ما به عنوان مشاهده‌گر فهمی نداریم، ما دخیل در این تجربه نبوده‌ایم، ما فقط خبرها را خوانده‌ایم و تصاویر را دیده ایم… ما سوگ را با واسطه کلمات تجربه کرده‌ایم، ما هرچند اگر قصه پدری را بشنویم که می‌گوید چگونه پیکر فرزندش را از زیر آوار بیرون کشیده است، یا قصه مادربزرگی که می‌گوید فقط چند انگشت و ناخن از نوه‌اش به‌جا مانده و همان‌ها را به خاک سپرده است باز هم نمی توانیم این تحربه را توصیف کنیم. ما اما در داغ بچه‌های میناب در کنار خانواده‌های عزادار، هم سوگواریم و هم عزادار. داغ ۱۵۵ شهید در یک مدرسه، آن‌قدر بزرگ هست که ما را بدل کند به سوگوارانی همیشگی!