عمری است دیدهایم هر کسی مسافر این شهر شده، آهویی بوده که به امید ضمانت آمده است، اصلا ما قرن هاست آهوانی رمیده از جور جهانیم که تنها در آستان مهربانی رضاست که مأمن و آرام پیدا میکنیم و چه قصه دل نشینی است این آهو بودن و آن ضامن شدن.
این قصه، اما تنها گوشهای از کرامات رضاست که در روایتها و کتابها آمده و شاید مشهورترینشان هم باشد. در این میان شاید کمتر کسی بداند در مسیر شش ماهه حرکت کاروان هشتمین امام که بین مدینه تا مرو ادامه داشته است، حداقل ۹ داستان و روایت معروف وجود دارد که نرگس زارهای ارجان یکی از آن هاست.
روایتها میگویند که مأمون همراهیِ کاروان امام را به فردی به نام رجاء بن ابی ضحاک میسپارد و به او دستور میدهد حضرت را از مسیرهای کم جمعیت و دشوار حرکت دهد تا به این شیوه مانع تماس و سخن گفتن ایشان با مردم شود، برای همین است که نیم بیشتر مسیر کاروان از کویر و کوره راهها میگذرد.
با این همه وقتی کاروان حضرت ۲۵ذی القعده سال ۲۰۰هجری قمری با گذر از معدن نقره و بصره ازطریق شلمچه وارد کشور میشود، برخلاف پیش بینیها و برنامه ریزیهای مأمون، با استقبال بسیار زیاد شیعیان روبه رو میشود و در ادامه راه هم، این شوق از دیاری به دیار دیگر امتداد مییابد و سبب میشود که دیدار امام و مردم هربار به قصه و حکایتی شنیدنی تبدیل شود، آن چنان که برای قرنها آن را سینه به سینه حکایت کنند و آن را، چون گنجی نگاه دارند.
{$sepehr_key_212489}
یکی از این داستانهای معروف در ارجان بهبهان رخ میدهد، جایی در دیار رامهرمز که دشتهای گل نرگسش تا هنوز به سراسر جهان عطر میپراکند. روایت است مردم این دیار که پیشه شان کشت و پرورش گل بوده است، برای استقبال از امام رضا (ع) دسته گلی از نرگس میبندند و به ایشان تقدیم میکنند.
امام پس از بوییدن گل ها، در حق مردم و برای پربرکت بودن محصول این اقلیم دعا میکنند و پس از آن است که هر سال دشت هایشان پرگلتر و عطر گل هایشان، خوش بوتر میشود آن چنان که از آن روز تا هنوز، یعنی پس از گذشت هزار و ۲۰۰ سال، گل نرگسِ این خطه، یکی از دشتهای پرگل نرگس جهان است و هرساله، وقت به بار نشستن دشتها و زمین ها، این گل دسته دسته در جعبهها چیده و به سراسر دنیا صادر میشود.
اعتماد السلطنه در کتاب خاطراتش، گل نرگس را ارمغان این دیار میداند و مینویسد همه شیراز را با گل نرگس میشناسند و نمیدانند که گل نرگس از بهبهان به شیراز راه یافته است. او در مطلع الشمس این طور توضیح میدهد: «حاکم شیراز با دیدن نرگس زارهای بهبهان، از این گل خوشش آمد و دستور داد آن را به شیراز بیاورند و در آنجا کشت کنند.»
سوای گلهای نرگس، این اقلیم ارمغان دیگری هم دارد و آن صدور گیاهان دارویی و گیاهان معطر غذایی به دیگر نقاط کشور است. البته که رشد گیاهان دارویی در این نقطه هم یکی دیگر از برکاتی است که محلیها آن را یادگار عبور امام رضا (ع) از اینجا میدانند.
{$sepehr_key_212491}