به گزارش شهرآرانیوز، گل ایمن حسین مقابل نروژ، شاید نتوانست مانع شکست ۴ بر ۱ عراق در نخستین بازی جام جهانی ۲۰۲۶ شود، اما برای میلیون‌ها عراقی معنایی فراتر از یک گل داشت. روایتی از ایستادگی، رنج و امید. اما داستان ایمن حسین، مدت‌ها پیش از ورزشگاه بوستون آغاز شده بود. در کشوری که فوتبال، میان جنگ و ناامنی، تنها پناه مردم برای لبخندزدن بود.

او در سال‌هایی بزرگ شد که عراق هر روز با اخبار انفجار، درگیری و بحران از خواب بیدار می‌شد. بااین‌حال، فوتبال همچنان مردم را کنار هم نگه می‌داشت. قهرمانی عراق در جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۷، در اوج ناآرامی‌ها، به نمادی از امید تبدیل شد. هرچند جشن آن پیروزی نیز با حملات تروریستی در بغداد به سوگ نشست.

او تنها ۱۲ سال داشت که پدرش، یک نظامی ارتش عراق، هنگام خرید مصالح ساختمانی برای ساخت خانه خانواده، توسط اعضای القاعده کشته شد. چند سال بعد، برادر بزرگ‌ترش در جریان ناآرامی‌ها ربوده شد و دیگر هیچ‌گاه به خانه بازنگشت.

شاید عراق در اولین گام مغلوب نروژ شد، اما ایمن حسین ثابت کرد که بعضی پیروزی‌ها، روی تابلوی نتیجه ثبت نمی‌شوند.

{$sepehr_key_222260}