به گزارش شهرآرانیوز؛ در گفتمان دینی، زن نه به عنوان عنصری حاشیه‌ای بلکه به مثابه کنشگری فعال در متن جامعه تعریف می‌شود.

تاب‌آوری؛ زیرساخت روانی کنشگری

تاب آوری یعنی توانایی بازگشت به تعادل پس از بحران، نه صرفاً تحمل آن. برای زن مسلمان، این مفهوم ابعاد چندلایه دارد:

تاب آوری فردی:

مدیریت همزمان نقش‌های خانوادگی، اجتماعی و معنوی بدون فروپاشی هویتی.

تاب آوری خانوادگی:

تبدیل خانواده به پناهگاه امنی که در آن ارزش‌ها بازتولید می‌شوند.

تاب آوری اجتماعی:

حضور مؤثر در جامعه حتی در شرایط فشار فرهنگی و اقتصادی.

مقاومت؛ از مفهوم دفاعی تا کنشگری سازنده

مقاومت در این بستر دو چهره دارد:

چهره دفاعی:

ایستادگی در برابر تهاجم فرهنگی، تحریف هویت و فشار‌های اجتماعی که می‌کوشند زن مسلمان را از ارزشهایش جدا کنند.

چهره سازنده:

مقاومت به مثابه نیروی خلاق برای ساختن بدیل‌های فرهنگی.

زن مسلمان نه فقط «نه» می گوید، بلکه «آری» به یک سبک زندگی اصیل میگوید؛ سبکی که در آن حجاب، عفت و خانواده نه محدودیت، بلکه بستر شکوفایی هستند.

{$sepehr_key_237747}

راهبرد‌های تقویت کنشگری زن با محوریت مقاومت

۱. بازتعریف نقش‌ها:

باید میان «نقش‌های جنسیتی» و «نقش‌های انسانی» تفکیک شود. زن می‌تواند هم مادرِ تربیت کننده باشد و هم کنشگر اجتماعی، بدون آنکه یکی قربانی دیگری شود.

۲. توانمندسازی معرفتی:

کنشگریِ پایدار بدون شناخت عمیق از دین و جامعه ممکن نیست. زنِ آگاه، زنی است که هم مبانی دینی را میشناسد و هم زبان زمانه را.

۳. شبکه سازی زنانه:

ایجاد حلقه‌های همدلی و همکاری میان زنان، نه به‌عنوان رقابت، بلکه به‌عنوان همیاری برای ساختن بدیل‌های فرهنگی.

۴. روایت سازی:

زنان باید راوی داستان خودشان باشند، نه اینکه دیگران برایشان روایت بسازند. روایتِ مقاومتِ زنانه، خود یک کنش فرهنگی است.

زن مسلمانِ امروز در میانه دو فشار قرار دارد: از یکسو فشار مدرنیته که او را به مصرف‌کننده و ابزار بدل می‌کند و از سوی دیگر فشار سنت‌های تحریف‌شده که او را به حاشیه می‌راند. راه برون رفت از این تنگنا، کنشگریِ آگاهانه است؛ کنشگریای که ریشه در هویت دینی دارد، از تاب آوری تغذیه میکند و به مقاومتِ سازنده می‌رسد.

منبع: خبرگزاری حوزه

{$sepehr_key_237748}