به گزارش شهرآرانیوز، اگر مصرفکنندگانِ عادی اخبار فراموش کرده باشند که ایالات متحده در ۳ ژانویه امسال حملهای محدود به ونزوئلا انجام داد که به مرگ دهها نفر از جمله تعدادی از نیروهای امنیتی کوبا و دستگیری نیکولاس مادورو و همسرش منجر شد، میتوان آنها را بخشید؛ چرا که این روزها بخش عمده توجه جهان به مناقشهی حلنشدهی ایالات متحده و ایران معطوف شده است.
ایالات متحده این اقدام را با استناد به اسناد و مدارکی مبنی بر اینکه مادورو یک «فراری از عدالت» و متهم به قاچاق مواد مخدر در دادگاه فدرال آمریکاست، توجیه کرد. سهولتی که دولت دونالد ترامپ در فروپاشی رژیم مادورو و انتقال قدرت به «دلسی رودریگز» (معاون بیش از حد مطیعِ او) از خود نشان داد، به دولت ترامپ کمک کرد تا در اجرای آنچه «دکترین دونرو» مینامیدند، هالهای از شکستناپذیری ایجاد کند؛ برداشتی از دکترین مونروِ قرن نوزدهم که نیمکره غربی را قلمرو انحصاری ایالات متحده میدانست.
تنها یک هفته بعد، در ۱۱ ژانویه، رئیسجمهور ترامپ در پلتفرم «تروث سوشال» تهدیدی مستقیم علیه دولت کوبا مطرح کرد: «کوبا سالها با نفت و پول ونزوئلا زندگی کرده است.»
او با اشاره به رابطه متقابلِ حمایت اقتصادی ونزوئلا از کوبا و پشتیبانی امنیتی کوبا از ونزوئلا افزود: «ونزوئلا اکنون ایالات متحده آمریکا، قدرتمندترین ارتش جهان، را برای حفاظت از خود دارد و ما از آنها حمایت خواهیم کرد. دیگر هیچ نفت یا پولی به کوبا نخواهد رفت؛ صفر! قویاً پیشنهاد میکنم تا دیر نشده، به توافق برسند.»
با پاسخ ترامپ به یک پست طنز در شبکه اجتماعی X که مدعی بود «مارکو روبیو رئیسجمهور کوبا خواهد شد» و ترامپ در پاسخ نوشته بود «به نظر من خوب است!»، طوفانی از گمانهزنیها درباره تغییر رژیم در کوبا به راه افتاد.
اما یک ماه بعد، ورق برگشت. پس از دیدار ترامپ و نتانیاهو در کاخ سفید، تصمیم به حمله به ایران گرفته شد. حمله غافلگیرانه ۲۸ فوریه و کمپین ۳۷ روزهای که پس از آن آغاز شد، نه تنها در دستیابی به اهداف نظامی و ژئوپلیتیک ناکام ماند، بلکه ایران را در موقعیتی قرار داد که با کنترل جریان نفت و گاز در تنگه هرمز، سرنوشت اقتصاد جهانی را تعیین میکرد. حمله به کوبا دیگر اولویت دولت ترامپ نبود.
تقریباً یکشبه محاسبات تغییر کرد. در ۲۱ مه، مارکو روبیو اعلام کرد که کوبا «یکی از حامیان اصلی تروریسم در منطقه» است. این اظهارات درست همزمان با صدور کیفرخواست وزارت دادگستری آمریکا علیه رائول کاسترو مطرح شد. دولت ترامپ در عرض یک روز، مسیر اقدام نظامی علیه کوبا را بازسازی کرد؛ اقدامی که تکرار همان سناریوی تغییر رژیم پیش از حمله ۳ ژانویه به کاراکاس بود. این تصمیمات همزمان با ورود ناوگروه رزمی ایالات متحده به سواحل کوبا انجام شد.
{$sepehr_key_217256}
توصیف روبیو از کوبا بهعنوان «حامی دولتی تروریسم»، فاقد وزن فکری و مستندات واقعی است؛ چرا که درست پس از تلاشهای دولت بایدن برای حذف کوبا از این لیست (به دلیل نبودِ مبنای واقعی) صورت میگیرد. با این حال، دولت ترامپ نه بر پایه قوانین بینالمللی، بلکه با تکیه بر فضای سیاسی داخلی و سستترین مبانی قانونی اقدام میکند. نکته کلیدی اینجاست: این نامگذاری، مستقیماً منعکسکننده مسیرِ نظامی است که پیش از بمباران ایران در فوریه طراحی شده بود. دولت ترامپ در حال زمینهسازی برای حمله نظامی به کوبا یا اعمال کمپین خفگی اقتصادی شدیدتر (یا هر دو) است.
ترامپ نیازمند ثبت یک پیروزی پس از شکست شرمآور در قبال ایران
انگیزه این اقدام، نه تهدید ذاتی کوبا برای امنیت ملی، بلکه نیاز ترامپ به ثبت یک «پیروزی» در جدول امتیازات خود پس از شکست شرمآور در قبال ایران است.
در آستانه انتخابات میاندورهای، ترامپ ادعا میکند که سیاست خارجیاش مستقل از فشارهای انتخاباتی است. با این حال، اگر جمهوریخواهان کنترل کنگره را از دست بدهند، رئیسجمهور در دو سال پایانی با فلج سیاسی ناشی از استیضاحهای بیپایان مواجه خواهد شد که استیضاحهای دور اول در برابر آن ناچیز است. البته استیضاح کمترین مشکل ترامپ است؛ خطر واقعی زمانی است که جمهوریخواهان کنترل سنا را از دست بدهند.
اینجاست که ترامپ و روبیو دچار اشتباه محاسباتی میشوند. ترامپ از روبیو راهنمایی میگیرد؛ مردی که تمام جهانبینیاش با اضطراب ضدکوبایی شکل گرفته است. آنها اهمیت آرای کوباییهای فلوریدا را درک میکنند، اما انتخابات میاندورهای یک رقابت ملی است که با فشارسنجِ اقتصاد محلی سنجیده میشود، نه مسائل خارجی.
بهتر است روبیو و ترامپ انتخابات ۱۹۹۲ را به یاد آورند؛ جایی که جرج اچ. دبلیو. بوش با وجود پیروزی چشمگیر در جنگ خلیج فارس، به دلیل رکود اقتصادی ناشی از شکست در وعدههای مالیاتی، رقابت را به کلینتون واگذار کرد. مدیر کمپین کلینتون در آن زمان یادداشتی بر در «اتاق جنگ» چسبانده بود: «مسئله اقتصاد است، احمق!»
ترامپ نیز به دلیل شکست در قبال ایران و بحران انرژی جهانی، با فاجعه اقتصادی روبروست. اگر او تصور میکند میتواند مردم آمریکا را با حمله به کوبا از پیامدهای اقتصادی اشتباهاتش در خاورمیانه منحرف کند، سخت در اشتباه است.
فشار آمریکا علیه کوبا بیش از شش دهه است که کارساز نبوده است
به گزارش راشاتودی، فولتون آرمسترانگ، افسر سابق اطلاعات ملی در آمریکای لاتین، اخیراً در یادداشتی هشدار داده است: «فروپاشی رژیم و تحمیل دولت به رهبری آمریکا در کوبا، شکست سختی خواهد خورد. همان مردمی که شورلتهای مدل ۵۷ را با سیم مفتول سرپا نگه داشتهاند، علیه رژیم تحمیلی خارجی طغیان خواهند کرد.»
او میافزاید: «فشار آمریکا علیه کوبا بیش از شش دهه است که کارساز نبوده است.»
مارکو روبیو ممکن است ترامپ را به حمله به کوبا متقاعد کند، اما این حمله به جای احیای اعتبار جمهوریخواهان، به فاجعهای بدل خواهد شد که در کنار شکست ایران، پایان دوران ترامپ را برای همیشه رقم میزند.