آنچه در طول این چهل روز پس از شهادت جانسوز رهبر معظم انقلاب اتفاق افتاد، شبیه به بیداری است که بعد از شهادت سیدالشهدا (ع) رخ داد و آن، بازگشت امت به وجدان اجتماعی و سیاسی خود در بالاترین شکل ممکن در ایران بود. البته منظور از این موضوع مقایسه رهبرشهید با سیدالشهدا (ع) نیست، بلکه هدف، جریانی است که در‌پی این شهادت‌ها شکل گرفت و تداوم پیدا کرد.

اگر می‌بینیم پس از شهادت سیدالشهدا (ع) بازگشت مردم در مقیاس بسیار کوچکی اتفاق افتاد، این بازگشت امت، پس از شهادت مقام معظم رهبری و قائد امت اسلامی در مقیاس بسیار بزرگ‌تر محقق شد و خلأ‌های شناختی نسبت به حقانیت راهبری جمهوری اسلامی نسبت به مسائل سیاسی، اقتصادی، امنیتی و به‌خصوص مقاومت را روشن کرد و هم اینکه ایجاد هم‌بستگی و اتحاد ملی و دینی با آرمان‌های رهبری و جمهوری اسلامی رخ داد.

از‌سوی‌دیگر این بازگشت به‌نوعی هم رسواکننده نقشه‌ها و نیات شوم دشمنان بود؛ دشمنانی که تا قبل از این خود را حامی اعتراضات معرفی می‌کردند و در این مدت به اینکه اغتشاشگران را مسلح کرده و برای دمیدن بر آتش اغتشاشات برای آنها سلاح ارسال می‌کردند، اعتراف کردند.

{$sepehr_key_202611}

کسانی که در ظاهر دم از آزادی ایران می‌زدند و خود را ناجی کمک به مردم ایران معرفی می‌کردند، اما نقاب‌های آنان پس از شهادت رهبری افتاد و مشخص شد که برای تجزیه کشور و به‌زانو‌درآوردن و تسلیم بی‌قید‌و‌شرط جمهوری اسلامی و اخیرا ضربه به تمدن بزرگ ایرانی‌اسلامی، پای‌کار آمده‌اند.

مجموعه این حوادث و جریاناتی که گذشت، نشان داد که پس از شهادت مقام معظم رهبری، هم بر ابعاد و هم بر عمق این بیداری بیش از‌پیش افزوده شد و لذا در این مدت دستاورد‌های بی‌نظیری رقم خورد که مشابه آن را فقط در ماه‌های نخستین پیروزی انقلاب در سال‌های۵۷ و ۵۸ شاهد بودیم؛ البته این‌بار با یکپارچگی شناختی بیشتر و با وحدت عملی قوی‌تر و با شفافیت در اهداف و مطالبات جمهوری اسلامی که امیدواریم همین روال همچنان به‌همین‌شکل منسجم پیش برود.