به گزارش شهرآرانیوز؛ با پایان رقابتهای جام جهانی فوتبال، ویژه برنامههای این رویداد نیز به کار خود پایان دادند. در قریب به چهل روز گذشته، دو برنامه تلویزیونی، دو برنامه در شبکه نمایش خانگی و سه برنامه هم در پلتفرمهای مستقل، توزیع متوازنی را ایجاد کردند و هرکدام به نحوی مترصد بودند که در حاشیه جام جهانی فوتبال، بخشی از پازل تنوع پیش روی مخاطبان باشند، با این حال برآیند محصولات ویژه پرمخاطبترین رویداد ورزشی دنیا، نشان میدهد که الگوهای اینستاگرامی و وایرال شدن در فضای مجازی، به اولویت اول برنامه سازی در ایران تبدیل شده است و هدف غایی این مسیر، دیده شدن بریده برنامهها در اینستاگرام است.
چالش مهمان
برنامه «جام۲۶»، با اجرای محمدحسین میثاقی، مهمترین محصول رسانه ملی و برنامه رسمی و تراز تلویزیون برای این رویداد بود. برگ برنده «جام۲۶» دقیقا از زمان بازگشت اعضای تیم ملی ایران به کشور رو شد؛ جایی که سرمربی تیم ملی و تعدادی از بازیکنان مهم، ترجیح دادند از دریچه شبکه سوم تلویزیون به گفتوگو با مردم بپردازند.
منهای این امر اما، «جام۲۶» در دعوت از مهمانان برجسته، چندان موفق نبود و نتوانست در پوشش مسابقات فوتبال خارجی، اتفاقی نو و ویژه را رقم بزند. کارشناسان تکراری و قالب کلیشهای برنامه سازی ورزشی در تلویزیون، دو ضعف جدی برنامهای بودند که بیش از هر چیز، به واسطه اظهارنظرهای خارج از متن و جنجالی محمدحسین میثاقی در فضای مجازی دیده شد؛ کسی که به وضوح از تعدد ویژه برنامههای جام جهانی، اظهار نارضایتی کرد.
اما یکی از مهمترین دلایل ضعف «جام۲۶» به جای خالی محمدرضا احمدی، همراه همیشگی میثاقی در اجرای برنامههایی از این جنس، بازمی گشت؛ وزنه مهم برنامه سازی ورزشی و گزارشگر پختهای که پس از گزارش بازی ایران و نیوزیلند، به شکل عجیبی از تلویزیون غیب شد.
به بهانه جام
هم زمان با جام جهانی، سه برنامه «درجام»، «جیمی جام» و «بفرمایید جام»، تلاش میکردند با لحنی که تقریبا ربط معناداری با ورزش نداشت، صرفا به بهانه این رویداد فوتبالی، برای مردم سرگرمی ایجاد کنند. مهیار حسن که یک اینستاگرامر شناخته شده است، با «درجام»، شکست سنگینی را متحمل شد و بار دیگر این فرضیه را تأیید کرد که میان کلیپ ساختن در فضای مجازی و اجرای یک برنامه گفت وگومحور حرفهای، تفاوت از زمین تا آسمان است.
امیرحسین قیاسی، با برنامه «بفرمایید جام» که تقریبا هیچ تفاوتی با «پامپ» و «رباط صلیبی» نداشت و مطلقا خلاقیتی هم در ساختارش به چشم نمیخورد، تتمه بامزگی خود را، با دعوت از مهمانانی غالبا تکراری، خرج کرد و جز مزه پرانیهای زودگذر که به درد اینستاگرام میخورند، توفیقی به دست نیاورد.
ابوطالب حسینی اما، با ساختاری تازه در «جیمی جام»، پای مهمانان متفاوتی را به فیلم نت باز کرد و با تزریق خلاقیت به فضایی که صرفا بهانه اش جام جهانی بود، توانست اولین تجربه خود در هدایت یک تاک شوی نمایش خانگی را با موفقیتی قابل توجه نسبت به سایر رقبا، تمام کند، با این حال «جیمی جام» هم، بیشتر از آنکه به عنوان یک محصول کامل استقبال مردم را جلب کند، به واسطه دست به دست شدن بریده هایش در فضای مجازی، دیده شد.
دست بسته عادل
مطابق انتظار، مهمترین ویژه برنامه جام جهانی را، عادل فردوسی پور ساخت؛ کسی که ید طولایی در برنامه سازی دارد و همکاری اش با چهرههایی مثل رضا جاودانی و حسین ذکایی، بخشی از دوران طلایی تلویزیون در برنامه سازی ورزشی را رقم زده است. مجری گزارشگر محبوب و باسابقه ورزش ایران اما، به وضوح در این ایام از دوران اوجش دور بود و نتوانست اتفاق ویژهای را در کارنامه خود ثبت کند.
تنوع آیتمیک «۲۰۲۶»، نسبت به کارهای قبلی فردوسی پور، بسیار کمتر بود و مهمانان این برنامه نیز، اعم از خارجی و داخلی، تنوع کمی داشتند، تاجایی که حتی کار به تکرار مهمان هم کشید. علاوه بر این، محدودیت یوتیوب برای بازپخش ویدئوی بازی ها، از بار فنی «۲۰۲۶» کم کرده بود و نداشتن خبرنگار اعزامی، نیز یکی از برگ برندههای همیشگی عادل را از او گرفته بود.
بی مهری با نخبگان
قدرنادیدهترین ویژه برنامه جام جهانی را رسول مجیدی و حمید محمدی در شبکه ورزش اجرا کردند؛ محصولی بی هیاهو و به دور از حاشیه سازی که صرفا بر تحلیل فنی فوتبال و پوشش این رویداد متمرکز بود. «۲۰۲۶» کار خود را به نحو احسن انجام داد، اما کمتر از همه برنامههای زرد و پرحاشیه دیگر، دیده شد و کمتر مخاطبی برای گفتوگوهای وزین مهمانان باکلاس و جدی این برنامه، حوصله به خرج داد.
{$sepehr_key_233952}
مهمان ناخوانده
رسانه «ورزش۳» که حالا دیگر یک مجموعه نسبتا باسابقه و شناخته شده محسوب میشود، امسال با یک ویژه برنامه مهم و دارای ظرفیت رقابت با محصولات تلویزیونی و پلتفرمی، معادلات را به نفع خودش تغییر داد و توانست با «برجام»، حسابی مورد توجه مردم قرار گیرد. جواد خیابانی که اخیرا از صداوسیما بازنشسته شده است، با همراهی خداداد عزیزی که چهرهای جنجالی و منتقد در ورزش ایران است، این برنامه را اجرا میکردند و خود پژمان راهبر (در مقام سردبیر سایت «ورزش») نیز گاه آنها را در امر اجرا همراهی میکرد.
«برجام» از تنوع آیتمیک و گستره بسیار خوبی در دعوت از مهمانان برخوردار بود که نقش این سه چهره شناخته شده در متقاعد کردنشان برای حضور در استودیو واضح است. علاوه بر این، جنجالهای گاه و بیگاه «برجام»، باعث وایرال شدن این برنامه میشد که رفتار نامتعارف جواد خیابانی و خداداد عزیزی هم در تحقق این هدف بسیار مؤثر بود؛ بالاخص ماجرای دعوای خیابانی با راهبر و ترک استودیو که به معنای دقیق کلمه، فضای مجازی را ترکاند.
با وجود این، «برجام» شدیدا از پرحرفی و وقت کشی رنج میبرد و گاهی چنان آماتورگونه و متشتت جلو میرفت که لحنش به رفتار دیوانه وار بلاگرهایی که خارج از عرف عمل میکنند تا تعجب مخاطب را برانگیزند، شباهت داشت. این برنامه، جاده چهارباندهای بود برای جواد خیابانی و حرفهای عجیب وغریب، رفتارهای آزاردهنده و شوخیهای مندرس و ازدهن افتادهای که خاص خود اوست؛ کسی که بعد از چهل سال مجریگری ورزشی، هنوز قانون آفساید را به شکلی مغایر با کل مردم جهان، فهم میکند و در یکی از قسمتهای «برجام»، چنان آماتورگونه رفتار کرد که دوست نزدیکش خداداد عزیزی را به مرز انفجار رساند.
خداداد هم، گویی از سربه سر گذاشتن خیابانی لذت میبرد، برنامه را به شکل تفننی پیش میبرد و به قدری همه چیز برایش سهل انگارانه بود که در یکی از مهمترین اپیزودهای «برجام»، بیش از ده بار، به صراحت گفت که خسته است و ترجیح میدهد برنامه زودتر تمام شود تا بتواند استراحت کند.