به گزارش شهرآرانیوز؛ این اثر که در قالب پویش «وطن به روایت من» تولید شده، با تمرکز بر تجربه زیسته یک کودک در مواجهه با فقدان، تلاش میکند تصویری انسانی و در عین حال متفاوت از جنگ ارائه دهد.
وقتی جنگ به خانه نزدیک میشود
فرزانه سلیمانیان درباره شکلگیری ایده این فیلم به خبرنگار شهرآرانیوز میگوید: یک فیلمی از بمبارانهای تهران دیدم؛ تصویری از یک ساختمان که واقعاً من را تحت تأثیر قرار داد. مدام به این فکر میکردم که در آن ساختمان چند نفر زندگی میکردند. چون خودم یک پسر ۱۰ ساله دارم، این سؤال برایم جدی شد که اگر چنین اتفاقی برای کودک من بیفتد چه حسی خواهد داشت.
او ادامه میدهد: داستان فیلم درباره کودکی است که ساختمان روبهروی خانهشان موشک میخورد و دوستش را از دست میدهد و تلاش میکند با این سوگ کنار بیاید. ایده از همین همذاتپنداری شکل گرفت.
روایت جنگ از دریچه کودکانه
این کارگردان با اشاره به دغدغه شخصیاش نسبت به موضوع فیلم میگوید: همیشه موضوع جنگ، بهویژه تأثیر آن بر کودکان، برایم مهم بوده است. مواجهه بچهها با چنین اتفاقاتی خیلی ذهنم را درگیر میکند و همین مسئله باعث شد به سراغ این سوژه بروم.
او درباره تجربه حضور در پویش «وطن به روایت من» نیز توضیح میدهد: قبلاً هم در دوره اول این پویش شرکت کرده بودم. فضایی بود که فیلمسازها کنار هم جمع میشدند و ایدهها را به اشتراک میگذاشتند. این بار هم با توجه به دغدغهای که نسبت به موضوع داشتم، تصمیم گرفتم دوباره شرکت کنم.
سلیمانیان درباره شیوه کارگردانی و طراحی بصری فیلم میگوید: یکی از مهمترین عناصر کارگردانی در این اثر، ویژگی نزدیکبین بودن کودک داستان است. از عینک بهعنوان یک المان استفاده کردم تا دو نگاه متفاوت را نشان بدهم.
او در توضیح این ایده میافزاید: وقتی کودک عینک دارد، واقعیت را با تمام تلخی و ترسش میبیند؛ یک فضای ویران و رعبآور. اما وقتی عینک را برمیدارد، وارد دنیای کودکانه خودش میشود و با تخیلش آن فضای زشت را حذف میکند.
به گفته او، این تضاد در دکوپاژ و میزانسن نیز مورد توجه قرار گرفته است: با بازی فوکوس و تغییر وضوح تصویر، سعی کردیم این دو نگاه را بهصورت بصری برای مخاطب ملموس کنیم.
تولید در زمان محدود و شرایط خاص
این فیلم با حمایت باشگاه فیلم رویش تولید شده است. سلیمانیان در اینباره میگوید: ایده فیلمنامه را برای باشگاه فیلم رویش فرستادم که همراهی کردند. با وجود زمان محدود پویش و شرایط خاص، خوشبختانه تولید و پستولید کار بهخوبی پیش رفت.
او مهمترین چالش کار را محدودیت زمانی عنوان میکند: تنها مشکل ما کمبود زمان بود. دوست داشتیم فرصت بیشتری برای تولید و پرداخت جزئیات داشته باشیم.
سلیمانیان درباره حضور فیلم در جشنواره فیلم کوتاه تهران میگوید: این جشنواره بیشتر محل حضور اهالی حرفهای سینماست و بازخورد گرفتن از آنها بسیار ارزشمند است. خودم همیشه بعد از دیدن فیلمها با فیلمسازها صحبت میکردم و حالا خوشحالم که در موقعیتی هستم که دیگران قرار است درباره کار من نظر بدهند.
او ادامه میدهد: این بازخوردها قطعاً برای مسیر آیندهام راهگشا خواهد بود و امیدوارم مخاطبان با فیلم ارتباط بگیرند.
{$sepehr_key_215303}
سینمای مشهد؛ استعداد هست، امکانات کمتر
این کارگردان در پایان با اشاره به وضعیت فیلمسازی در مشهد میگوید: بچههای مشهد واقعاً بسیار بااستعداد هستند. اگر امکاناتی که در تهران وجود دارد، در مشهد هم فراهم شود، بسیاری از این افراد میتوانند به چهرههای شاخصی در حوزههای مختلف تبدیل شوند.
او تأکید میکند: فضای کار در مشهد بسیار همدلانه و حرفهای است، اما نیاز به توجه و حمایت بیشتری دارد.