به گزارش شهرآرانیوز، همین سه روز قبل بود که رسانههای صهیونیست ازجمله Times of Israel از وقوع سانحه برای یک پرنده سبک آموزشی در شمال اراضی اشغالی خبر دادند. به گفته این رسانهها، یک فروند هواپیمای سبک در حاشیه شهر «تلعدشیم» در منطقه «آفولا» سقوط کرده و هر دو سرنشین آن کشته شدهاند؛ حادثهای که همهچیز درباره آن عادی بود تا اینکه نام سرنشینان آن اعلام شد.
شکار بزرگ در تلعدشیم
بنا بر گزارش رسمی ستاد مشترک ارتش اسرائیل، سرهنگ دوم «یووآل عینبار» و سرهنگ بازنشسته «ایتی تلمی»، دو کشته این حادثه بودهاند. این پرواز که با هماهنگی ارتش رژیم صهیونیستی در جریان بود، بخشی از فرآیند تمرین و آموزش مستمر خلبانان اسکادرانهای تهاجمی برای حفظ کارآمدی عملیاتی آنها اعلام شد؛ پروازی که در آن فرمانده اسکادران F۱۵های رژیم بههمراه یک خلبان باسابقه دیگر حضور داشتند، اما هیچگاه سالم به زمین نرسید.
با اعلام خبر هلاکت دو خلبان رژیم صهیونیستی، از همان ابتدا گمانهزنیها درباره دلایل احتمالی بروز این حادثه قوت گرفت. با وجود سانسور گسترده اداره اطلاعات نظامی ارتش اسرائیل، حتی رسانههای صهیونیستی اذعان کردند که این سانحه میتواند آنقدرها هم یک «نقص فنی» و «حادثه تصادفی» نباشد. پس از این هم سکوت ستاد مشترک ارتش اسرائیل درقبال جزئیات این ماجرا بیش از پیش به گمانهزنی رسانهها قوت بخشید. دلیل اینهمه حاشیهپردازی و روایت متناقض از سوی صهیونیستها چه بود؟ اینکه سرهنگ یووآل اینبار (یکی از قربانیان این حادثه) در بمباران شهرهای ایران در جریان جنگ رمضان مشارکت داشته است.
آیا دومینوی انتقام آغاز شده است؟
برای درک بهتر جوانب این موضوع و اینکه چرا اهمیت دارد، باید به سابقه پروژههای اطلاعاتی ایران در خارج از مرزها رجوع کنیم. در واقع، با پایان دفاع مقدس و جنگ هشتساله با حزب بعث عراق، اگرچه جنگ در ساحت عملیاتی و رسمی آن پایان یافت، اما ساختارهای امنیتی کشورمان، جنگ را در ساحت دیگری یعنی نبرد اطلاعاتی ادامه دادند.
پس از دفاع مقدس، جمعیتی بالغ بر ۱۷۰ نفر متشکل از ژنرالهای ارشد، خلبانان و حتی فرماندهان محور حزب بعث که در حمله به ایران، شهادت رزمندگان ایرانی و بمباران شهرهای ایران دخالت داشتند، موردشناسایی، تعقیب و درنهایت حذف فیزیکی قرار گرفتند. در این پرونده، ما حتی طارق سعد را سراغ داریم که در سال ۲۰۱۹ یعنی تقریباً ۳۰ سال پس از پایان جنگ، بهطرز مشکوکی در اقامتگاه خود در پاریس کشته شد. ابعاد فنی و عملیاتی این پرونده برای اکثر دستگاههای جاسوسی و اطلاعاتی جهان یک پیام روشن داشت؛ اینکه تهران، هرگز افراد مهاجم به خاک خود را فراموش نخواهد کرد.
احتمالاً هیچگاه اطلاعات دقیقی از نحوه هلاکت سرهنگ یووآل عینبار اعلام نخواهد شد، اما با آگاهی از سرنوشت ۱۷۰ ژنرال، فرمانده و خلبان بعثی در دفاع مقدس، اکنون بسیاری از کارشناسان از این حادثه بهعنوان آغاز دومینوی انتقام ایران یاد میکنند. حساسیت این موضوع زمانی مضاعف میشود که بدانیم در سالهای اخیر، اطلاعات کاملی از ساختار نظامی رژیم صهیونیستی و مشخصات دقیق خلبانان اسرائیلی از طریق عوامل نفوذی و عملیاتهای سایبری موفق در دست نهادهای امنیتی کشورمان قرار گرفته است. به احتمال بسیارقوی، صهیونیستها نیز همچون بعثیها بهزودی خواهند فهمید که ایرانیها شاید صبور باشند، اما فراموشکار نیستند.
{$sepehr_key_216084}