در روز تشییع پیکر رهبر در قم ، بسیاری از خانه‌های شهر ، بی‌هیچ دعوتی، مأمن رهگذران و زائرانی شدند که از راه‌های دور آمده بودند. اتاق‌ها، حیاط‌ها، لیوان‌های آب، چای داغ و سایه‌ای برای چند دقیقه استراحت؛ سهم مردمی بود که مهمان‌نوازی را نه در حرف، که در عمل معنا کردند. در این مجموعه، روایتِ مردمی ثبت شد که در روزی خاص از تاریخ کشور ، درهای خانه‌شان را به روی غریبه‌ها گشودند و از آنان با آغوش باز میزبانی کردند.