به گزارش شهرآرانیوز؛ تا پیش از این سینمای کوتاه با همه ظرفیتها و تولیداتش، هنوز راهی به سبد تماشای مخاطب عام پیدا نکرده بود. حالا قرار است پای این آثار به سینماها باز شود؛ مسیری تازه که موفقیتش بیش از هر چیز به یک عامل بستگی دارد: استقبال تماشاگر. در واقع اکران فیلمهای کوتاه در سینماها، ایدهای است که سالها در حد حرف و طرح باقی مانده و حالا بار دیگر با جدیت بیشتری مطرح شده است. اما آیا این بار میتوان به ماندگاری آن امیدوار بود یا مثل تجربههای قبلی، به یک حرکت مقطعی تبدیل میشود؟
جواد علیزاده، فیلمساز و مدرس در مشهد، معتقد است پاسخ این سؤال بیش از هر چیز به «استمرار» این طرح گره خورده است. به گفته او، هر حرکت فرهنگی اگر تداوم نداشته باشد، خیلی زود اثر خود را از دست میدهد و به یک تجربه گذرا تبدیل میشود؛ اما اگر برنامهریزی درستی پشت آن باشد، میتواند تأثیر جدی بر فضای فرهنگی بگذارد.
استمرار؛ حلقه گمشده طرحهای فرهنگی
علیزاده با تأکید بر تجربههای قبلی، معتقد است مشکل اصلی بسیاری از طرحهای فرهنگی، نه ایده بلکه نبود استمرار است. او میگوید حتی اگر این طرح با نیت درست آغاز شود، در صورت نبود برنامهریزی بلندمدت، خیلی زود از چرخه خارج خواهد شد و اثرگذاریاش از بین میرود.
چالش اصلی؛ جلب مخاطب عام
او با اشاره به تفاوت فضای جشنوارهها و اکران عمومی توضیح میدهد که فیلم کوتاه تا امروز بیشتر در محیطهای تخصصی دیده شده و مخاطب عام کمتر با آن ارتباط داشته است. همین موضوع باعث میشود ورود فیلم کوتاه به سینماها، با یک چالش جدی همراه باشد: جلب رضایت تماشاگر عمومی.
به باور علیزاده، انتخاب فیلمها در این مسیر نقش تعیینکنندهای دارد؛ چراکه فیلم کوتاه بهطور طبیعی زبان و ساختاری متفاوت از فیلم بلند دارد و اگر این تفاوت بدون در نظر گرفتن سلیقه مخاطب عام عرضه شود، ممکن است نتیجه معکوس بدهد.
اقتصاد ضعیف، اما قابل احیا
این فیلمساز مشهدی در بخش دیگری از صحبتهایش به وضعیت اقتصادی سینمای کوتاه اشاره میکند؛ حوزهای که عمدتاً بر پایه هزینههای شخصی فیلمسازان یا حمایتهای محدود نهادها شکل میگیرد و کمتر تهیهکنندهای به دلیل بازگشت سرمایه وارد آن میشود.
او یادآوری میکند که در سالهای گذشته، برخی شبکههای خارجی فیلمهای کوتاه ایرانی را خریداری میکردند، اما این مسیر امروز بسیار محدود شده است. به همین دلیل، توجه به بازار داخلی و اکران عمومی میتواند به شکلگیری یک چرخه اقتصادی هرچند محدود در سینمای کوتاه کمک کند.
تجربهای موفق که ادامه پیدا نکرد
علیزاده در ادامه به تجربه برنامه «سینما دیگر» در تلویزیون اشاره میکند؛ برنامهای که زمانی به نمایش فیلمهای کوتاه اختصاص داشت و با استقبال خوبی هم مواجه شده بود، اما به دلیل مشکلات بودجهای متوقف شد.
به گفته او، این تجربه نشان میدهد حتی طرحهای موفق هم اگر تداوم نداشته باشند، خیلی زود از بین میروند و فرصتهای مهمی از دست میرود.
فرصتی برای دیده شدن فیلمسازان مشهدی
از نگاه این مدرس و فیلمساز، اجرای چنین طرحی در شهرهایی مثل مشهد میتواند به دیده شدن جریان فیلم کوتاه کمک کند؛ شهری که به گفته او، بدنه فعال و جدی در این حوزه دارد.
او تأکید میکند که اگر این اکرانها در شهرهای مختلف و حتی شهرهای کوچکتر گسترش پیدا کند، امکان دیده شدن و تبادل تجربه برای فیلمسازان بیشتر میشود و این اتفاق میتواند به پویایی بیشتر این جریان کمک کند.
تهدید جدی؛ صندلیهای خالی
با این همه، مهمترین تهدید پیش روی این طرح، از نظر علیزاده، نبود استقبال مخاطب است. او معتقد است اگر تماشاگر حاضر نشود برای دیدن فیلم کوتاه بلیت بخرد، این چرخه خیلی زود متوقف میشود.
به همین دلیل، او بر لزوم برنامهریزی دقیق و سنجیده از سوی سیاستگذاران تأکید میکند تا سازوکاری طراحی شود که هم برای سینمادار توجیهپذیر باشد و هم برای مخاطب جذاب.
{$sepehr_key_203740}
قصه؛ نقطه تعیینکننده موفقیت
در کنار همه این مسائل، علیزاده کیفیت آثار را نیز مهم میداند. به گفته او، فیلمهای کوتاه امروز از نظر فنی پیشرفت قابلتوجهی داشتهاند و با استفاده از تکنولوژیهای جدید، از نظر تصویر و صدا به سطح مطلوبی رسیدهاند.
با این حال، او تأکید میکند که مسئله اصلی همچنان «قصه» است؛ اینکه فیلم تا چه اندازه میتواند با مخاطب ارتباط برقرار کند. اگر این ارتباط شکل نگیرد، حتی بهترین کیفیت فنی هم نمیتواند موفقیت فیلم را تضمین کند.
یک فرصت جدی، به شرط فراموش نشدن
در نهایت، این فیلمساز بار دیگر به همان نکته کلیدی بازمیگردد: استمرار. از نگاه او، اکران فیلم کوتاه در سینماها یک فرصت جدی است؛ فرصتی که میتواند هم به ارتقای سلیقه بصری مخاطب کمک کند و هم جان تازهای به سینمای کوتاه بدهد، به شرط آنکه این بار، در حد یک خبر باقی نماند.