به گزارش شهرآرانیوز، فیلم «جهان مبهم هاتف» ساخته مجید رستگار که در چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر حضور دارد، در طول داستان وضعیت ذهنی و زیستی ۲ دوست را به تصویر می‌کشد؛ وضعیتی که در آن مرز میان رویا، تلاش، رفاقت، حسادت، طمع و برخی وقایع اجتماعی در حال لغزش است.

یکی از حسن‌های این فیلم، پیوستگی داستان است؛ به طوری که از ابتدا خط داستانی به خوبی بنا شده و تا پایان حفظ می‌شود و مخاطب را در بطن روایت نگه می‌دارد.

صمیمیتی که مخاطب را هم درگیر می‌کند

رفاقت عمیق و همکاری هاتف و جهان برای رسیدن به یک هدف مشترک، تماشاگر را هم با موقعیت داستان همسو می‌کند. شخصیت‌پردازی مناسب و قابل قبول در این اثر نیز به همراهی مخاطب با داستان کمک کرده است.

{$sepehr_key_187663}

جهان و هاتف در این فیلم به‌عنوان شخصیت‌های محوری، بیش از آن‌که در قالب شبه‌قهرمانان درآیند، به نوعی نمایندگانی از نسلی سردرگم هستند که میان دوراهی خواستن و توانستن و رفاقت و منفعت گرفتار شده‌اند و همین تصویر و دوگانگی در داستان به «جهان مبهم هاتف» این مجال را داده است که از کلیشه‌های مرسوم درام اجتماعی فاصله بگیرد و داستان تازه‌ای را بازگو کند.

گره‌هایی که باز نشد

این فیلم از زیاده‌روی در ارائه توضیح به مخاطب خودداری می‌کند و اطلاعات داستان را به‌صورت قطره‌چکانی منتقل می‌کند و این موضوع باعث می‌شود که تا انتهای داستان، برخی از گره‌ها گشوده نشوند. این رویکرد، با اینکه با منطق جهان فیلم هم‌خوانی دارد، اما در بخش‌هایی هم باعث می‌شود که روایت دچار کندی و تعلیق بی‌نتیجه شود.

در مجموع «جهان مبهم هاتف» فیلمی نیست که بتواند همه را راضی کند. یکنواختی و ضعف‌های فیلمنامه سینمایی این اثر را بیشتر به یک فیلم تلویزیونی نزدیک کرده است. در نهایت می‌توان گفت این اثر بیش از آن‌که سرگرم‌کننده باشد، مخاطب را به جهانی می‌برد که به رفاقت، رقابت حسادت و شهامت بیندیشد.