در روز‌های برفی، فضا‌های طبیعی و شهری بیش از هر زمان دیگری میزبان حضور مردم برای تفریح و گذران وقت می‌شوند. هیجان ناشی از برف، حرکت و شادی، اغلب توجه‌ها را به خود معطوف می‌کند و نگاه‌ها کمتر فرصت مکث و تأمل می‌یابند. در چنین شرایطی، محیط پیرامون ــ با تمام جزئیات بصری و ساختار‌های فرمی خود ــ نادیده گرفته می‌شود. این مجموعه عکس بر آن است تا نگاه مخاطب را از صرفِ تفریح، به سوی مشاهده‌ی دقیق‌تر اطراف معطوف کند. برف به‌عنوان عنصری پوشاننده و در عین حال آشکارکننده، فرم‌ها را ساده‌تر و خالص‌تر می‌کند؛ خطوط، حجم‌ها و بافت‌ها برجسته‌تر می‌شوند و ارتباط تازه‌ای میان عناصر طبیعی و انسانی شکل می‌گیرد. شاخه‌ها، سطوح، ردپا‌ها و سکوت فضا، همگی به اجزایی تبدیل می‌شوند که روایت بصری تازه‌ای را می‌سازند. این پروژه تلاشی است برای یادآوری اینکه زیبایی لزوماً در رویداد‌های بزرگ یا لحظات پرهیجان شکل نمی‌گیرد، بلکه در توجه آگاهانه به جزئیات نهفته است. با اندکی جست‌و‌جو در اطراف، می‌توان فرم‌ها و زیبایی‌هایی را کشف کرد که در شلوغی و شتاب روزمره از دید پنهان می‌مانند.