به گزارش شهرآرانیوز، دهقانی نوشت:

میناب هنوز بوى مدرسه مى دهد. بوى دفترهاى نیمه تمام، مدادهاى رنگى، و آرزوهایى که قرار بود بزرگ شوند.

کودکانى که صبح با خنده رفتند، اما عصر، شهر با گریه به استقبالشان آمد.

چه سخت است فهمیدن جنگ براى چشم‌هایى که فقط رویاى بازى داشتند.

‌کودکان میناب نه سرباز بودند، نه دشمن. فقط دل‌هاى کوچکى بودند که میان دود وآتش، بى‌گناه پر کشیدند.

تاریخ شاید از موشک‌ها و سیاست‌ها بنویسد، اما مردم، همیشه از کودکانى یاد مى‌کنند که قربانى جنگ شدند.

روحشان آرام و نامشان تا همیشه در قلب ایران زنده خواهد ماند.

{$sepehr_key_214477}