اصفهان، دارالسلطنه‌ باستانی و شهر گنبدهای فیروزه‌ای، همچنان با استناد به میراث باشکوه معماری خویش، بازتاب‌دهنده‌ هویت بصری ایران است. هنر کاشی‌کاری در این شهر که از قرن هشتم هجری به اوج شکوه خود رسید، پیوندی جاودانه با بناهای تاریخی دارد؛ از مناره‌های بلندسلسله‌ سلجوقی تا مساجد باشکوه عصر صفوی که در مسیر تحول این هنر، گذار از «کاشی معرق» به «کاشی هفت‌رنگ»، ضرورتی تاریخی و گریزناپذیر بود. در دوران صفوی، زمان‌بر بودن اجرای معرق و کمیابی استادان چیره‌دست، زمینه‌ساز شکوفایی کاشی هفت‌رنگ شد؛ شیوه‌ای کارآمد که در تزیین مقبره‌ها، مساجد و خانه‌ها، جانی تازه بخشیده بود. این کاشی‌ها با آمیزه‌ای هماهنگ از هفت رنگ اصلی سفید، سیاه، لاجوردی، فیروزه‌ای، قرمز، زرد و حنایی توانستند تداوم زیبایی و غنای بصری را در کالبد معماری ایرانی حفظ کنند. آبی ایرانی یا همان "Persian Blue"، رنگی فراتر از یک طیف بصری است؛ رنگی که قرن‌ها بر گنبدها، کاشی‌ها، سفال‌ها و نگاره‌های این سرزمین نشسته و بخشی از حافظه جمعی ایرانیان شده است. از فیروزه کویرهای خراسان تا لاجوردیِ گنبدهای اصفهان و تبریز، این رنگ همواره روایتگر پیوند انسان ایرانی با آسمان، آب و امر قدسی بوده است. در معماری ایران، آبی نه تنها عنصری تزئینی، بلکه زبانی برای بیان آرامش، جاودانگی و امید بوده است. هنرمندان ایرانی با بهره‌گیری از این رنگ، مرز میان زمین و آسمان را کمرنگ کرده‌اند؛ گویی هر کاشی آبی تلاشی است برای بازتاب بی‌کرانگی در دل زندگی روزمره. «آبی ایرانی» روایتی تصویری از حضور این رنگ در زیست فرهنگی و تاریخی ایران است؛ رنگی که در گذر قرن‌ها، همچنان حامل بخشی از هویت، خاطره و زیبایی این سرزمین باقی مانده است.