زهرا زنگنه | شهربانو، باز هم سفر، باز هم مشهد و باز هم زیارت، این بار، اما با چاشنی سپاس! از ۸۰۰ کیلومتر آنطرفتر آمده، از شمال به شرق کشور، خستگی راه برای او معنایی ندارد، ورزشکار است و شوق زیارت دارد. سپیده، افتخارآفرین است، نامش، با مدال گره خورده و زور بازویش با پیروزی! پشتکارش بین خانواده و دوست و آشنا زبانزد است، به همان اندازه که توکلش به خدا قوی است و ارادتش به امام رضا (ع) زیاد. در هر رقابتی که پا میگذارد، به حدی در تشک انرژی میگذارد که خودش را به دور نهایی برساند و یک مدال درو کند. حالا راه مشهد را در پیش گرفته است تا مدالهایش را تقدیم کسی کند که از نظر سپیده بابایی صاحب اصلی مدالهاست. او آمده تا مانند خیلی از گوششکستهها، مدال افتخارش را به موزه آستان قدس رضوی اهدا کند و از امام مهربانیها تشکر کند.
دیر شروع کردم، اما به مدال رسیدم
سپیده بابایی متولد ۲۴بهمن ۱۳۶۸ در قائمشهر و عضو تیم ملی کشتی آلیش زنان ایران است. آنها که یک روز بیخ گوشش میگفتند نرو دنبال کشتی، نتیجه نمیگیری، حالا کنارش میایستند و با مدالهایش عکس میگیرند.
شاید هر کسی جای دختر قائمشهری بود راه کشتی را در پیش میگرفت، پدر سپیده، برادر و داییاش کشتیگیر بودهاند و برادرش با لباس تیم ملی در عرصههای بینالمللی درخشیده است. در چنین خانواده ورزشکاری رفتن سمت کشتی سادهترین انتخاب است. داستان سپیده و دایره طلایی دیر شروع شد، اما پربار شروع شد، او تعریف میکند: ۲۴ سال داشتم، بچهدار بودم و تصمیم گرفتم سمت کشتی بروم، خیلیها میگفتند برای تو دیر است، اما کار را با تمرین زیاد و حرفهای شروع کردم و در ۲۶ سالگی اولین مدال طلایم را گرفتم.
کسب موفقیت و مدال برای سپیده مهم است، اما او اولویتهای دیگری هم دارد. «خانوادهام حمایتهای زیادی از من داشتهاند، بهویژه پدرم؛ بنابراین مایه خوشحالی من است که وقتی مدال میگیرم خوشحالترین آدمها خانوادهام هستند. آنها که لذت ببرند من هم در اوج شادیام. قبلا این تجربه را در جایگاه خواهر یک ورزشکار قهرمان داشتهام و میدانم وقتی مدال قهرمانی میگیری خانوادهات از خودت خوشحالتر هستند.»
به پدرم قول قهرمانی دادم
کشتی با کمربند یا همان کشتی آلیش رشته تخصصی کشتیگیر مازنی تیم ملی است. او سه سال پس از شروع کشتی به تیم ملی رسید و مسابقه بسیار داد تا کارنامه ورزشی اش را روز به روز پربارتر کند.
او درباره کشتی آلیش میگوید: این رشته بسیار شبیه کشتی باچوخه در خراسان بزرگ است، یک کمربند دارد که کشتیگیران باید ببندند. کشتیگیران آلیش در هر دو سبک فرنگی و آزاد کشتی میگیرند و به همین دلیل سختیهای زیادی را تجربه میکنند، چرا که تمرینات فشردهای را در دو سبک پشت سر میگذارند.
پرداختن به زندگی متأهلی و سرگرم شدن به امور فرزندداری، پیش رفتن در مسیر ورزش حرفهای را سخت میکند، اما همیشه آدمهایی هستند که موانع بزرگ زندگی را کنار بزنند و راه جدیدی بسازند. آدمهایی از جنس سپیده. او تعریف میکند: من در نوجوانی یک قول به پدرم داده بودم و باید آن قول را عملی میکردم. وقتی تلاشهایش را میدیدم که تا چه اندازه برای من وقت میگذارد و دغدغه موفقیت من را دارد قول دادم در پاسخ محبتهایش قهرمان ایران و آسیا شوم، به تحقق این قول که فکر میکردم سختیهای مسیر به چشمم نمیآمد و نتیجهاش شد چندین و چند مدال.
{$sepehr_key_181268}
تقدیم امام رضا (ع)
از مسابقات معتبر بینالمللی گرفته تا قهرمانی قاره کهن را حاضر شده و طلا و نقره و برنزی بوده که به ویترین افتخاراتش اضافه کرده است. او تاکنون به کسب هفت مدال بینالمللی و آسیایی موفق شده است. مدالهایی که هر کدام داستان خودش را دارد، از زمان شروع اردو گرفته تا بازگشت و استقبال. اما امروز یک داستان متفاوت سپیده را به مشهد و موزه آستان قدس رضوی کشانده است، داستان یک مدال!
او با تجربه متفاوتی در مسابقات کشتی بانوان ۲۰۲۲ قرقیزستان حضور داشته است. ساعت دوازده شب مسابقهاش در بخش آزاد تمام میشود. برای شرکت در مسابقات فرنگی باید تا صبح فردا و قبل از ساعت ۵ خود را به وزن مناسب برساند. یعنی چهارکیلو کاهش وزن در یک شب تا صبح. اینجاست که مانند خیلی از مراحل زندگیاش به شاه خراسان متوسل میشود. خاطره آن شب را با لبان لرزان و چشمهای گریان میگوید: تمام آن چند ساعت را دویدم و نام امام رضا (ع) را زیر لب داشتم. گرم به گرم را با توسل به ایشان کم کردم. همان شب با امام قرار گذاشتم که لطفشان در خاطرم میماند.
ماحصل آن مسابقات شد یک مدال نقره دیگر در کارنامه ورزشی سپیده بابایی. او یک بار دیگر سر قولش مانده است و به واسطه آنکه حضرت رضا (ع) آن شب صدایش را شنیدهاند، آمده تا آن مدال را تقدیم ایشان کند. مدالی که به عقیده سپیده متعلق به حضرت است.
کاپیتان تیم ملی کشتی بانوان کشورمان میگوید: این مدال باارزشترین مدال من است، چون برای بهدست آوردنش سختی زیادی کشیدم و در مسابقات معتبری آن را کسب کردم. امروز دوست دارم بهترین دستاورد ورزشیام را تقدیم حضرت کنم.
اینجا مدالهایم میماند
«من از همان کودکی ارادت خودم به حضرت رضا (ع) را یافته بودم. پدرم من را چندین بار به مشهد آورده بود.» این جملاتی است که سپیده در حالوهوایی احساسی و پس از اهدای مدال بینالمللی قرقیزستان و قهرمانی آسیا به زبان میآورد. او تعریف میکند: من امروز چیزی اهدا نکردم، بلکه این مدال را به صاحبش برگرداندم. چون این مدالها و این افتخارها را از توجه امام رضا (ع) دارم.
سپیده بابایی با اهدای مدال به موزه آستان قدس، پاسخ یک سؤال دوران کودکیاش را پیدا کرده است. او تعریف میکند: وقتی بچه بودم با پدرم به حرم آمدم و موزه هم رفتم. وقتی مدالها را دیدم درک نمیکردم چرا یک نفر مدالش را اهدا میکند. چرا در خانهاش نگه نمیدارد. اما الان که بزرگ شدهام نگاهم عوض شده است و متوجه اهمیت آن شدهام. از اینکه مدالم را اینجا میبینم حس امنیت دارم. علاقه قلبی من به یادگار ماندن این مدالها بود. شاید من نباشم، اما مدالم به یادگار میماند.
ورزش را بدون پوشش اسلامی نمیخواهم
او علاوه بر ارادت به محضر امام مهربانیها، راه و رسم فاطمی بودن را آموخته است. مانند مادرش حجاب را رعایت کرده و معتقد است پایداری بر این اصل، لازمه ایمان و موفقیت اوست. در مسابقات هم همواره با پوشش اسلامی حاضر شده است. خودش تعریف میکند: من این ورزش و رشته را بدون پوشش اسلامی نمیخواهم، هر وقت هم در هر مسابقهای حاضر شدهام، خاطرم بوده که از کجا میآیم و دین و مذهبم چیست. هیچ وقت هم تحتتأثیر کشورهای میزبان یا ورزشکاران دیگر قرار نگرفتهام و حجابم برایم در اولویت بوده است.
توسل به امام رضا (ع) و کمک خواستن از خداوند تبارک و تعالی پیش از هر رقابتی، برنامه همیشگی بانوی قائمشهری است. او خاطرهای از رویداد هم دارد. پیش از مسابقهای در همین تورنمنت قرقیزستان، وقت نماز شد، من گوشهای از سالن را پیدا کردم و سرگرم نماز و قرآن شدم، بعد متوجه شدم که طبق رسم این کشور وقتی کسی در جمعی مشغول عبادت میشود، اطرافیان سکوت میکنند که این برای خودم جالب بود. همچنین بعد از پایان نمازم متوجه شدم که آدمهای زیادی در اطرافم مشغول تماشای عبادت من و عکاسی بودهاند.
هر وقت دلم زیارت خواست، طلبیده شدم
سپیده بابایی در این سفر علاوه بر اهدای مدال به موزه آستان قدس رضوی، یک کار مهم دیگر هم داشته که تعریف میکند: قبل از مراسم اهدای مدال به زیارت حضرت رفتم. من به شکل عجیبی از سوی امام رضا (ع) موردتوجهم و زیارتشان سعادتی است که زود به زود نصیبم میشود.
به گفته خودش هر وقت دلش هوایی شده پا و جیب و وقت و همه دست به دست هم دادهاند که مشهدی شود، سپیده میگوید: الان چند سال است که مرتب به زیارت میآیم، به شکل عجیبی هروقت با دیدن تصویری یا شنیدن خاطرهای یاد زیارت میکنم، قسمت میشود که راهی مشهد شوم، این سفر، اما چیز دیگری بود هم زیارت کردم هم از امام رضاجانم تشکر کردم، کاش پدر مرحومم و مادرم هم اینجا بودند.
پیش از این نیز این بانوی قهرمان، پس از نایب قهرمانی در مسابقات قهرمانی آسیا در ازبکستان ۲۰۲۳، مدال خود را با حضور در منزل این شهید و دیدار همسرش؛ به حسن طهرانیمقدم تقدیم کرده است.
کسب مدال نقره مسابقات قهرمانی آسیا قزاق کوراش ازبکستان ۲۰۲۳
کسب مدال نقره مسابقات قهرمانی آسیا کشتی آلیش کلاسیک ازبکستان ۲۰۲۳
کسب مدال نقره مسابقات قهرمانی آسیا کشتی آلیش کلاسیک قرقیزستان ۲۰۲۲
کسب مدال نقره مسابقات قهرمانی آسیا کشتی آلیش آزاد قرقیزستان ۲۰۲۲
کسب مدال طلا مسابقات جهانی کشتی آلیش کلاسیک در ترکیه ۲۰۲۱
کسب مدال برنز مسابقات جهانی کشتی آلیش آزاد در ترکیه ۲۰۲۱
کسب مدال طلا مسابقات جایزه بزرگ ارکینبایف قرقیزستان در سال ۲۰۲۱
در حالحاضر در مجموع ۳۰ مدال از بانوان افتخارآفرین ایرانی در حوزههای مختلف ورزشی، علمی و هنری و ... در گنجینه مدال موزه آستان قدس رضوی به نمایش درآمده است. این مدالها شامل ۱۰ مدال طلا، ۱۰ نقره و ۱۰ برنز است.
فهرست مدالهای اهدا شده از طرف بانوان:
پریسا حیدری ۳ مدال
طلای جوجیتسو مسابقات آسیایی جزیره کیش ۲۰۱۰ میلادی
نقره جوجیتسو مسابقات جهانی ویتنام ۲۰۱۱ میلادی
طلای جوجیتسو مسابقات آسیایی جزیره کیش ۲۰۱۲ میلادی
فاطمه چالاکی ۶ مدال
مدال برنز رشته کاراته بانوان. بازیهای آسیایی گوانگجو ۲۰۱۰
مدال نقره بازیهای آسیایی هنگ کنگ ۲۰۱۰
مدال نقره کاراته بازیهای آسیایی ازبکستان ۲۰۱۲
مدال برنز کاراته بازیهای آسیایی دبی ۲۰۱۳
مدال برنز کاراته بازیهای آسیایی کویت ۲۰۱۴
اکرم عبدالملکی ۲ مدال
مدال نقره کیک بوکسینگ مسابقات آسیایی همدان ۲۰۱۰ میلادی
مدال طلای کیک بوکسینگ مسابقات قهرمانی جهان کیش ۲۰۱۲ میلادی