به گزارش شهرآرانیوز، فیلم سینمایی «اسکورت» آخرین اثر یوسف حاتمیکیا پس از چند فیلم کوتاه و بلند از جمله «شب طلایی»، «چشم جنگ» و «ملاقات شیشهای» است. این فیلم که با رعایت فرم کلی آثار سابقش، یعنی انسانیت و وجدان به تصویر کشیده شده، در جهان شوتیها به سر میبرد.
این فیلم در ژانر اکشن، فضایی ملتهب را به نمایش میگذارد و تا حدود قابل قبولی موفق به همراه کردن مخاطب با داستان شده است. با اینکه در برخی از سکانسها مفهوم از حس فاصله میگیرد و تنها هیجانی صرف به تماشاگر منتقل میشود، اما در غالب لحظات فیلم، مخاطب گام به گام با داستان پیش میرود.
نمایش معرفت در لایههای زیرین یک معضل اجتماعی
روایت اصلی این فیلم درباره معضلات جهان شوتیهاست؛ درباره دنیایی که در پس ظاهر پرحاشیهای که به دوش میکشد، گاهی هم برای حفظ انسانیت میجنگد. آغاز داستان با سکانسهایی پرالتهاب آغاز میشود که مخاطب را نه بیش از حد درگیر هیجان میکند و نه آنقدر برای شروع روایت تأخیر میکند که تماشاگر برای ادامه مستأصل شود.
حاتمیکیا در این اثر سراغ یکی از سوژههای اجتماعی رفته است که در لایههای زیرینش جای بحث فراوان دارد. خصوصا در سالهای اخیر که صحبت از جهان شوتیها بیش از پیش به گوش میرسد، این فیلم میتواند بهانه خوبی برای گریز به بخشهای عمیقتر این پدیده باشد.
{$sepehr_key_188703}
طراحی سکانسها در «اسکورت» به مرتبه قابل قبولی رسیده و موفق شده است مخاطب را تا لحظات پایانی با خود همراه نگه دارد. طرح سوالات عموما در لحظات مناسبی اتفاق میافتد و پاسخ به آنها نیز به استثنای چند پرسش، به درستی صورت میگیرد. با این وجود پرداختن عمیقتر به برخی از معماهای اساسی داستان، میتوانست اثرگذاری بیشتری را برای مخاطب به همراه داشته باشد.
با اینکه بیشتر سکانسهای «اسکورت» در جاده تصویربرداری شده است و داستان غالبا در فضای داخل خودرو به نمایش درمیآید، این محدودیت محیطی با رعایت اصول سینمایی، برای مخاطب تجربهای به یادماندنی ساخته است.
فراز و فرودهای ۲ ستاره سینما
هنرنمایی ستارگان این اثر سینمایی با فراز و فرودهایی همراه بود. امیر جدیدی عموما در قالب نقشهای قبلی خود ظاهر شد و تلاش چندانی برای خلق یک شخصیت جدید با ابعاد متفاوت نکرد، اما هدی زینالعابدین با ارائه بازی تحسینبرانگیز در نقش یک راننده شوتی، به خوبی در «اسکورت» ظاهر شده است. با این حال برخی از سکانسها با دیالوگهای کلیشهای و لحظاتی پرتکرار در سینمای ایران، کمی باعث فاصله مخاطب از داستان میشود که با مدیریت به موقع، این چالش نیز چندان به طول نمیانجامد.
درمجموع اسکورت را میتوان یکی از آثاری دانست که حرفی برای گفتن دارند و با وجود نقصهای پراکنده، میتوانند دغدغهشان را با مخاطب درمیان بگذارند. فیلمی که هم هیجان کافی را به مخاطب منتقل میکند و هم در برخی لحظات با سکوت، روایتش را بازگو میکند.