به گزارش شهرآرانیوز، از ششم فروردین، این نقطه به قرارگاه غیررسمی همدلی تبدیل شده؛ جایی که هر دو ساعت، شیفتی از شهروندان وطن‌دوست می‌آیند، چوب پرچم را در دست می‌گیرند و با ایستادن زیر سایه‌اش، سهم خودشان را از «باهم‌بودن» ادا می‌کنند؛ حضوری که حالا به‌صورت ۲۴ ساعته و شبانه‌روزی ادامه دارد و حتی یک لحظه هم پرچم تنها نمی‌ماند.

اینجا خبری از تشریفات و دعوت رسمی نیست؛ هرکس دلش بخواهد، می‌آید و چند ساعتی نگهبان پرچم می‌شود. یکی کارگر است، یکی دانشجو، یکی کاسب محل و حتی رهگذری که برای اولین‌بار صحنه را می‌بیند و دلش می‌خواهد بماند. همین سادگی و مردمی‌بودن، به این حرکت جان داده است.

اما ماجرا فقط نگه‌داشتن یک پرچم نیست؛ قصه، حال‌وهوایی است که زیر این پرچم شکل می‌گیرد. راننده‌هایی که از تقاطع رد می‌شوند، شیشه را پایین می‌دهند و با یک «خداقوت» ساده، دلگرمی می‌دهند. بوق‌هایی که این‌بار نه از سر عجله، که برای همراهی به صدا درمی‌آید. عابران که با لبخند رد می‌شوند یا چند دقیقه‌ای می‌ایستند و به جمع اضافه می‌شوند. خیلی‌ها می‌گویند همین چند ساعت ایستادن، به آنها انرژی عجیبی می‌دهد؛ انگار زیر این پرچم، حال آدم بهتر می‌شود و امید، پررنگ‌تر.

قرار است این پویش تا پایان روز‌های جنگ ادامه داشته باشد؛ بی‌هیاهو، اما مداوم. پرچمی که فقط پارچه‌ای در باد نیست، بلکه نشانه‌ای است از ایستادگی مردمی که در سخت‌ترین روز‌ها هم، کنار هم می‌مانند و با ساده‌ترین کارها، بزرگ‌ترین پیام‌ها را منتقل می‌کنند: «ما هستیم، کنار هم.»

{$sepehr_media_2647956_640_360}