تفنگ برنو در میان عشایر، به‌ویژه در تاریخ اقوام ایرانی، فراتر از یک سلاح ساده بوده است و این تفنگ نماد سلحشوری، دفاع از سرزمین و ایستادگی در برابر دشمنان خارجی به شمار می‌آمد. مردان ایل با تکیه بر آن، نه‌تنها از جان و مال خود محافظت می‌کردند، بلکه هویت و غیرت جمعی خود را نیز به نمایش می‌گذاشتند. برنو در این میان، به نشانه‌ای از شجاعت و آمادگی برای مبارزه بدل شد.