«کتل» یکی از آیین‌های سوگواری قوم بختیاری است که با نوای سوزناک «چَپی» (وارونه) و همراهی کرنا و دهل برگزار می‌شود. در این مراسم آئینی، اسب متوفی را به میدان می‌آورند و تفنگ، فشنگدان و دیگر وسایل شخصی یا جنگی او را بر اسب می‌آویزند. یکی از مردان ایل، اسب را به‌آرامی در میان جمع می‌گرداند و سوگواران، با پای برهنه، در پی کتل حرکت کرده و به عزاداری و مویه‌خوانی می‌پردازند. آیین مشابهی در لرستان با نام «چَمَر» برگزار می‌شود و نیز اسب متوفی در مرکز سوگواری قرار می‌گیرد و نوای اندوهگین سرنا و دهل که «چَمَریونه» یا «چَمَریانه» نام دارد، فضای سوگ را همراهی می‌کند. در فرهنگ لر و بختیاری، برای درگذشت افراد در سنین و جایگاه‌های مختلف اجتماعی، سوگ‌سروده‌ها و نوا‌های ویژه‌ای اجرا می‌شود که بخشی از میراث ناملموس این قوم بشمار می‌آید.