روز زیارتی امام رضا (ع) است. آن‌ها را که پای در حرم است، دست به دعا بردارند برای خوب شدن حال زمین و زمان. برای خاموشی آتش‌های سوزنده و شعله کشیدن آتش‌های سازنده. دعا کنند برای اینکه پایان این جنگ تحمیلی، گنجی باشد برای شکوفایی وطن. حرم امام رضا (ع) است و ساحت اجابت دعا. حریم امن الهی است و بارگاه سلطانی. ما از همان اول گفته‌ایم و هر روز هم تکرار می‌کنیم که؛ «رضاجان است شاه مردم ایران، رضا خان، نه!» نه رضاخان و نه هیچ خان دیگری.

این مصرع شعر را صدر هر نوشته باید گذاشت امروز که نوه خان قزاق، هوس شاهی کرده است. می‌خواهد با ساقدوشی ترامپ و نتانیاهو بیاید و بر تخت پادشاهی بنشیند. نمی‌داند که ما آمریکایی را به نوکری نمی‌گیریم چه رسد به پادشاهی. او هم با قسم به پرچم آمریکا دیری است، هویت ملی خود را تغییر داده است.

او سوگوار سربازان جنایتکار آمریکاست نه مردم ایران. شاید نامش را هم عوض کرده باشد. نامی که به هویت آمریکایی اش بیاید. نمی‌دانم، اما این را خوب می‌دانم که شاه ایران همیشه امام رضا (ع) است و امروز هم روز زیارتی او، چه طبق یک روایت، امام رضا (ع) در ۲۳ذی القعده سال ۲۰۳ هجری قمری توسط مأمون عباسی، خلیفه وقت، مسموم و در روز ۲۵ذی القعده به شهادت رسیدند. از آن زمان به بعد، شیعیان این دو روز را به عنوان روز‌های عزای امام رضا (ع) و ۲۳ذی القعده را به طور خاص به عنوان روز زیارتی ایشان دانسته و به حرم مطهر مشرف می‌شوند. در این روز آن‌ها که به حرم بار نمی‌یابند، دل را حرم می‌کنند هرجای این خاک که باشند.

از راه دور هم که زیارت بخوانند جواب می‌گیرند. «تسمع کلامی و تردّ سلامی» برای همه زمین و زمان جاری است. شاه مردم ایران هم حواسش به همه مردم ایران هست و به مردم جهان نیز هم.

{$sepehr_key_211682}