وقتی روزهای پایانی ماه مبارک رمضان فرامیرسد، انگار دوباره جان میگیری و تازه دلتنگ حالوهوای این ماه بینظیر میشوی. بیشتر از هر چیزی در خلوت خودت، میخواهی این ماه بماند و همچنان دوروبرت را با هوای روزهداری، معطر ببینی.
بندگی در این ماه مبارک، آنقدر حس خوبی دارد که شاید نتوان برای ماههای دیگر چنین فرصتی را یافت؛ ماهی پر از دعا، نیایش و عبادت.
هرچند این وقت را میتوان در برنامه روزمره زندگی خود ایجاد کرد، ولی بدون شک در حیات اجتماعی فقط یک فرصت خاص درنظر گرفته میشود که فضای شهر و شهروندی را بهگونهای ویژه تغییر میدهد و سبک زندگی را بهسمت حال خوب میبرد و آن رمضان است؛ ماهی که سرشار از راههای رسیدن به بهترین شیوه برای بندگی و قبول عبادتهاست؛ ماهی که فرصت قدم گذاشتن در بهشت را بهآسانی دراختیار انسان قرار میدهد و فضای آسمان زندگیمان را پر از حضور فرشتگان میکند و ابلیسها را در غلوزنجیر.
چه فرصتی از این بهتر که داشتیم و اکنون حالوهوایمان در روز آخر، بوی دلتنگی میدهد؛ درست مانند عاشقی که مدتها درکنار معشوقش عطر زندگی گرفته است و حالا برای مدتی قرار است فاصلهای بگیرد و هر روز با خاطرههایش روزگار بگذراند و حسرت به دل در انتظار رسیدن وقت دیدار دوباره در تلاش و بیقراری است.
حالا دیگر اینکه حالوهوای خداحافظی با ماه بندگی خیلی خاص است، یک شعار نیست، بلکه ندایی از درون قلب بنده است و میداند که برای تداوم آن، نباید دست از تلاش بردارد؛ یعنی درست همانند همان عاشقی که هر روز کنار خانه معشوق میآید و نفس میکشد، بنده ماه بندگی، سبک زندگی رمضانی را با کمک گرفتن از خدا ادامه میدهد.
از همینروست که برای روزهای پایانی ماه مبارک رمضان و تداوم این سبک زندگی خاص و بندگی ویژه، توصیههایی شده است که ازجمله آنها میتوان به دعای دهه آخر این ماه که در مفاتیحالجنان آمده است، اشاره کرد؛ آنجا که نمازگزار بعد از اقامه نمازش به خدا عرض میکند: «اللَّهُمَّ أَدِّ عَنَّا حَقَّ مَا مَضَی مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ وَ اغْفِرْ لَنَا تَقْصِیرَنَا...» واقعیت همین نکته است که کسی را نمیتوان یافت که ادعا کند حق ماه خوب رمضان را بهجا آورده است. با همه توان و ظرفیتی که برای عبادت در این فرصت مهم هست و حتی اینکه خواب و نفس کشیدن روزهدار -که یک امر اجباری است- پاداش دارد، بازهم شاهد کوتاهیها در این زمان ارزشمند هستیم و به همین خاطر است که در این دعا به خدا میگوییم: «به بزرگی خودت بر ما ببخش!»
{$sepehr_key_198236}
اگر بخواهیم روراست باشیم، نعمت این ماه را فقط خدا میتواند برای ما جبران کند و با قبول آنچه انجام دادهایم و آنچه نیتش را داشتهایم، گنجینهای از عبادت قبولشده در رمضانالکریم در کارنامه ما درج کند.
بزرگان و عالمان دین و اهل خبره و فن برای جبران این کوتاهی بزرگ و رسیدن به این نکته مهم، راهی را رفتهاند و آن، این است که از حقتعالی بخواهیم آنچه در شبهای قدر برای ما رقم زده است، به خیر و رضای الهی تبدیل کند تا سالی پر از برکت، خوبی، موفقیت و سلامت داشته باشیم؛ و البته مرور عملی آنچه انجام دادهایم و تمرین و تکرار خوبیها و سبک آرام و مطلوب زندگی در ماه مبارک رمضان، مانند نماز اول وقتها، احترامها، کوتاهآمدنها، بخششها، دعا کردنها، اختصاص بخشی از وقت خود به زندگی عبادی و... -هرچند بسیار اراده میخواهد- میتواند تداوم مسیر بندگی را برایمان آسانتر و بیشتر از هر وقت و زمان دیگری محقق سازد.