به گزارش شهرآرانیوز؛ اثر هنری پس از خلق، از فردیت خارج شده و به جمعیت میرسد. در تاریخ هنر، نقاشیهای میدانی پیشینهای دیرینه دارند؛ از نقاشیهای قهوه خانهای در ایران قدیم و نقاشیهای خیابانی در یونان باستان گرفته تا این شیوه که در فرانسه قرن هجدهم نیز رایج بود. اما رویداد «نقش میان میدان» تفاوتی اساسی با نمونههای گذشته دارد.
نقاشیهایی که سیدمحمدرضا میری و پیش از او حسن روح الامین در میدان تجریش خلق کردند، در روزگار جنگ شکل گرفت. «نقش میان میدان»، در میان مردم، برای مردم و با موضوعیت خودِ مردم به وجود آمد. در اینجا جمعیت، حضوری مطلق داشت و همه مردم در آن سهیم بودند. بی شک این رویداد بخشی از تاریخ حماسه ایران است که سهمی از مقاومت دارد و بی تردید در تاریخ هنر ایران ثبت خواهد شد.
«شبهای ایران» نام اثر سید محمدرضا میری، هنرمند نقاش مشهدی است که شامگاه پنجشنبه در میدان تجریش تهران با عنوان «نقش میان میدان ۲» شکل گرفت. وی بر این نظر است که «زمان» و «مکان» تولید اثر در پیام آن دخیل است و تأثیری مضاعف در مخاطب و انتقال مفهوم و مضمون اثر دارد.
ایده اصلی اثرم «پرچم» است
به گزارش خبرگزاری ایرنا، این هنرمند نقاش و طراح گرافیک در توضیح تجربه خلق اثر در میدان و فضاهای عمومی گفت: این گونه کارها معمولا باید به شکل بداهه انجام شوند. نقاش شاید از قبل ایده کلی، نمادها و چارچوب اثر را در ذهن داشته باشد و حتی اتودهایی برای ترکیب بندی، سایه روشن و جای گیری عناصر زده باشد، اما در نهایت همه چیز در لحظه و در زمان محدود رقم میخورد.
وی با اشاره به اینکه ایده اصلی در این تجربه «پرچم» بوده است، افزود: گاهی یک اثر با نیت مشخصی آغاز میشود، اما شرایط محیطی مسیر تازهای پیش روی آن میگذارد و سرنوشت دیگری برایش رقم میزند.
این نقاش از تجربههای شخصی خود در سالهای اخیر یاد کرد و گفت: یکی از مهمترین آن ها، خلق اثر در مسیر پیاده روی اربعین بوده است؛ جایی که هنرمند در میان جمعیت و شور زائران، اثر خود را خلق میکند و بازخوردهای متفاوتی از مخاطبان میگیرد. میری ادامه داد: یکی دیگر از تجربههای مهم من، خلق اثر در حرم مطهر امام رضا (ع) و در مناسبتهای خاص بوده است.
{$sepehr_key_215353}
زمان و مکان جزئی از اثر است
به باور او، برخی عوامل فراتر از عناصر معمول نقاشی ــ مانند رنگ، ترکیب بندی یا نماد ــ به اثر «ارزش افزوده» میدهد؛ عناصری که در خود فضای خلق اثر نهفتهاند.
میری «زمان» را یکی از مهمترین این عوامل دانست و توضیح داد: خلق یک اثر در روز عاشورا یا در فضای عزاداری سیدالشهدا (ع)، حال وهوایی متفاوت به هنرمند و اثر میبخشد.
وی گفت: زمان، خود جزئی از اثر است و نمیتوان آن را از کار جدا کرد، «مکان» نیز چنین نقشی دارد. برای مثال وقتی شیعیان نیجریه میبینند که در حرم امام رضا (ع) و در مشهد، اثری برای آنان خلق میشود، این اتفاق تأثیری بسیار فراتر از یک نقاشی معمولی پیدا میکند.
وی افزود: حضور قلب هنرمند در فضایی که اثر در آن خلق میشود، اتفاق متفاوتی رقم میزند.
میری با اشاره به تجربه هایش در لبنان و در خانه خانواده شهدا گفت: نگاه خانوادهها و فضای معنوی آن موقعیتها بر نفس هنرمند و کیفیت اثر تأثیر میگذارد.
او تأکید کرد که کار کردن در محضر مردم، خانواده شهدا یا در فضای حرم اهل بیت (ع)، تجربهای متفاوت برای هنرمند است و این عوامل به اثر عمق بیشتری میبخشند.
میری گفت به باور او، شبها و اتفاقاتی از این دست، صرفا بستر خلق یک نقاشی نیستند، بلکه بخشی از روح و هویت اثر را شکل میدهند و چیزی فراتر از یک کار صرفا تجسمی به آن اضافه میکنند.