«سنگ سیاه» اسمی است که صخره نورد‌ها گذاشته‌اند روی سنگ و صخره بزرگی که در کمرکش «کوه معجونی»، در حاشیه مسیر بالارفتن از کوه، قرار دارد و از دور، با رنگ تیره اش متفاوت از اطرافش به نظر می‌رسد. از انتهای محله سیدی که وارد جاده مغان بشوید، همان اوایل راه، در دامنه کوه مقابل، می‌توانید از دور سنگ سیاه را ببینید و اگر چشم تیز کنید، حتما چندتایی از صخره نورد‌ها را هم همان جا خواهید دید. سنگ سیاه، دانشگاه صخره نوردی است. این را خود صخره نورد‌ها می‌گویند. شکل نوک عقابی سنگ سیاه، این امکان را می‌دهد تا تکنیک‌های پایین آمدن و بالارفتن با طناب را اینجا تمرین کرد.

از نزدیک، جابه جا روی سنگ سیاه می‌شود میخ ها، حلقه‌ها و ابزار و ادوات صخره نوردی را دید. بعضی از آن‌ها دهه هاست که همان جا هستند. اگر از صخره نورد‌ها بپرسید، می‌توانند با ادواتی که در تن سنگ سیاه جا خوش کرده است، سیر تحول ادوات صخره نوردی را نشانتان بدهند.

سنگ سیاه چندین و چند نسل از کوه نورد‌ها را برای بالارفتن از کوه‌های بلند نامدار، پرورش داده است. هنوز هم جوان تر‌ها وقت و بی وقت از گوشه وکنار سنگ سیاه آویزان هستند و تمرین می‌کنند در موقع لزوم، حین بالارفتن یا پایین آمدن از قله‌های بلند برف گرفته، هرجا لازم بود، بتوانند با طناب مسیرشان را ادامه بدهند.

{$sepehr_key_190058}

کوه نورد‌ها سنگ سیاه را با چنگ و دندان نگه داشته‌اند، و الا دور نبود که حالا همه محدوده‌ای که سنگ سیاه در آن قرار دارد، متعلق به مردم نباشد؛ اما انصاف اینکه حیف بود این موزه زنده صخره نوردی از رونق و اعتبار بیفتد و فقط در خاطره دوسه نسل از کوه نورد‌ها باقی باشد.

سنگ سیاه بخشی از دامنه کوه معجونی است و فقط حرفه‌ای‌ها با آن سروکار دارند، اما همه طبیعت گرد‌های مشهدی وقتی راهی قله معجونی هستند، دستی هم برای سنگ سیاه تکان می‌دهند و شور و شوق و انرژی صخره نوردها، آن‌ها را هم به وجد می‌آورد.

سنگ سیاه قلب تپنده کوه نوردی مشهد است و حتی در همین روز‌های سرد و سیاه زمستان، باز هم میزبان صخره نوردهاست تا علاوه بر همه تکنیک ها، روش‌های مقابله با سرما و سرمازدگی را هم تمرین کنند.