به گزارش شهرآرانیوز، باشگاه تاتنهام برای فصل ۲۵–۲۰۲۴، زیان پیش از مالیات رکوردشکن به رقم ۱۲۰.۶ میلیون پوندی را گزارش کرد که نشاندهنده ششمین سال متوالی تراز منفی است و مجموع زیانهای این باشگاه را از سال ۲۰۲۰ به حدود ۴۵۰ میلیون پوند میرساند. این افت در حالی رخ میدهد که باشگاه حتی پس از قهرمانی در لیگ اروپا و ثبت رکورد درآمدی ۵۶۵.۳ میلیون پوندی، با شکاف فزایندهای بین درآمد و هزینهها مواجه است.
رشد درآمد و نقش استادیوم جدید
رشد درآمدها عمدتاً ناشی از استادیوم مدرن تاتنهام و تنوعبخشی به جریانهای درآمدی بوده است. مجموع درآمدهای روز بازی و درآمدهای تجاری از ۴۰۰ میلیون پوند فراتر رفت و این باشگاه را در زمره پردرآمدترینهای انگلستان قرار داد. استادیوم نقشی محوری در این میان ایفا کرده و سالانه بیش از ۱۰۰ میلیون پوند از فروش بلیت و ۳۲.۵ میلیون پوند اضافی از رویدادهای غیرفوتبالی مانند مسابقات NFL، کنسرتها و مسابقات بوکس درآمدزایی دارد. درآمدهای تجاری نیز با افزایش قابلتوجهی روبهرو بوده و قراردادهای اسپانسرینگ این رقم را به ۲۷۶.۷ میلیون پوند رسانده است.
پیشی گرفتن هزینهها از درآمد
علیرغم این دستاوردها، هزینهها با سرعت بسیار بیشتری رشد کردهاند. از سال ۲۰۱۸، درآمد حدود ۱۸۵ میلیون پوند افزایش یافته، اما هزینهها (شامل دستمزدها، هزینههای عملیاتی و استهلاک خرید بازیکن) نزدیک به ۳۲۸ میلیون پوند رشد داشته است. این عدم تعادل، سودآوری را از بین برده است. سود قبل از بهره، مالیات و استهلاک (EBITD) تاتنهام که به مدت یک دهه مثبت بود، در فصل ۲۵–۲۰۲۴ به منفی ۳۳.۷ میلیون پوند تغییر کرد.
فشار ناشی از زیرساختها و استهلاک
بخشی از این فشار مالی ناشی از خود استادیوم است. این سازه که با هزینهای بیش از ۱ میلیارد پوند ساخته شده، سالانه ۵۷ میلیون پوند هزینه استهلاک به باشگاه تحمیل میکند. تاتنهام در مقایسه با سایر باشگاهها از بازه زمانی کوتاهتری برای محاسبه استهلاک استفاده میکند که باعث افزایش هزینههای حسابداری سالانه میشود. هزینههای غیرنقدی اضافی، مانند تعدیلهای مربوط به ضمانتهای مالکیت، زیانهای گزارششده را بیشتر کرده است. حتی با کنار گذاشتن این عوامل حسابداری، عملکرد مالی زیربنایی باشگاه تضعیف شده است.
مخارج نقلوانتقالات
هزینههای نقلوانتقالات محرک اصلی دیگری برای زیانهای مالی بوده است. از سال ۲۰۱۹، تاتنهام نزدیک به ۹۸۰ میلیون پوند صرف خرید بازیکن کرده، در حالی که از فروش بازیکن تنها حدود ۲۵۸ میلیون پوند بازگشت سرمایه داشته است. این یک تغییر چشمگیر نسبت به سالهای گذشته است که تجارت بازیکن متعادلتر بود. خالص مخارج در هفت فصل گذشته از ۸۸۰ میلیون پوند فراتر رفته که باشگاه را در میان پرخرجترینهای انگلیس قرار میدهد. با این حال، این سرمایهگذاری به بهبود عملکرد در زمین یا افزایش ارزش فروش مجدد بازیکنان منجر نشده است؛ در واقع، تاتنهام در سالهای اخیر همواره بازیکنان را با قیمتی کمتر از هزینه خریدشان فروخته است.
در نتیجه، هزینههای استهلاک مربوط به نقلوانتقالات از ۴۷.۵ میلیون پوند در فصل ۱۹–۲۰۱۸ به ۱۴۱.۲ میلیون پوند در فصل گذشته افزایش یافته است. همزمان، سود حاصل از فروش بازیکن کاهش یافته که نشاندهنده ضعف در مدیریت ترکیب و نتایج جذب بازیکن است.
{$sepehr_key_208525}
هزینههای عملیاتی و بدهیها
هزینههای عملیاتی نیز به شدت افزایش یافته و از ۲۰۰ میلیون پوند سالانه فراتر رفته است. این هزینهها شامل میزبانی مسابقات بیشتر، برگزاری رویدادهای بزرگ و سرمایهگذاریهای مستمر در فناوری است. هزینههای عملیاتی تاتنهام اکنون ۳۶ درصد از کل درآمد را میبلعد که نسبتی بالاتر از هر باشگاه دیگر در لیگ برتر است. عدم شفافیت پیرامون این هزینهها، ارزیابی امکان کاهش آنها را دشوار میکند.
بدهیها همچنان قابل توجه، اما مدیریتپذیر هستند. باشگاه حدود ۸۷۵ میلیون پوند بدهکار است که عمدتاً مربوط به تأمین مالی استادیوم است. اگرچه نرخ بهره نسبتاً پایین و بازپرداختها بلندمدت هستند، اما پرداختهای بهره سالانه حدود ۳۰ میلیون پوند همچنان بر دوش بودجه باشگاه سنگینی میکند.
بحران نقدینگی و حمایت مالکان
جریان نقدی به یک نگرانی فزاینده تبدیل شده است. ذخایر نقدی تاتنهام تا اواسط سال ۲۰۲۵ به ۲۰.۴ میلیون پوند کاهش یافت که افت شدیدی را طی دو سال نشان میدهد. جریان نقدی آزاد منفی باقی مانده و شکافهای مالی سالانه بیش از ۹۰ میلیون پوند است. این کسریها از طریق ذخایر نقدی، استقراض و تزریق سرمایه از سوی گروه مالکان (ENIC) تأمین شده است که بیش از ۲۳۰ میلیون پوند در چهار سال گذشته کمک کردهاند. باشگاه همچنین از سازوکارهای مالی مانند پیشفروش درآمدهای تلویزیونی آینده برای دسترسی به نقدینگی فوری استفاده کرده که نشاندهنده فشارهای مداوم است.
در نتیجه، پروژههای توسعه خارج از زمین کند شدهاند. طرحهای ساخت هتل و املاک اطراف استادیوم متوقف یا تحت بازنگری قرار گرفتهاند که نشاندهنده رویکردی محتاطانهتر در هزینههای غیر اصلی است.
سناریوی سقوط به دسته پایینتر
سقوط به چمپیونشیپ (دسته اول) وضعیت تاتنهام را به شکل فاجعهباری بدتر خواهد کرد. درآمد پخش تلویزیونی ممکن است از حدود ۲۰۰ میلیون پوند به تقریباً ۵۵ میلیون پوند کاهش یابد.
دستمزد بازیکنان که در حال حاضر حدود ۲۵۵.۸ میلیون پوند است، احتمالاً از طریق بندهای قراردادی و فروش بازیکنان کاهش مییابد، اما تاتنهام همچنان یکی از سنگینترین لیستهای حقوقی تاریخ لیگهای دسته پایین را خواهد داشت.
بسیاری از این بدهیها کوتاه مدت هستند و صرفنظر از رتبه لیگ، باید پرداخت شوند.
در درآمدهای تجاری به دلیل قراردادهای قدرتمند (مانند نایک) و رویدادهای غیرفوتبالی استادیوم، تابآوری بیشتری خواهد داشت.
به طور کلی، تاتنهام از یک مدل اقتصادی خودکفا به مدلی وابسته به سرمایهگذاری مستمر تغییر جهت داده است که در آن رشد هزینهها از رشد درآمد پیشی گرفته است. هزینههای سنگین برای بازیکنان و زیرساختها منجر به موفقیت پایدار در زمین نشده و فشارهای مالی در حال افزایش است. سقوط به دسته پایینتر این چالشها را تشدید کرده و شکنندگی مدلی را که به درآمدهای سطح اول وابسته است، نمایان میکند.