فریده شجاعی، نایب‌رئیس بانوان فدراسیون فوتبال، به تازگی اعلام کرده که تیم ملی فوتبال زنان ایران به بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا اعزام نخواهد شد. دلیل رسمی: «تمرکز بر رشته‌های مدال‌آور» و فقدان شانس واقعی برای کسب سکو. شجاعی تأکید می‌کند: «چانه‌زنی زمانی معنا دارد که از شانس واقعی برای کسب نتیجه مطمئن باشیم.»

واقعیت تلخ فوتبال ایران این است: تیم امید مردان (زیر ۲۳ سال) بیش از نیم قرن است که نه تنها مدالی در بازی‌های آسیایی کسب نکرده، بلکه اغلب با عملکردی ضعیف و خدشه‌دار از این مسابقات بازگشته است. با این حال، این تیم تقریباً همیشه – بدون، چون و چرا – با هزینه‌های هنگفت اعزام شده است. از بودجه اردو‌های خارجی تا تجهیزات و امکانات، هیچ‌کدام به بهانه «بدون شانس مدال بودن» لغو نشده است.

پس چرا همین منطق در مورد تیم ملی زنان با قاطعیت تمام اجرا می‌شود؟ ظاهراً پاسخ «فقدان امید به مدال» است. اما باطن ماجرا جای دیگری را نشانه رفته است: حواشی جام ملت‌های استرالیا و میراث تلخی که هنوز پشت در‌های فدراسیون فوتبال به صدا درمی‌آید.

در چنین فضایی، «عدم اعزام به بازی‌های آسیایی» را می‌توان بیش از آنکه یک تصمیم فنی مبتنی بر شانس مدال باشد، یک تصمیم مدیریت ریسک ارزیابی کرد؛ ریسک مدیریت حاشیه‌هایی احتمالی.

اگر ملاک «شانس واقعی مدال» است، چرا تیم امید مردان که در چند دهه اخیر هرگز به فینال بازی‌های آسیایی راه نیافته، همچنان با بودجه‌های میلیاردی اعزام می‌شود؟ تیم امید مردان – بدون کوچک‌ترین شانس مدال همچنان اعزام می‌شود.

{$sepehr_key_207892}