این چشم‌های خیس از گریه 

شد قاب عکس آخرین دیدار

باور ندارم رفته‌ای، قلبم

در زیر بار غصه شد آوار

باور ندارم این که می‌بینم

درآسمان مشهدی آقا

اما سخنرانی نداری تو

ما را تو می‌بینی از آن بالا

حالا حرم آغوش وا کرده

مهمان خود را در بغل گیرد

تو می‌رسی و *محشر کبری‌ست

عکاس از غم عکس می‌گیرد

دریایی از مشت گره کرده

فریاد‌های انتقام سخت

این لحظه‌های خلق تاریخ است

باید به موج جمعیت پیوست

*روز قیامت