شهرآرانیوز | کافه شهر؛ نمایش «گزارشی به آکادمی» به تهیه‌کنندگی آرمین رحیمی‌نژاد و کارگردانی مائده طهماسبی، از ۱۶ تا ۲۰ خرداد ۱۴۰۵ در سالن اصلی تئاتر شهر مشهد روی صحنه رفت؛ یک مونولوگ ۵۰ دقیقه‌ای از زبان میمونی با جهان‌بینی کافکایی به نام «جان میلتون» که در مسیر اسارت، به زبان انسان‌ها می‌رسد.

آئیش از همان ابتدا، با حال‌وهوایی متفاوت از مشهد حرف می‌زند؛ از شهری که فقط یک مقصد اجرا نیست: «مشهد یک منطقه فرهنگی است؛ با آن پیشینه در شعر و موسیقی، آدم وقتی واردش می‌شود تحت تأثیر قرار می‌گیرد، حتی مرعوبش می‌شود».

اما آنچه این تجربه را برای او پررنگ‌تر کرده، تماشاگران مشهدی‌اند؛ تماشاگرانی که به گفته او فقط بیننده نیستند: «در این چند شب، انرژی عجیبی بین صحنه و سالن جریان داشت. سوال‌هایی که مخاطب‌ها می‌پرسیدند، نشان می‌داد واقعاً با نمایش درگیر شده‌اند و این برای من خیلی ارزشمند بود».

او با اشاره به همین اشتیاق، معتقد است مشهد ظرفیت تبدیل شدن به یکی از قطب‌های جدی تئاتر را دارد: «اگر این ارتباط بین هنرمند و مخاطب جدی گرفته شود، اینجا می‌تواند اتفاقات مهمی را در تئاتر رقم بزند».

در کنار این تجربه، آئیش از چالش شخصی‌اش در اجرای این اثر هم می‌گوید؛ اجرایی که به تعبیر خودش، تنها یک مونولوگ ۵۰ دقیقه‌ای نیست، نقشی است که از نظر روانی خیلی درگیرکننده است. آن‌قدر که گاهی تا ناخودآگاه آدم می‌رود و حتی در خواب هم رهایت نمی‌کند: «همین دیشب بود که خواب می‌دیدم میمون شدم و بدنم پشم دارد... و اضطرابات آن میمون در ناخودآگاهم در خواب من را آزار می‌داد...»

{$sepehr_key_222147}

او در نهایت، حرفش را به تئاتر مشهد گره می‌زند؛ جایی که به باورش بیش از هرچیز به «همدلی» نیاز دارد: «اگر اهالی تئاتر مشهد کنار هم باشند و خودشان را یک خانواده بدانند، می‌توانند از خیلی از چالش‌ها عبور کنند»؛ و شاید همین نگاه است که باعث شده، حالا خودش هم یک قرار دوباره با این شهر بگذارد؛ قراری برای بازگشت و اجرای دوباره این نمایش در شهریور ماه.