به گزارش شهرآرانیوز، ظهر امروز (دوشنبه، ۲۰ بهمن ۱۴۰۴) تعدادی از اعضای بنیاد ملی نخبگان خراسان رضوی، اعضای هیئتعلمی دانشگاه فردوسی، مدیران شرکتهای دانشبنیان با آیتالله احمد مروی، تولیت آستان قدس رضوی، در حرم مطهر رضوی دیداری صمیمانه داشتند و مشکلات و مسائلشان را بیان کردند. همچنین در این دیدار، از کتاب «شاهدی از آمریکا» که زندگینامه شهید نخبه «شاهد شجاعیپور» است، رونمایی شد و از خانواده شهید تقدیر به عمل آمد.
به پروژههای علمی نخبگان در کشور توجه نمیشود
زهرا حسینییزدی، دکترای صنایع غذایی از دانشگاه فردوسی مشهد و از نخبگان و فعالان صنعت غذایی، در این دیدار به اهمیت سلامت غذا اشاره کرد و گفت: محصولات آستان قدس رضوی از جمله صنایع غذایی مهم و اثرگذار در شرق کشور بوده که استفاده مردم از آنها نیز گسترده است؛ ولی برخی محصولات غذایی که سلامتمحور هستند و تأییدشان نیاز به دقت بالا دارد، میبینیم با اسم و برند رضوی در کشور توزیع میشود ولی از معیارهای لازم سلامت برخوردار نیستند.
وی یکی از چالشهای خود را نیز مطرح کرد و افزود: یکی از طرحهای جدید ما در حوزه ارتقای سلامت غذایی بود که این طرح را همزمان به یکی از دانشگاههای هلند فرستادیم و در مشهد نیز سعی کردیم آن را پیگیری کنیم؛ اکنون در هلند طرح پذیرفته شده، ولی در مشهد هنوز به دنبال توضیح از ما هستند.
منصوره جوزای، یکی دیگر از بانوان نخبه کشوری در حوزه کشاورزی که رتبه اول را کسب کرده و مؤسس شرکت دانشبنیان «یگانه سبز آراد» است، در این جلسه بیان کرد: بنده تاکنون ۵۲ مقاله انگلیسی داشتم و اختراعات پذیرفتهشده در سطح جهانی و کشور دارم؛ اما آنطورکه باید و شاید از ایدههای ما حمایت صورت نگرفته است. یکی از طرحهای ما مربوط به پساب شهری بوده که میتواند به حل بحران کشفرود کمک کند. همچنین یکی دیگر از آنها با توجه به وضعیت خشکسالی که در استان داریم، برای کیفیتبخشی به محصول زعفران است.
وی افزود: اگرچه این فناوری در حوزه کشاورزی و کشت زعفران را برخی کشورهای همسایه پذیرفتند و استفاده میکنند، اما مشهد و استان خراسان رضوی آنطورکه انتظار میرفت، حمایت نکردند.
جوزای تأکید کرد: اگر مدیران و مسئولان، دلسوزانه از ظرفیت نخبگان استفاده کنند و صرفاً شعاری عمل نکنند، ما نیز فعالیتهای خود را امیدوارانهتر ادامه میدهیم.
{$sepehr_key_188189}
ترویج فرهنگ وقف علمی
یکی دیگر از نخبگان حاضر با بیان این مطلب که ایران سرشار از ظرفیتهای منحصربهفرد است، در این دیدار ابراز کرد: یکی از ویژگیهای بسیار ارزشمند کشور ما که باید به آن توجه ویژه داشت، وجود گیاهان خاص و انحصاری در کشور است که در علم گیاهشناسی با عنوان «گیاهان اندمیک» یا «گیاهان انحصاری» از آن نام برده میشود.
وی افزود: ما در استان خراسان رضوی، منهای زمینهای آستان قدس رضوی، ۲۹ هزار هکتار زمین وقفی دیگر داریم که میتوان محصولات انحصاری خوبی را در آنها کشت کرد و به تولید انبوه رساند.
این جوان نخبه بیان کرد: وقف علمی امروزه از جمله نیازهای کشور است که تاکنون به آن چندان توجه نشده است. فرهنگسازی در این زمینه، میتواند ناامیدی موجود میان نخبگان و محصولات دانشبنیان را کاهش دهد. تجاریسازی علم در کشور میتواند راهگشای حل مسائل اقتصادی باشد و نیاز است به آن توجه بیشتری شود.
نخبه حقیقی، متعهد است
دکتر احمد امامی، عضو هیئتعلمی دانشگاه فردوسی مشهد نیز در گفتوگو با شهرآرانیوز در حاشیه این دیدار صمیمانه گفت: نخبه، فردی با انگیزه درونی است که با اشتیاق قلبی به فعالیت میپردازد؛ حتی در صورت عدم دریافت پاداش مادی، از کار خود دست نمیکشد.
وی افزود: نخبه حقیقی کسی است که حتی اگر مجبور به پرداخت هزینهای نیز باشد، فعالیت خود را ادامه میدهد. در مقابل، اگر فردی برای کار خود مزدی طلب کند، میتوان او را به یک فرد فنی تشبیه کرد که در ازای خدمات خود، مانند تعمیرکار یا نقاش، دستمزد دریافت میکند.
امامی با اشاره به چالشهای پیش روی جامعه نخبگانی، تصریح کرد: کنارکشیدن از میدان عمل، کار نخبگانی نیست. یک نخبه واقعی فردی است که حتی در صورت طردشدن از هر طریقی، مسیر خود را ادامه میدهد و از پای نمینشیند. به اصطلاح اگر او را از در بیرون کنند، از پنجره وارد میشود.
عضو هیئتعلمی دانشگاه فردوسی مشهد با ذکر نمونههایی از ایثار و ازخودگذشتگی، شهدای کشور را نمادی از نخبگان واقعی دانست و در همین زمینه به داستان کمالالملک در اواخر دوره قاجار اشاره کرد که در پاسخ به رجال زمان خود که هریک طرفدار یکی از کشورهای غربی بودند، با تشبیه وطن به «مادر پیر و خمیده»، تأکید کرد که هرگز او را با زیبارویان جوان پاریسی عوض نخواهد کرد؛ چراکه ایران، مادر اوست.
وی در پایان، مهمترین چالش حوزه نخبگانی کشور را همین رویکرد نادرست و عدم درک صحیح مفهوم نخبهگرایی دانست که نیازمند توجه ویژه مسئولان است. نخبه واقعی، بدون توقع و چشمداشت، کار خود را انجام میدهد و نباید در برابر آنچه انجام داده، خود را طلبکار بداند.