به گزارش شهرآرانیوز، چند روز پیش بود که در میان اخبار فرهنگی، خبری منتشر شد که توجه رسانهها را به خود جلب کرد و در آن آمده بود «پخش برنامه «به من چه» که از بستر روبیکا منتشر میشد و اجرای آن را مجید واشقانی برعهده داشت، به دستور سازمان تنظیم مقررات رسانههای صوت و تصویر فراگیر در فضای مجازی (ساترا) متوقف شد.» تصمیمی که میتوان گفت عجولانه بوده و این سوال در ذهن مخاطبان خود شکل میگیرد که آیا توقیف کنندگان، برای یک بار هم شده، دقیق و تیزبینانه، این برنامه سطح «ج» که به اندازه سطح «الف» توانسته مخاطب را درگیر کند دیدهاند یا خیر؟
تاکشویی که مخاطب را درگیر میکند
اجرای برنامههای سطح «ج» در رسانههای تصویری با توجه به اینکه گفتگومحور است، جذابیتهای بصری کمتری دارد و هیجان مخاطب را مانند تماشای یک فیلم یا سریال درگیر نمیکند به همان اندازه نگهداشتن مخاطب پای چنین برنامههایی سختتر است و از سویی اگر موفق عمل کند و به چنین دستاوردی برسد باید به آن در میان هیاهوی تصویر و رقابت برنامهسازان، به گفته اهالی هنر احسنت گفت.
مجید واشقانی، بازیگر و مجری ایرانی، این روزها مهارت خود را به مخاطب نمایش خانگی و حتی مخاطبان پروپاقرص صداوسیما در اجرای برنامههای سطح «ج» و تاکشوهای متعدد با موضوعات و چهرههای مختلف و متعدد نشان داده است. او با افرادی ناآشنا موضوعات گوناگون را به صورت رفت و برگشت و دیالوگ محور مطرح میکند، گفتوگوها چکشی و کوتاه است، افراد با کمترین لکنت، به بیان مسائل میپردازند و با کمترین تعارف، مسائل روز را بیان میکنند.
{$sepehr_key_217744}
«به من چه» زبان نوجوانان دهه هشتادی است
واشقانی در جدیدترین اجرای خود در برنامه گفتگومحور «به من چه» به سراغ نوجوانان و جوانان دهه هشتادی رفته است و درباره مسائل روز از جمله جنگ به گفتوگو نشسته است.
در برنامه «به من چه» نه چهره معروفی حضور دارد و نه سخنور و دانشمند و چهره متخصصی که بخواهد فکتهای علمی و تخصصی به مخاطب بدهد؛ به عکس مخاطب پای صحبت نوجوانان و جوانانی مینشیند که برخی هنوز محصل و دانشجو هستند یا تازه پا به شغلی که دوست دارند گذاشتهاند، اما خط سیر مباحث به خوبی چیدمان شده است و هر فردی با هر سطح اطلاعات و دانشی علاقمند به یک بار دیدن آن میشود به ویژه والدینی که فرزندانشان متولد این دهه است و میخواهند با این نسل ارتباط بهتری برقرار کنند، اما راهش را بلد نیستند.
اگر کسی برای مدت کوتاهی با چند نوجوان دهه هشتادی دمخور شده باشد و بخواهد با آنها دقایقی را همراهی کند میداند هدایت و راهبری یک موضوع به گونهای که نصیحت محور نباشد و او رفیقانه پای این گفتوگو بنشیند کار چندان آسانی نیست؛ اما واشقانی به خوبی توانسته این گام مهم را در «به من چه» بردارد. نوجوان در این تاکشو، بدون اینکه قضاوت شود آزادانه ذهنیت خود را مطرح میکند، دیگری را نقد میکند، به نوجوان همسن خود پاسخ میدهد و تفکر یکدیگر را در فضایی مسالمت آمیز مورد انتقاد قرار میدهند.
یک حرکت جسورانه در فضای گفتگوی
ساخت «به من چه» در واقع یک حرکت جسورانه در فضای گفتوگو با نوجوانان و جوانان دهه هشتادی ایرانی با زبان خودشان است. افرادی که همیشه مطالبهگر دیده شده و سوالها و ذهنیتهای متعددی نسبت به مسائل روز کشورشان دارند که ممکن است درست یا غلط باشد، اما واشقانی، با استفاده از مهارت اجرای خود، تفکر انتقادی، مهارت گفتوگو، تحلیل افکار، سواد رسانه و توجه بیشتر به مفهوم وطن و ... را با همین نوجوانهای معمولی به گونهای منطقی پیش میبرد که برای مخاطب باورپذیر و دلنشین میشود، کاری که بسیاری از برنامه سازان، طراحان، مراکز و ارگانهایی که مدعی کار برای نوجوان هستند در آن لنگ میزنند. به گفته یکی از مخاطبان این برنامه، اگر در مدارس کشور چنین برنامهای ماهانه برای دانشآموزان اجرا میشد سطح سواد رسانه و مهارتهای نرم نوجوانان بیشتر و بهتر میشد.
«به من چه» در میان برنامههای متعدد صداوسیما و حتی نمایش خانگی، توانسته ساختار مناسبی برای مخاطب نوجوان ایجاد کند و گام موثری در سطح برنامه «ج» بردارد، با این حال سازمان تنظیم مقررات رسانههای صوت و تصویر فراگیر در فضای مجازی (ساترا) این برنامه را به دلیل پوشش برخی از مهمانان و حاضران در آن به بهانه واکنش و انتقادهای مخاطبان توقیف کرده است و بلافاصله بعد از انتشار خبر، این برنامه دیگر قابل دسترس نبود.
یک سوال اصلی در توقیف «به من چه»
اما سوال اصلی این است، اگر بهانه توقیف، پوشش مهمانان است چرا سریالهای نمایش خانگی و فیلمهای سینمایی که در همین مدت اخیر اکران شده و سکانسهای مختلف آن با پوششهای نامناسب و رفتارهای خارج از فرهنگ ایرانی ساخته شده، توقیف نشده است؟ چرا منتقدان و مخاطبان فضای مجازی نسبت به پوشش بازیگران سریال که ناقض این دلیل است بارها اعتراض کرده، جواب مناسبی دریافت نکردند؟ چرا به سازندگان اجازه داده میشود فیلم و سریالهایی که محتوای عمیقی ندارد، با بودجههای کلان ساخته میشود و صحنههای نامناسبی از نظر عرفی و دینی دارد برای گیشه تولید کنند؟ رفتار مدیران در ساترا، سینمای ایران و سینمای خانگی در طول سالهای گذشته نشان داده، این تصمیمات دلایل دیگری دارد و غیر اینهاست و مدیران نگران وجوه دیگری از برنامه «به من چه» هستند تا پوشش مهمانان آن و باز هم نوجوانان نادیده گرفته شدند.
{$sepehr_key_217745}