه نیرو ندارد» است و این مساله در «برداشت تربیتی» مورد بررسی قرار گرفته است. بخش سوم کتاب «کار تشکیلاتی، جمعهای جدی» نام دارد و در آن «کدام تشکیلاتی اسلامی؟!»، «تشکیلات در منابع اسلامی»، «ضرورت کار جمعی و تشکیلاتی»، «تشکیلات؛ شکل و شاکله»، «جمعهای جدی» و «برداشت تربیتی» جای دارد.
در بخش چهارم با عنوان «بهترین امام، بدترین یاران» بخشهای «روایت جنگ صفین»، «اسلام بدون انقلاب و انقلاب بدون اسلام»، «سطح اولویتها» و «برداشت تربیتی» جای دارد. در بخش پنجم با عنوان «خودسازی یا دگرسازی» بخشهای «مبتکر اردوهای سازندگی»، «جهاد سازندگی»، «نهضت سازندگی»، «عظمت خودسازی»، «جنگهای سه بعدی» و «خودسازی نکردن، دگرسازی نشدن» نوشته شده است. در بخش ششم با عنوان «نظام مسائل تمدنی» عنوانهای «زیست در افق انقلاب اسلامی»، «اهمیت مساله را بدانید»، «جایگاه تفکر و تفاوتهای فکری مکاتب»، «تفاوت جوامع بشری»، «تفاوتهای فکری فرهنگی مدرنیته و اسلام» و «چگونگی تمدنسازی» جای دارد. بعد از همه این مسائل، «آخرین گفتار»، «منابع» و «سایر منابع» نوشته شده است.
{$sepehr_key_181131}
قسمتی از متن کتاب:
در ادبیات قرآنی هم که نگاه میکنیم، میبینیم که خداوند با جمعهای پراکنده کاری ندارد. خطابهای خداوند را به اقوام و گروهها ببینید. اگر قویم را برای رحمت و لعنت و عذاب مخاطب قرار میدهد، چون جمعیت شدهاند و جمعیت خاصیت دیگری دراد. جمعیت قدرت جریانسازی دارد. قوم نوح، قوم هود، قومک بنیاسرائیل و ... همگی جریان منفی علیه توحید و پیامبری میدانند.
برای اینکه بهتر متوجه شوید فرق تکتک افراد با جمعیت چیست و جمعیت چه خاصیت متفاوتی دارد، یک مولکول آب را ببینید، مرکب از اکسیژن و هیدروژن است. اکسیژن به تنهایی و هیدروژن به تنهایی خواص خودشان را دارند، ولی هنگامی که ترکیب میشوند، مادۀ آب را به وجود میآورند. آب خاصیتهای متفاوتی با اکسیژن و هیدروژن دارد؛ انگار موجودیت جدیدی درست شده است. کار جمعی نیز همین است. افراد هرکدام خاصیتی دارند، ولی هنگام یکه متفق و متحد شوند و تشکیلات بسازند، این جمعبودنشان خودش خاصیت جدیدی ایجاد میکند، قدرت بیشتر و امتیاز بیشتری است.
سیدمحمد حسینی بهشتی، بزرگ مردِ تشکیلات ساز تعریف میکند هنگامی که به واسطۀ سخنرانیهایش در آلمان شناخته شده بود، فرهیختهای آلمانی به او میگوید: «آقای بهشتی خیلی حرف میزنی!» منظورش این بود که کمی به حرفهایت عمل کن! بعد خود ایشان میگفتند ما باید در تشکیلات مرد عمل باشیم، نه اهل جلسات مکرر و بیفایده. اگر ما بیاییم نیاز فعلی جامعه را بسنجیم، به نظرتان جامعۀ ما بیشتر به محصّل و مدرس نیاز دارد با به مرد عمل؟ یعنی کسی که به پُست و مقامی رسیده و برای اقوام و اطرافیانش پارتیبازی میکند، نباید رانتبازی کند؟ باید برایش کلاس درس بگذاریم یااین شخص اهل عمل نیست؟ تقوای عملی ندارد؟ ما در سازمانها، نهادها و تشکیلات نظام به انسانهای عامل نیاز داریم. (صفحه ۵۹ و ۶۰)
کتاب «زندگی رزمندگی؛ تاملی در باب یافتن عرصههای نقشآفرینی»، نوشته امیرحسین شاپورزاده، در قطع پالتویی، جلد شومیز، کاغذ بالکی، در ۱۷۶ صفحه، با شمارگان هزار و ۱۰۰ نسخه توسط انتشارات روایت فتح چاپ شد.