به گزارش شهرآرانیوز، حسین محمدی متولد سال ۱۳۸۳ است؛ از جنس همان دهه هشتادی‌هایی که دیگران می‌گویند خیلی چیز‌ها برایشان بی‌معنا شده و مسئولیت نمی‌شناسند! این جوان ۲۲ ساله اما تمام معادلات را برهم زده است. جوانی که حالا تنها با نگاهش می‌تواند فرزندش را در آغوش بگیرد چراکه پیش از تولد دخترکش، دست و پایش را فدای یک وجب خاک میهنش کرده است.

حسین شاید دیگر نتواند به دخترش راه رفتن بیاموزد اما با شهامت و اقتدارش، درسی بزرگ به تمام ملت ایران داده است؛ درسی که هرچند برای خودش به قیمت «از دست دادن‌ها و حسرت‌های ابدی» تمام شد، اما نام بزرگ و ارجمندش را در تاریخ اقتدار ایران ثبت کرد.

این جوان دهه هشتادی در میانه جنگ رمضان و حملات جنایتکارانه آمریکا و رژیم صهیونیستی که از ۹ اسفند ۱۴۰۴ علیه ایران آغاز شد، در حالی که پای لانچر‌ها از وطن درمقابل تجاوز‌های دشمن دفاع می‌کرد، مورد حمله قرار گرفت و بر اثر موج انفجار، دست و پای خود را از دست داد.

آغاز سال ۱۴۰۵ در زندگی حسین با ۲ اتفاق مهم همراه شد؛ دختری که به دنیا آمد و دست و پایی که نبود تا دخترش را در آغوش بگیرد و دوشادوش او قدم بزند.

این جانفشانی جوان دهه هشتادی، در جای جای ایران با واکنش‌ها و تحسین‌های بسیاری همراه شد و مسئولان، هنرمندان و مردم، هر یک به اندازه توانشان، در برابر این پاسدار جوانمرد، تعظیم کردند.

سعید نجاتی، مدرس و فیلم‌ساز یکی از هنرمندانی بود که در دیدار با این پاسدار جوان، سیمرغ بلورین خود را به او تقدیم و به این سیاق، ارادت خود را نسبت به این جوان جانفدا ابراز کرد.

برگزیده سیمرغ بلورین بهترین فیلم کوتاه در سی‌وهشتمین جشنواره فیلم فجر که از جمله بانیان پویش حماسه بعثت نیز بوده است، در این دیدار، حسین محمدی را «خودِ روایت» دانست و بیان کرد: سینما اگر هزار قهرمان بسازد، باز هم به گرد پای حسین نمی‌رسد، چون او، خود مردانگی و اقتدار است.»

{$sepehr_key_205020}