به گزارش شهرآرانیوز؛ در هفتههایی که افکار عمومی با نگرانیهایی از جنس قطعی برق، وضعیت سوخت، فشارهای اقتصادی، پرونده مذاکرات و مسائل اجتماعی درگیر است، هر نشست سخنگوی دولت عملاً به میدان سنجش «اعتماد عمومی» تبدیل میشود. مهاجرانی در این نشست، تلاش کرد با ادبیاتی آرام، اما حسابشده، میان دوگانه سختِ «واقعیت بحران» و «ضرورت حفظ آرامش» تعادل برقرار کند؛ رویکردی که حالا به امضای رسانهای دولت چهاردهم تبدیل شده است.
مهمترین ویژگی نشست اخیر، فاصله گرفتن دولت از ادبیات انکار بود. برخلاف برخی دورهها که مسئولان سعی میکردند اصل مشکلات را کوچکنمایی کنند، مهاجرانی عملاً پذیرفت که کشور با مجموعهای از چالشهای همزمان روبهروست؛ اما در تمام پاسخها یک کلیدواژه تکرار میشد: «مدیریت».
مهاجرانی در این نشست تلاش کرد این پیام را منتقل کند که بحرانها وجود دارند، اما از کنترل خارج نشدهاند. این همان راهبردی است که در ماههای اخیر در اغلب مواضع رسمی کابینه دیده میشود؛ یعنی جلوگیری از انتقال حس «بیثباتی» به جامعه.
{$sepehr_key_215937}
فاطمه مهاجرانی در این نشست، برخلاف بسیاری از سخنگوهای سیاسی که به سمت ادبیات تهاجمی یا تقابلی میروند، همچنان روی لحن آرام، توضیحمحور و تا حدی آموزشی متمرکز بود؛ مدلی که ظاهراً دولت قصد دارد آن را بهعنوان «برند ارتباطی» خود تثبیت کند.
اما نکته مهمتر اینجاست که آرامش کلام مهاجرانی، دقیقاً در زمانی برجسته میشود که جامعه درگیر بیثباتی روانی ناشی از اخبار اقتصادی و سیاسی است. به بیان دیگر، دولت تلاش میکند از شخص سخنگو بهعنوان ابزار «تنظیم فضای افکار عمومی» استفاده کند، نه صرفاً انتقال خبر.
هرچند در بخشهایی از نشست تلاش شد تصویری امیدوارکننده ارائه شود، اما در لایه زیرین پاسخها میشد احتیاط و حتی نگرانی دولت را دید. در موضوعات اقتصادی، انرژی و برخی مطالبات اجتماعی، پاسخها بیشتر بر «پیگیری»، «بررسی»، «هماهنگی» و «برنامهریزی» استوار بود تا اعلام تصمیمات مشخص.
این یعنی دولت هنوز در بسیاری از حوزهها به نقطه تصمیم نهایی نرسیده و ترجیح میدهد زمان بخرد؛ مسئلهای که اگرچه از منظر مدیریت سیاسی قابل درک است، اما ممکن است در افکار عمومی به معنای تعلل یا نداشتن راهحل فوری تعبیر شود.
یکی از محورهای پنهان نشست، بازسازی تدریجی اعتماد عمومی بود. مهاجرانی بارها تلاش کرد نشان دهد دولت نسبت به دغدغههای مردم «آگاه» است و آنها را میشنود. این همان تغییری است که دولت چهاردهم از ابتدای فعالیت خود سعی کرده در ادبیات رسمی ایجاد کند؛ فاصله گرفتن از موضع بالا به پایین و حرکت به سمت گفتوگوی نرمتر با جامعه.
با این حال، محافظهکاری در پاسخها همچنان محسوس بود؛ بهویژه در موضوعات حساس سیاسی و اقتصادی که سخنگوی دولت ترجیح داد وارد جزئیات تنشزا نشود.
اگر بخواهیم کل نشست را در یک جمله خلاصه کنیم، شاید مهمترین پیام این باشد: دولت میخواهد بگوید «بحرانها را میبیند، اما غافلگیر نشده است.»
این دقیقاً همان نکتهای است که از لابهلای پاسخهای مهاجرانی قابل استخراج بود؛ دولتی که میداند جامعه نگران است، اما فعلاً ترجیح میدهد بیش از هر چیز، تصویر یک اتاق فرمان آرام و کنترلگر را نمایش دهد؛ حتی اگر در پشت صحنه، فشارها بیش از همیشه سنگین باشد.