به گزارش شهرآرانیوز؛ آنچه در این یک سال اخیر از جنگ تحمیلی دوازده روزه گرفته تا کودتای دیماه و جنگ تحمیلی سوم (رمضان) رخ داد، بیش از هر زمان ثابت کرد که تعبیر «کُلُّ یَومٍ عاشوراء و کُلُّ أرضٍ کَربَلا» صرفا شعاری نیست که شیعه از سر شور سر داده باشد، بلکه از سال ۶۱هجری، کربلاها و عاشوراها رخ داده است و این ماییم که باید خود را برای ایستادن در سمت درست تاریخ، آماده کنیم و درست و بجا به ندای «هل منناصرٍ» امام پاسخ بگوییم. در اینباره با حجتالاسلاموالمسلمین سیدحسین مؤمنی، سخنران مذهبی، گفتوگو کردهایم.
باید بدانیم از عزاداری چه میخواهیم؟
واقعه عاشورا و کربلا از دو نظر مورد واکاوی قرار میگیرد: نخست علل و عواملی که دست به دست یکدیگر داد و امام جامعه را به قدری درمیان مردم خود غریب کرد که درنهایت، ایشان را به فجیعترین شکل به شهادت رساندند و آن جنایات را رقم زدند: «یا اباعَبْدِاللَّهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِیَّه، وَجَلَّتْ وَعَظُمَتِ الْمُصیبَه بِکَ عَلَیْنا وَعَلى جَمیعِ اهْلِ الْإِسْلام»؛ دوم، پیامدهای واقعه عاشوراست. باید بدانیم از رهگذر این واقعه و دامن زدن به آن و برپایی عزاداری، دنبال چه هستیم.
عاشورا به عدالتخواهی جهت داد
واقعه عاشورای حسینی و آنچه در کربلا رقم خورد، سه پیامد مهم فردی، اجتماعی و تاریخی دارد و هم انسان و هم خانواده و اجتماع و هم تاریخ را متأثر کرده است؛ چنانکه گاندی، با آنکه یک بودایی بود، با نگاه به حرکت حضرت اباعبداللهالحسین (ع) توانست بر استعمار انگیس غلبه کند. یکی از مهمترین پیامدهای عاشورای حسینی، همین انقلاب و نظام اسلامی ماست؛ چنانکه امام خمینی (ره) فرمودند: «ما هر چه داریم، از محرم و صفر است.» ایشان در صحیفه نور تأکید میکنند که جبهههای ما را این روضهها و محرم، نگاه داشته است.
خون شهید غوغا میکند
سومین بعد واقعه عاشورا که باید به آن توجه ویژه شود، رخدادها و آموزههای نهفته در دل آنهاست. در کربلا از طفل شیرخواره تا دختربچه سهساله و زن و مرد و پیرمرد، اثرگذار و حماسهساز شدند و درس مهم همه آنها، ولایتمداری بود که در جلسات، آن مصائب بیان میشود. امروز تردید نداریم که انقلاب اسلامی ایران، هم برگرفته از انقلاب حسینی و هم تداعیکننده آن است و همانطور که خون شهدای کربلا تاریخ را بیدار کرد، خون شهدای جنگهای تحمیلی اخیر بهویژه دانشآموزان شهید میناب، نیز دشمنان را ذلیل میکند.
عاشورا، ترکیب عقل و عاطفه و حماسه است
مجالس عزاداری حضرت سیدالشهدا (ع) اگرچه درظاهر با اشک و گریه، عزا و ماتم همراه است، در باطن حماسهای است بس عظیم. امام شهید ما میفرمودند: «واقعه عاشورای حسینی سه بعد دارد؛ عقلانیت، حماسه و عزت و عاطفه و عشق.» اگر یک نفر بخواهد به کربلا صرفا عقلانی بنگرد، اشتباه است. درباره نگاه صرفا حماسی یا عاطفی به آن واقعه، نیز دچار اشتباه میشویم. اگر قرار است این روزها با نگاه به عاشورا، استوار و محکم بهویژه در خیابان بمانیم، باید هر سه بعد را درنظر بگیریم و علل، رخدادها و پیامدها و ترکیب حماسه، عقل و عاطفه را باهم ببینیم.
تجلی صفات عاشورایی در شهدای جنگ
این ایام و در جنگ تحمیلی سوم، شاهد تجلی ویژگیها و صفات اصحاب عاشورایی حضرت سیدالشهدا (ع) دربین اقشار مختلف مردم بودیم و خیلیها با الهام و درس از آن مکتب به فیض شهادت رسیدند؛ برای مثال دختربچهای هشتساله به نام الیکا امیرکاشانی در تاریخ ۱۴اسفند۱۴۰۴ برای رهبر شهید دلنوشتهای مینویسد با این مضمون که «خداجونم! رهبر شهیدم را پیش خودت سالم نگه دار؛ رهبر جونم! منم دوست دارم مثل شما شهید بشم.»
این دختربچه روز ۱۵اسفند به شهادت رسید و در امامزاده عبدالله (ع) شهرری به خاک سپرده شد. این اتفاقات، تجلی واقعه عاشورای حسینی است. امسال بحث از حق و باطل است و اگر تصویر امام شهید انقلاب، امام فعلی و شهدا در جلسهای نبود، نباید در آن جلسه حاضر شویم.
ندای «هَلْ مِنْ ناصِرٍ یَنْصُرُنی» را چگونه پاسخ دهیم؟
به آنها که عزم کربلا دارند و میخواهند دل و جان را با زیارت حضرت سیدالشهدا (ع) جلا دهند، میگویم که امروز امامحسین (ع) در ایران، «ندای هَلْ مِنْ ناصِرٍ یَنْصُرُنی» سر دادهاند. الان وقت آن نیست که فکر کربلارفتن و حالوهوای روحانی گرفتن باشیم، بلکه باید مراقب باشیم ندای امام را بیپاسخ نگذاریم.
امروز وظیفه و تکلیف ما ایستادن در خیابان است؛ همانطور که حضرت ابوالفضل (ع) با آن رشادت و جنگاوری، به امر امام (ع) برای آب آوردن رفتند و تا مولایشان اذن میدان ندادند ایشان مراقب حرم حضرت بودند، امروز هم وظیفه ما حضور در کف خیابانهاست؛ چون این حضور، مانع جولان دشمن است. اگر ما نباشیم یا حضورمان تضعیف شود، دشمن میآید و خیابان و عرصه را پر میکند.
{$sepehr_key_222190}
نظر فقه درباره عزاداریهای حسینی
در ادوار مختلف با شبهات و سؤالاتی درباره فلسفه عزاداری بر سیدالشهدا (ع) و تأثیر این روضهها، نذور و ... مواجه بودهایم؛ یکی از ادله فقهی مورداستناد وقتی در کتاب و سنت برای مسئلهای دلیل نمییابیم، آن است که ببینید دشمنان و مخالفان ما درباره آن موضوع چه میگویند، آنگاه خلافش نظر بدهید! درباره مجالس حضرت سیدالشهدا (ع) نیز چنین است؛ باید بررسی کنیم که چه کسانی همیشه با روضه و مجالس عزای حسینی مخالفت کردهاند. آیا جز دشمنان ما بودهاند؟
پس باید تأثیری خاص داشته باشد که آنقدر با آن عناد دارند. یکی از سناتورهای آمریکایی چند سال قبل گفته بود: «ما هر برنامه و نقشهای برای ایران داشتیم، توسط دو عامل خنثی شد؛ یکی مرجعیت و دیگری عزای امامحسین (ع).» دشمن برای حذف این دو عنصر، خیلی تلاش میکند، اما مردم پای هر دو محکم ایستادهاند.