به گزارش شهرآرانیوز؛ ماراتن نفس گیر آزمونهای غیرحضوری مدارس در حالی آغاز شد که آموزشهای مجازی به دانش آموزان با هزارویک چالش روبه رو بود تا آنجا که نگرانیهای والدین که از وضع موجود به شدت کلافه شده بودند، بارها به اطلاع کادر مدرسه و معلمان رسید، اما هر بار با یک پاسخ قانونی روبه رو شدند: «شرایط جنگی است؛ برای حفظ امنیت بچهها ناگزیر به ادامه آموزش به صورت مجازی هستیم!»
در این میان برخی مدیران مدارس دست روی دست نگذاشتند و با هماهنگی رابطان دل سوز، مساجد را پای کار آوردند و کلاسهای درس را در فضای امن مسجد برگزار کردند.
برخی دیگر که این امکان برایشان فراهم نشد، بوستانها را مدرسه کردند و معلمان هم که دغدغهای جز آموزش اصولی و ترجیحا حضوری به شاگردانشان نداشتند، از هیچ فرصتی برای انتقال مفاهیم آموزشی دریغ نکردند و حتی در یکی از محلات کم برخوردار مشهد به آموزش حضوری در فضای یک رستوران هم رضایت دادند! این البته فقط گوشهای از رنج طاقت فرسایی بود که آموزش مجازی هم بر خانوادهها تحمیل و هم دست اندرکاران مدارس را با مشکلات زیادی روبه رو کرد، چراکه پایه آموزش طبق دستورالعمل وزارت آموزش و پرورش بر مبنای مجازی تعریف شده است.
این درحالی است که اختلال اینترنت که در شرایط جنگی حادتر هم شده بود، این بار کاری با روح و روان پدر و مادرها کرد که برخی والدین، عطای این آموزشهای پراسترس و پرچالش را به لقایش بخشیدند. حالا در چنین شرایطی، ناقوس شروع امتحانات برای دوره ابتدایی به صدا درآمده و فشار روانی زیادی را به دانش آموزان و افزون بر آن به خانوادهها وارد کرده است.
گلههایی که این روزها با بیشترین فراوانی در حوزه «آزمونهای غیرحضوری» مطرح میشوند، وضعیت اینترنت و تطابق نداشتن زمان اختصاص یافته برای پاسخ گویی است. ترفندی که گفته میشود بیشتر به این دلیل به کار گرفته شده که فرصت هرگونه تقلب از دانش آموزان سلب شود و برگ برنده فقط از آن آنهایی باشد که برای آن درس وقت گذاشتهاند و به قولی «خوب درس خواندهاند!»
این تدابیر مدیریتی، اتفاقا شرایط را به این سمت وسو میکشاند که بسیاری از والدین با توجه به ضعف آموزشی ایجاد شده برای کمک به فرزندانشان دست به کار شوند و در مواردی فراتر از تقلب رساندنهای ریزودرشت، رسما خودشان به جای دانش آموز پاسخ گوی سؤالات باشند.
حسن آقا، کارمند یکی از ادارات شهر است که یک فرزند پسر دارد. میگوید: اختلالات فنی و قطع و وصل شدنهای مکرر اینترنت و کندی سامانه هنگام آموزش مجازی آن قدر زیاد اتفاق میافتاد که دیگر پسرم زیر بار نشستن پای سیستم نرفت و با اینکه در ارزشیابیهای نوبت اول، شرایط خوبی داشت، این بار نه آن طور که باید پای آموزشهای جسته گریخته نشست، نه انگیزه درس خواندن داشت. برای اینکه از درس عقب نماند و نتیجه منفی آزمونها را تجربه نکند، ناگزیر شدم همان زمان ارزشیابی، مرخصی بگیرم و با استفاده از هوش مصنوعی در پاسخ گویی به پرسشها کمکش کنم!
واقعیت انکارناپذیر اینکه در آزمون حضوری، مدارس مسئول مدیریت جلسه آزمون هستند، اما در آزمون غیرحضوری، این مسئولیت دشوار بر عهده خانوادهها افتاده است. این اجبار؛ بسیاری از خانوادهها را که در آن مادران و شاغل یا دارای چند فرزند هستند، با چالشهای مهمی روبه رو کرده است.
{$sepehr_key_217889}
شرایط آزمون برای بچهها یکسان نیست!
این گفته مادری است که سه فرزند محصل در یک خانه ۶۰ متری دارد. میگوید: فضای شلوغ خانه، تمرکز بچهها را برهم زده، طوری که شرایط مناسبی برای تمرکز روی آزمونها وجود ندارد. در حالی که وقتی آزمون در مدرسه برگزار میشود، محیط برای همه دانش آموزان برابر است و از این نظر، عدالت برقرار است. در واقع تصمیم برای برگزاری امتحانات نوبت دوم به صورت مجازی به بهانه حفظ امنیت بچهها قابل احترام است، اما از جهات مختلف، آرامش دانش آموزان و خانوادهها را به مخاطره انداخته است.
چه بسیار مادران شاغلی که در این آشفته بازار آزمونهای مجازی، امکان حضور در زمان تعیین شده برای آزمون مدارس را در خانه ندارند و ناگزیر میشوند فرزندشان را با همه مشکلات فنی و روانی به امان خدا بسپارند و این از نظر روحی میتواند به بروز برخی شکافهای عاطفی بین مادر و فرزند نیز منجر شود.
سعیده، یکی از همین مادران شاغل است که دخترش کلاس پنجم ابتدایی تحصیل میکند. میگوید: همان روز شروع ارزشیابی ها، همه نبودنها را برای دخترم در قالب یک پیامک نوشتم: «عزیزِمن سلام! خواستم بدونی که فقط تلاش تو برای من و باباجون ارزشمنده؛ مطمئنم امروز شروع خوبی خواهی داشت عزیزِمادر. لطفا اصلا نگران نباش دختر قشنگم؛ من و باباجون کنارتیم!»
در مجموع آنچه به نظر میرسد اینکه برگزاری آزمونهای غیرحضوری به دلایل گفته شده، فاقد اعتبار لازم برای سنجش علمی دانش آموزان تلقی میشود و همچنان بر طبل بی عدالتی آموزشی میکوبد.