به گزارش شهرآرانیوز، افزایش مصرف انرژی در بخش ساختمان، امروز به یکی از مسائل مهم اقتصادی و زیست‌محیطی کشور تبدیل شده است. سهم بالای ساختمان‌های مسکونی، اداری و تجاری در مصرف گاز و برق، به‌ویژه در فصل‌های سرد و گرم سال، فشار قابل‌توجهی بر شبکه انرژی وارد می‌کند. در چنین شرایطی، استفاده از فناوری‌های نوین برای کاهش اتلاف انرژی دیگر یک انتخاب لوکس نیست، بلکه ضرورتی ملی است. فناوری‌نانو در این میان، یکی از امیدبخش‌ترین ابزار‌ها برای تحول در صنعت ساختمان به شمار می‌رود.

شدت مصرف انرژی در ایران فاصله قابل توجهی با میانگین جهانی دارد و بخش مهمی از این مصرف به ساختمان‌ها اختصاص یافته است. بسیاری از ساختمان‌های موجود، فاقد استاندارد‌های مناسب عایق‌کاری حرارتی، پنجره‌های کارآمد و مصالح کم‌مصرف هستند. نتیجه روشن است: زمستان‌ها گرما از دیوار و پنجره فرار می‌کند و تابستان‌ها سرمای کولر با شتابی عجیب رهسپار بیرون خانه می‌شود.

فناوری‌نانو با تغییر ساختار مواد در مقیاس نانومتری می‌تواند ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی مصالح را بهبود دهد. این بهبود، مستقیماً به کاهش مصرف انرژی و افزایش دوام ساختمان منجر می‌شود. یکی از مهمترین کاربردها، عایق‌های نانویی هستند. این عایق‌ها با ضخامت کم و وزن پایین، مانع انتقال حرارت از دیوار، سقف و کف می‌شوند و نیاز ساختمان به سیستم‌های گرمایشی و سرمایشی را کاهش می‌دهند.

شیشه‌های هوشمند نانویی نیز از دیگر محصولات مهم این حوزه‌اند. این شیشه‌ها می‌توانند میزان عبور نور و حرارت را متناسب با شرایط محیط تنظیم کنند. در نتیجه، دمای داخلی ساختمان بهتر کنترل می‌شود و وابستگی به وسایل سرمایشی و گرمایشی کاهش می‌یابد. اختراعی ساده و منطقی؛ چیزی که گاهی در سیاست‌گذاری کمتر دیده می‌شود.

رنگ‌های نانویی بازتاب‌دهنده حرارت با انعکاس بخش قابل‌توجهی از تابش خورشید، از افزایش دمای ساختمان در فصل گرم جلوگیری می‌کنند. این موضوع به‌ویژه در شهر‌های گرم و پرتابش، تأثیر محسوسی بر کاهش مصرف برق دارد.

{$sepehr_key_205757}

در بخش سازه نیز بتن و سیمان نانویی با مقاومت مکانیکی و حرارتی بیشتر، عمر مفید ساختمان را افزایش می‌دهند. این مصالح در برابر ترک‌خوردگی، نفوذ رطوبت و فرسایش عملکرد بهتری دارند و هزینه تعمیرات را کاهش می‌دهند.

همچنین نانوپوشش‌های خودتمیزشونده برای نمای ساختمان‌ها می‌توانند جذب گردوغبار و آلودگی را کاهش دهند و هزینه نگهداری را پایین بیاورند. نانوکامپوزیت‌ها نیز با افزایش مقاومت در برابر ضربه، حرارت و سایش، گزینه‌ای مناسب برای نسل جدید مصالح ساختمانی محسوب می‌شوند.

علاوه بر آن استفاده از فناوری‌نانو در صنعت ساختمان، تنها به کاهش مصرف انرژی محدود نمی‌شود. کاهش مصرف گاز و برق به معنای کاهش هزینه خانوارها، کاهش فشار بر زیرساخت‌های انرژی و آزادسازی منابع برای بخش‌های مولد اقتصاد است.

از سوی دیگر، کاهش مصرف سوخت‌های فسیلی به کاهش انتشار گاز‌های گلخانه‌ای و آلاینده‌ها منجر می‌شود. در نتیجه، توسعه ساختمان‌های کم‌مصرف می‌تواند بخشی از راهکار مقابله با آلودگی هوا و تغییرات اقلیمی باشد.

افزایش عمر مفید ساختمان‌ها نیز مزیت مهم دیگری است. هرچه دوام سازه بیشتر شود، نیاز به بازسازی و مصرف دوباره مصالح کمتر خواهد شد. یعنی هم هزینه کمتر، هم اتلاف منابع کمتر؛ مفهومی که برای اقتصاد‌های عاقل بدیهی است و برای برخی دیگر، کشف تازه.

منبع: ایسنا