به گزارش شهرآرانیوز، صعود به جام جهانی برای بسیاری از مربیان، نقطه عطف دوران حرفهایشان محسوب میشود؛ اما تکرار این حضور در دورههای مختلف، در میان نسلهای گوناگون بازیکنان و در شرایط متغیر فوتبال جهان، دستاوردی بهمراتب دشوارتر و کمنظیرتر است.
چه هدایت یک تیم قهرمان جهان را بر عهده داشته باشید و چه با چندین کشور مختلف در این تورنمنت حاضر شوید، تداوم حضور در بزرگترین صحنه فوتبال دنیا نیازمند ترکیبی از دانش فنی، شخصیت و ماندگاری است. با اضافه شدن یک حضور دیگر به کارنامه کارلوس کیروش و دیدیه دشان در جام جهانی ۲۰۲۶، نگاهی میاندازیم به ۱۰ مربیای که بیشترین تجربه حضور روی نیمکت تیمها در جام جهانی را داشتهاند.
کارلوس آلبرتو پریرا | ۶ جام جهانی
تیمها: کویت (۱۹۸۲)، امارات (۱۹۹۰)، برزیل (۱۹۹۴ و ۲۰۰۶)، عربستان سعودی (۱۹۹۸) و آفریقای جنوبی (۲۰۱۰)
هیچ مربیای به اندازه پریرا در جام جهانی حضور نداشته است. این سرمربی برزیلی نخستین بار در جام جهانی ۱۹۸۲ اسپانیا، کویت را که برای اولین بار راهی این رقابتها شده بود، هدایت کرد. هشت سال بعد نیز امارات را به نخستین حضورش در جام جهانی رساند.
بزرگترین افتخار پریرا در جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا رقم خورد؛ جایی که او برزیل را پس از سالها انتظار، با پیروزی برابر ایتالیا در ضربات پنالتی، به قهرمانی رساند.
او در سال ۱۹۹۸ هدایت عربستان را بر عهده گرفت، اما پس از شکست مقابل دانمارک و فرانسه، پیش از پایان مرحله گروهی از سمتش برکنار شد. پریرا در سال ۲۰۰۶ دوباره روی نیمکت برزیل نشست، اما تیمش این بار در مرحله یکچهارم نهایی حذف شد. آخرین حضور او در جام جهانی نیز با هدایت آفریقای جنوبیِ میزبان در سال ۲۰۱۰ رقم خورد.
بورا میلوتینوویچ | ۵ جام جهانی
تیمها: مکزیک (۱۹۸۶)، کاستاریکا (۱۹۹۰)، آمریکا (۱۹۹۴)، نیجریه (۱۹۹۸) و چین (۲۰۰۲)
میلوتینوویچ یکی از خاصترین رکوردهای تاریخ جام جهانی را در اختیار دارد؛ او تنها مربیای است که پنج کشور مختلف را در پنج جام جهانی متوالی هدایت کرده است.
مسیر او از جام جهانی ۱۹۸۶ با مکزیک آغاز شد؛ جایی که تیم میزبان را به یکچهارم نهایی رساند. چهار سال بعد، با هدایت کاستاریکا یکی از شگفتیهای جام جهانی ۱۹۹۰ را رقم زد و این تیم را در نخستین حضورش به مرحله حذفی رساند.
او سپس آمریکا را در جام جهانی ۱۹۹۴ و نیجریه را در سال ۱۹۹۸ به مرحله بعد برد و سرانجام در سال ۲۰۰۲ چین را برای نخستین بار به جام جهانی رساند.
{$sepehr_key_222544}
کارلوس کیروش | ۵ جام جهانی
تیمها: پرتغال (۲۰۱۰)، ایران (۲۰۱۴، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲) و غنا (۲۰۲۶)
کیروش با حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ به عنوان سرمربی غنا، به سومین مربی تاریخ تبدیل شد که در پنج دوره جام جهانی روی نیمکت مینشیند.
او میتوانست حتی شش حضور در این رقابتها داشته باشد، اما با وجود صعود موفق آفریقای جنوبی به جام جهانی ۲۰۰۲، پیش از آغاز مسابقات از سمت خود کنار رفت.
نخستین تجربه رسمی کیروش در جام جهانی به سال ۲۰۱۰ و هدایت پرتغال برمیگردد؛ حضوری که با صعود به مرحله یکهشتم نهایی همراه شد.
مهمترین بخش کارنامه او، اما به تیم ملی ایران مربوط میشود. کیروش ایران را برای نخستین بار در تاریخ به دو جام جهانی پیاپی رساند. ایران در سالهای ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ از مرحله گروهی صعود نکرد، اما در روسیه با پیروزی مقابل مراکش، نخستین برد خود در جام جهانی پس از سال ۱۹۹۸ را جشن گرفت.
او در سال ۲۰۲۲ نیز بار دیگر هدایت ایران را بر عهده گرفت، اما با وجود پیروزی برابر ولز، تیمش نتوانست به مرحله حذفی برسد.
هلموت شون | ۴ جام جهانی
تیم: آلمان غربی (۱۹۶۶، ۱۹۷۰، ۱۹۷۴ و ۱۹۷۸)
شون برای نزدیک به نیمقرن، رکورددار بیشترین پیروزی در جام جهانی بود؛ ۱۶ برد در ۲۵ بازی.
او بین سالهای ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۸ هدایت آلمان غربی را بر عهده داشت و در این مدت یک نایبقهرمانی، یک مقام سومی و مهمتر از همه، قهرمانی در جام جهانی ۱۹۷۴ را برای کشورش به ارمغان آورد.
با حضور ستارههایی، چون سپ مایر، فرانتس بکنباوئر و گرد مولر، شون یکی از درخشانترین نسلهای تاریخ فوتبال آلمان را هدایت کرد.
دیدیه دشان | ۴ جام جهانی
تیم: فرانسه (۲۰۱۴، ۲۰۱۸، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۶)
دشان با حضور در جام جهانی ۲۰۲۶، نام خود را در جمع باتجربهترین مربیان تاریخ این مسابقات تثبیت کرد.
او که در سال ۱۹۹۸ به عنوان کاپیتان با فرانسه قهرمان جهان شده بود، در قامت سرمربی نیز این افتخار را در جام جهانی ۲۰۱۸ تکرار کرد و در سال ۲۰۲۲ هم تیمش را به فینال رساند.
دشان پیش از شروع جام جهانی ۲۰۲۶، ۲۰ بازی را به عنوان سرمربی در این رقابتها تجربه کرده که ۱۵ بازی از آنها با پیروزی همراه بوده است. اگر فرانسه بار دیگر در این دوره به مراحل بالا برسد، او میتواند از رکورد شون هم عبور کند.
اسکار تابارز | ۴ جام جهانی
تیم: اروگوئه (۱۹۹۰، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸)
تابارز معمار احیای مدرن فوتبال اروگوئه بود. او تیم ملی این کشور را دوباره به سطح اول فوتبال جهان بازگرداند و یکی از ماندگارترین دورههای تاریخ لوسلسته را رقم زد.
اوج کار او در جام جهانی ۲۰۱۰ بود؛ جایی که اروگوئه برای نخستین بار پس از ۴۰ سال به نیمهنهایی رسید.
تابارز با نگاه بلندمدت و شناخت عمیق از هویت فوتبال اروگوئه، به یکی از محترمترین مربیان نسل خود تبدیل شد.
{$sepehr_key_222545}
سپ هربرگر | ۴ جام جهانی
تیمها: آلمان (۱۹۳۸) و آلمان غربی (۱۹۵۴، ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲)
نام هربرگر برای همیشه با یکی از افسانهایترین داستانهای تاریخ جام جهانی گره خورده است؛ معجزه برن.
او پس از هدایت آلمان در جام جهانی ۱۹۳۸، شانزده سال بعد بازگشت و آلمان غربی را در جام جهانی ۱۹۵۴ به قهرمانی رساند.
در فینال آن رقابتها، آلمان غربی برابر مجارستان پرستارهای قرار گرفت که با هدایت فرانس پوشکاش از مدعیان اصلی بود، اما هربرگر تیمش را به یک بازگشت تاریخی و پیروزی ۳ بر ۲ رساند.
او بعدها در سال ۱۹۵۸ تیمش را به نیمهنهایی و در سال ۱۹۶۲ به یکچهارم نهایی رساند.
هنری میشل | ۴ جام جهانی
تیمها: فرانسه (۱۹۸۶)، کامرون (۱۹۹۴)، مراکش (۱۹۹۸) و ساحل عاج (۲۰۰۶)
هنری میشل یکی از مربیان برجستهای بود که شناخت عمیقی از فوتبال آفریقا داشت. او در طول نزدیک به دو دهه، هدایت چندین تیم ملی و باشگاهی در این قاره را بر عهده گرفت.
او سه کشور آفریقایی، یعنی کامرون، مراکش و ساحل عاج را در جام جهانی هدایت کرد و با ساحل عاج، نخستین برد تاریخ این کشور در جام جهانی را به دست آورد.
این موفقیت، دو دهه بعد از آن رقم خورد که میشل، فرانسه را در جام جهانی ۱۹۸۶ به مقام سومی رسانده بود.
لایوش باروتی | ۴ جام جهانی
تیم: مجارستان (۱۹۵۸، ۱۹۶۲، ۱۹۶۶ و ۱۹۷۸)
باروتی یکی از چهرههای مورد احترام فوتبال مجارستان بود که در چهار دوره جام جهانی هدایت این تیم را بر عهده داشت.
از مهمترین نتایج دوران او میتوان به پیروزی مقابل انگلیس در مسیر صعود به یکچهارم نهایی جام جهانی ۱۹۶۲ و همچنین شکست برزیل در مرحله گروهی جام جهانی ۱۹۶۶ اشاره کرد.
اگرچه او هرگز نتوانست مجارستان را به جمع چهار تیم پایانی جام جهانی برساند، اما در سال ۱۹۶۸ با این کشور به مدال طلای المپیک رسید.
والتر وینترباتم | ۴ جام جهانی
تیم: انگلیس (۱۹۵۰، ۱۹۵۴، ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲)
بر اساس گزارش سایت فیفا، وینترباتم نخستین سرمربی رسمی تیم ملی انگلیس بود و سهشیرها را در چهار جام جهانی متوالی هدایت کرد.
اگرچه او نتوانست با انگلیس به موفقیت بزرگی در جام جهانی برسد، اما نقش مهمی در مدرنسازی ساختار فنی فوتبال این کشور ایفا کرد.
بسیاری از اصول و زیرساختهایی که بعدها زمینهساز قهرمانی انگلیس در جام جهانی ۱۹۶۶ با هدایت آلف رمزی شد، در دوران وینترباتم شکل گرفت.