در پهنه تاریخ پرفرازونشیب بشریت، برهههایی وجود دارند که، چون نگینهایی درخشان، بر تارک زمان میدرخشند و چراغ راه هدایت آیندگان میشوند. یکی از این برهههای نورانی، روز مبارک ازدواج حضرت فاطمهزهرا (س)، پاره تن پیامبر اعظم (ص)، با مولای متقیان، امامعلی (ع) جان پیامبر اسلام (ص) است؛ پیوندی که نهتنها نقطه عطفی در تاریخ اسلام، بلکه الگویی بیبدیل برای تمام اعصار و نسلها در برپایی خانوادهای متعالی، برپایه عشق، ایمان، فداکاری و معنویت است. این پیوند الهی، آیینهای است که در آن، میتوان بازتابی از زیباترین جلوههای انسانی و متعالیترین درسهای زندگی مشترک را مشاهده کرد.
ازدواج، بنای مقدسی است که بر شالودههای مشترک بنا میشود؛ شالودههایی، چون تفاهم، احترام متقابل، همدلی و البته، عشق. اما ازدواج حضرت زهرا (س) و امامعلی (ع)، فراتر از تعاریف زمینی و روزمره، تجلی اراده الهی و تجدیدپیمانی آسمانی بود.
این پیوند، نه حاصل انتخابهای صرفا بشری، که هدایتشده ازسوی پروردگار و با محوریت پیامبر (ص) صورت پذیرفت تا خانوادهای بنا نهاده شود که خود، بنیانگذار مکتبی الهی و مهد تربیت منجی بشریت شود. در وصف عظمت این ازدواج، همین بس که حضرت خدیجه (س) در زمان حیات خویش، پیامبر (ص) را از علاقه قلبی حضرت زهرا (س) به امامعلی (ع) باخبر ساخت و پیامبر (ص) نیز ازسوی پروردگار، مأمور به این امر مهم شد.
آنچه در این ازدواج، بیش از هر چیز، دلها را به تسخیر درمیآورد، سادگی و معنویت حاکم بر آن است؛ در زمانی که بسیاری در جاهلیت، به رسمورسوم مادیگرایانه و چشموهمچشمیهای بیهوده مشغول بودند، این دو گوهر یگانه، با حداقل امکانات و با تکیه بر غنای روحی و معنوی خویش، زندگی مشترکشان را آغاز کردند.
مهریه حضرت زهرا (س) که بخشش زره جنگی امامعلی (ع) به یک نیازمند بود، و جهیزیه ایشان که از سادهترین و ضروریترین وسایل زندگی تشکیل میشد، همه و همه درسهایی بزرگ از قناعت، ایثار و اولویت بخشیدن به ارزشهای والای انسانی و معنوی است. این سادگی از سر فقر نبود، بلکه از اوج قناعت و وارستگی و دوری از تعلقات دنیوی، حکایت دارد.
حکمت الهی در برگزیدن این زوج، برای آغاز سلسله امامت و هدایت بشر، بر کسی پوشیده نیست. امامعلی (ع) که در اوج شجاعت، علم، تقوا و عدالت بود و حضرت فاطمهزهرا (س) که سرور زنان دو عالم، مظهر عصمت، پاکی و مادر امامت بود، مکمل یکدیگر در مسیر پاسداری از رسالت الهی بودند.
زندگی مشترک ایشان، صحنهای بود که در آن، زیباترین جلوههای ایثار، گذشت، همکاری و همراهی در دشوارترین شرایط به نمایش گذاشته شد. از سختیهای نبرد و دفاع از حریم اسلام، گرفته تا تلاشهای شبانهروزی برای تأمین معاش و تربیت فرزندان صالح، همواره همدلی و همراهی میان این زوج آسمانی موج میزد.
این ازدواج، فراتر از یک واقعه تاریخی، یک درس زندگی است؛ درسهایی که شاید در هیاهوی زندگی مدرن، کمتر به آنها توجه کنیم؛ درس قناعت در عصر مصرفگرایی، درس ایثار در زمانه خودخواهی، درس احترام و تکریم همسر در دنیای نابرابریها و درس همبستگی و تشکیل خانوادهای مستحکم برپایه معنویت.
ازدواج آن دو بزرگوار به ما میآموزد که اساس یک زندگی پایدار، نه بر شکمسیری مادی، بلکه بر سیری روحی و معنوی بنا میشود. زمانی که دلها بههم نزدیک است و هدفِ مشترک، رضایت پروردگار و سربلندی دین است، سختیها آسان و مشکلات، کوچک میشود.
{$sepehr_key_214035}
امروزه در عصری که بنیان خانوادهها گاه با کوچکترین تلنگری فرومیریزد، نگاه به سیره این زوج آسمانی، ضرورتی انکارناپذیر است. ازدواج ایشان، تلنگری است به ما تا ارزش واقعی پیوند مقدس زناشویی را دریابیم و بکوشیم در زندگی مشترکمان، سهمی از آن معنویت، صمیمیت، وفاداری و ایثار را بازآفرینی کنیم. روز ازدواج این زوج آسمانی، نهفقط یک جشن، بلکه فرصتی است برای تأمل در جایگاه خانواده، مسئولیتهای زوجین و اهمیت الگوگیری از بهترینهای تاریخ.
باید پرسید که ما تا چه اندازه توانستهایم از این الگوی بینظیر بهره ببریم؟ آیا در انتخاب همسر، معیارهای معنوی را بر مادی ترجیح دادهایم؟ آیا در زندگی مشترک، روحیه ایثار و گذشت را در خود پرورش دادهایم؟ آیا در تربیت فرزندانمان، همانند ایشان، به پرورش روح و فضایل اخلاقی توجه کردهایم؟ این روز، بهترین بهانه است تا با بازخوانی این سیره نورانی، گامی در راستای اصلاح و ارتقای زندگی خود برداریم و با اتکا به همان عشق و ایمانی که پیوند آن دو بزرگوار را جاودانه ساخت، خانوادهای قرین آرامش، محبت و معنویت بنا نهیم.