هرشب، از پشتِ درهای خانه شروع می‌شود؛ پرچمی روی شانه، کنار پدر و مادر، دستی در دستِ کودک، قدم‌هایی آرام در کوچه‌های شهر. گاهی تک‌وتنها به نیت وطن شروع می‌شود. مردمی که بی‌هیاهو از خانه بیرون می‌آیند تا خودشان را به جمع برسانند؛ به خیابان، به همدیگر، به وطنی که این روزها بیشتر از همیشه دور هم جمعشان کرده است. این راه‌رفتن‌ها فقط رسیدن به محل تجمع نیست؛ روایت خانواده‌هایی‌ست که شب‌های التهاب را محکم‌تر و تعهدتر از هردقت دیگری کنار هم قدم می‌زنند و می‌گذرانند.