ساعت صفر بامداد؛ زمانی که شهر در سکوت فرو می‌رود، خطر آرام و بی‌صدا در کوچه‌های احمدآباد رها می‌شود. گزارش‌های مکرر و ویژه شهرآرا بار دیگر پرده از واقعیتی تلخ برمی‌دارد: پسماند‌های عفونی مطب‌ها و مراکز درمانی، در کنار زباله‌های عادی شهری. سرنگ‌های نوک‌تیز، گاز‌های خون‌آلود و مواد تیز و برنده، نه زباله که تهدیدی مستقیم برای سلامت عمومی‌اند. این اقدام، یک غفلت ساده نیست؛ نقض آشکار قانون مدیریت پسماند است. قانونی که در ماده ۷، مسئولیت را صریحا بر عهده تولیدکننده یعنی پزشک گذاشته و در ماده ۱۳، مخلوط‌سازی و تخلیه پسماند‌های پزشکی با زباله شهری را ممنوع اعلام کرده است. پرسش اصلی اینجاست: چرا با وجود قوانین روشن و خطرات اثبات‌شده، برخی همچنان هزینه ناچیز دفع بهداشتی را نمی‌پذیرند؟ آیا سوگند پزشکی، تا آستانه مطب اعتبار دارد؟