به گزارش شهرآرانیوز، گوشی‌هایشان از دستشان نمی‌افتد؛ همان گوشی‌هایی که هر چند دقیقه یک‌بار صفحه‌اش روشن می‌شود، نوتیفیکیشنی می‌آید و دوربینش ثبت‌کننده لحظه‌های زندگی روزمره است. اما امروز میان جمعیتی که در قالب «جاماندگان اربعین ۱۴۰۵» آرام‌آرام به سمت حرم امام رضا (ع) حرکت می‌کرد، همین گوشی‌ها بیشتر از آن‌که میزبان استوری‌های روزمره باشند، قاب پرچم‌های سیاه، اشک‌های بی‌صدا و قدم‌هایی شدند که قرار است جای خالی مسیر نجف تا کربلا را پر کنند. صاحب این تلفن‌های همراه، کودکان و نوجوانانی هستند که شاید آوازه دورشدنشان از دین و باور‌های اعتقادی را زیاد شنیده باشید، اما این روایت، روی دیگر سکه را نشانتان می‌دهد.

این حسینی‌های کربلانرفته

بعضی‌ها کفش ورزشی پوشیده‌اند، بعضی هدفون دور گردن انداخته‌اند و بعضی دیگر بی‌وقفه از مسیر فیلم می‌گیرند. ظاهرشان شاید با کلیشه‌های رایج از عزاداری تفاوت داشته باشد، اما مقصد همه یکی است؛ حرم امام رضا (ع) و آغوشی که برای همه گشوده است. در میان جمعیت، دختر نوجوانی بعد از گرفتن چند عکس از پرچم‌های مسیر، گوشی را در جیبش می‌گذارد و زیر لب با نوحه‌ای که از بلندگو‌ها پخش می‌شود همراهی می‌کند. چند قدم آن‌طرف‌تر، سه پسربچه هم‌سن‌وسال مشغول گرفتن یک عکس دسته‌جمعی‌اند؛ عکسی که احتمالاً تا چند دقیقه دیگر در صفحه اینستاگرام یا کانال تلگرامشان با هشتگ اربعین منتشر می‌شود.

با تعداد زیادی از آنها صحبت کردیم. شگفت‌انگیز بود وقتی فهمیدیم بسیاری از این دهه نودی‌ها و نسل زدی‌ها حتی یکبار هم کربلا نرفته‌اند. بعضی به‌خاطر سن، بعضی به‌دلیل هزینه سفر و بعضی هم به‌خاطر شرایط خانوادگی، حتی فرصت حضور در عراق را نداشته‌اند. اینجاست که راهپیمایی جاماندگان برای آنها دیگر فقط یک مراسم نیست؛ فرصتی است برای اینکه احساس کنند از این قرار بزرگ جا نمانده‌اند، یک نقش‌آفرینی هویت‌بخش که آنها را هم عضوی از خانواده بزرگ حسینی‌ها می‌کند.

قرار عاشقی به جای خود باقی است

آن‌چه بیش از همه به چشم می‌آمد، شیوه خاص ابراز علاقه در نسل امروز بود. مصاحبه با یک نوجوان که تمام شد، چند قدم از محل مصاحبه فاصله نگرفته بودیم که پسربچه‌ای دوان‌دوان پیشمان آمد و بی‌مقدمه گفت: «سلام! من می‌خواهم کمک کنم. شما موکب‌دار اینجا هستید؟ کاری هست من انجام بدهم؟» پاسخش را دادم و حواله‌اش کردم به پیرمردی که آن نزدیکی داشت لیوان‌های شربت را پر می‌کرد. راهش را که کشید و رفت، نگاهم به جثه کوچکش خیره ماند. این همان میدان‌داری خالصانه‌ای است که با اراده‌های بزرگ این دختران و پسران کوچک محقق می‌شود؛ بی آن‌که حتی کسی از آنها خواسته باشد.

اربعین برای نسل زدی‌ها فقط یک خاطره موروثی از پدر و مادر نیست؛ تجربه‌ای است که بسیاری خودشان آن را زندگی می‌کنند و حتی با زبان خودشان روایتش می‌کنند. شاید به همین دلیل است که میان هزاران قدم امروز، ردپای نسل Z هم به همان اندازه پررنگ دیده شد؛ نسلی که با همه تفاوت‌هایش، بازهم قرار عاشقی را به‌هم نزده است.