یکی از مهمترین نگرانیها، عدم حضور احتمالی بازیکنان و مربیان خارجی است. با توجه به شرایط خاص کشور، بسیاری از این نفرات در هفتههای ابتدایی از ایران خارج شدهاند و بازگشت آنها در هالهای از ابهام قرار دارد. نبود این بازیکنان که اغلب نقش کلیدی در ترکیب تیمها دارند، میتواند سطح کیفی مسابقات را بهطور محسوسی کاهش دهد و توازن رقابتی لیگ را بر هم بزند.
از سوی دیگر، تعطیلی طولانیمدت تمرینات تیمی نیز مزید بر علت شده است. بازیکنان بیش از یک ماه از شرایط تمرینی و مسابقه دور بودهاند و حتی اگر برخی از آنها تمرینات انفرادی را دنبال کرده باشند، این موضوع هرگز جایگزین تمرینات گروهی و هماهنگی تیمی نخواهد بود. در چنین شرایطی، شروع ناگهانی مسابقات فشرده بدون یک دوره آمادهسازی مناسب، خطر افت فنی و افزایش مصدومیتها را بهدنبال دارد.
فشردگی برنامه مسابقات نیز چالش دیگری است. برگزاری تعداد زیادی بازی در فاصلههای کوتاه سه تا چهار روزه، فشار مضاعفی به بازیکنان وارد میکند؛ بهویژه در شرایطی که آمادگی بدنی آنها در سطح ایدهآل نیست. این موضوع نهتنها احتمال آسیبدیدگی را افزایش میدهد، بلکه میتواند کیفیت بازیها را نیز به دلیل خستگی مفرط کاهش دهد.
در کنار این مسائل، دغدغههای روحی و روانی نیز نباید نادیده گرفته شود. برگزاری متمرکز مسابقات در یک استان به معنای دوری طولانیمدت بازیکنان و اعضای تیمها از خانوادههایشان است؛ موضوعی که در شرایط خاص فعلی میتواند تمرکز و عملکرد آنها را تحت تأثیر قرار دهد.
در مجموع، با وجود این چالشها باید اذعان داشت فدراسیون چارهای جز برگزاری متمرکز لیگ برتر ندارد چرا که باید قهرمان و سهیمههای اسیایی را مشخص کند و البته قرارداد بازیکنان و اسپانسرها را با اتمام مسابقات به سرانجام برساند. در چنین شرایطی نباید خیلی روی کیفیت بازیها متمرکز بود و بس.
{$sepehr_key_200515}